Αρχείο για Δεκέμβριος, 2014

Το Εφεδρικό

Posted: Δεκέμβριος 28, 2014 in Αταξινόμητα

ΕΦΕΔΡΙΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΣ

Εισαγωγή

Μετά από απαίτηση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ο Δικτάτορας Γέωριος Παπδόπουλος επιτρέπει την δημιουργία του Εφεδρικού και υπογράφει τους όρους εντολής του. Η Εφεδρική Τακτική Μονάς ή Εφεδρικό όπως έμεινε γνωστό[1], ήταν μια επίλεκτη στρατιωτικά εκπαιδευμένη μονάδα της κυπριακής αστυνομίας, η οποία δημιουργήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο και πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακάριο Γ’ με σκοπό να αντιμετωπίσει την ανατρεπτική δράση της ΕΟΚΑ Β’, αποστολή την οποία δεν μπορούσε να φέρει εις πέρας η κυπριακή αστυνομία από τη στιγμή που αρκετά μέλη της ΕΟΚΑ Β’ βρίσκονταν στους κόλπους της.

Για αυτό ακριβώς το λόγο, το Εφεδρικό στελεχώθηκε από μισθοφόρους ( αξιωματικούς και οπλίτες ) που ήταν διαπιστευμένα νομιμόφρονες μακαριακοί[2] ή τουλάχιστον αντιγριβικοί. Πέραν της πάταξης της ΕΟΚΑ Β’ η δημιουργία του Εφεδρικού θεωρητικά στόχευε και στην εξάλειψη της παράνομης δράσης παρακρατικών φιλομακαριακών σχηματισμών οι οποίοι εκτός από τη βάναυση συμπεριφορά έναντι σε άτομα που θεωρούσαν γριβικούς είχαν προβεί στις δολοφονίες ατόμων που πρόσκειντο στη συγκεκριμένη παράταξη[3].

Δημιουργία

Η δημιουργία του Εφεδρικού αναγγέλθηκε στις 24 Μαρτίου του 1973 ενώ η έναρξη της δράσης του τοποθετείται τον Απρίλιο του ίδιου έτους[4]. Την διοίκηση της μονάδας ανέλαβε με απόσπαση από την Εθνική Φρουρά, ο ταγματάρχης Πεζικού Παντελάκης Πανταζής[5]. Με παρόμοιες αποσπάσεις είτε από την Εθνική Φρουρά είτε από την αστυνομία τοποθετήθηκαν στο Εφεδρικό Σώμα αξιωματικοί όπως οι λοχαγοί Τάκης Τσαγγάρης, Άγις Ιωακείμ, Νίκος Παστελλόπουλος, Χριστάκης Μασωνίδης, Σάββας Σολωμού, Ευτύχιος Σαλάτας, Νίκος Βαρναβίδης, Κώστας Παπακώστας ( μετέπειτα υπουργός Άμυνας που καταδικάστηκε σε πενταετή φυλάκιση για την φονική έκρηξη στη βάση Ευάγγελος Φλωράκης τον Ιούλιο του 2011 ) κ. ά. 

Όλοι ή τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία των αποσπασμένων αξιωματικών που στελέχωσαν το Εφεδρικό διετέλεσαν κατά το παρελθόν μέλη της ΕΟΚΑ[6], πράγμα το οποίο συντέλεσε στο να καταστούν όλες οι επιθετικές επιχειρήσεις του Εφεδρικού κατά της ΕΟΚΑ Β’  αναίμακτες[7] ( υπό την έννοια πως δεν υπήρξαν νεκροί ) ελέω του γεγονότος ότι οι επικεφαλής του Εφεδρικού υπήρξαν παλαιότερα συναγωνιστές με αρκετά στελέχη της ΕΟΚΑ Β’, με αποτέλεσμα να υπάρχουν περιθώρια συνεννόησης όταν οι καταστάσεις δυσκόλευαν. 

Σχετικά με την αριθμητική δύναμη του Εφεδρικού, έχουν κατά καιρούς παρατεθεί διάφορες εκτιμήσεις. Κατά τις παραμονές του Πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου του 1974 η δύναμη του σώματος αυτού κυμαινόταν μεταξύ 450 και 670 ανδρών[8] οι οποίοι ήταν οπλισμένοι με σύγχρονα τσέχικα αυτόματα όπλα καθώς και με ελαφρά ατομικά αντιαρματικά. Χαρακτηριστικό είναι πως τη δημιουργία του Εφεδρικού ενέκρινε, έστω και με επιφυλάξεις, ακόμη και ο δικτάτορας της Ελλάδας Γεώργιος Παπαδόπουλος[9].

Το Εφεδρικό, αν και τυπικά ήταν τμήμα της αστυνομίας, ουσιαστικά επρόκειτο για ένα ανεξάρτητο στρατιωτικό σώμα του οποίου η μόνη σχέση με την αστυνομία ήταν το γεγονός ότι οι οπλίτες του εγγράφονταν τυπικά ως αστυνομικοί και πληρώνονταν ως τέτοιοι. Εξάλλου, το αρχηγείο της αστυνομίας δεν είχε ουδεμία δικαιοδοσία πάνω στο Εφεδρικό το οποίο υπαγόταν απευθείας στον αρχιεπίσκοπο Μακάριο[10].

Δράση από το 1973 μέχρι τις παραμονές του Πραξικοπήματος

Το Εφεδρικό, ήδη από τους πρώτους μήνες της δράσης του σημείωσε σημαντικές επιτυχίες εναντίον της ΕΟΚΑ Β'[11]. Ειδικά από τον Ιούλιο του 1973 και μέχρι το τέλος του έτους[12], η οργάνωση του Γρίβα δέχεται το ένα χτύπημα μετά το άλλο με πιο χαρακτηριστικά την εξάρθρωση και σύλληψη 5 αντάρτικων πυρήνων[13] ( π. χ. του πυρήνα της Λάρνακας Λαπήθου την 27η Αυγούστου που είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη οκτώ μελών της ΕΟΚΑ Β'[14], του πυρήνα της περιοχής Πεδουλά, στις 12 Σεπτεμβρίου που είχε ως επακόλουθο τον τραυματισμό δύο μελών της ΕΟΚΑ Β’ και τη σύλληψη αυτών και άλλων τριών ατόμων[15]  κ. λπ ) καθώς και τη σύλληψη του έφεδρου αξιωματικού Σταύρου Σταύρου ή Σύρου, ενός εκ των υπαρχηγών της ΕΟΚΑ Β’, την 9η Αυγούστου σε οικία στη Λεμεσό[16] αλλά και την ανακάλυψη πέντε μυστικών πολυβολείων στο δρόμο Λευκωσίας – Τροόδους λίγες ημέρες νωρίτερα[17]. 

Κρίνεται βέβαια σκόπιμο να σημειωθεί ότι σε αυτές τις επιτυχίες, διεδραμάτισε καθοριστικό ρόλο η στάση ανθρώπων της Χούντας, που έπειτα από εντολές του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου, υπεδείκνυαν στις αρχές κρησφύγετα και γιάφκες της ΕΟΚΑ Β’ [18].

Παράλληλα, το Εφεδρικό πραγματοποιεί στις 23 Αυγούστου μεγάλης κλίμακας επιχείρηση στην Αμμόχωστο προς εντοπισμό κρυμμένων όπλων και καταζητούμενων μελών της ΕΟΚΑ Β’. Συγκεκριμένα, περίπου 300 άνδρες μετέβησαν τις πρώτες ώρες της ημέρας στην παραλιακή πόλη από τη Λευκωσία ενώ κατά τη διάρκεια των ερευνών τραυματίστηκαν σοβαρά δύο αστυνομικοί του Εφεδρικού όταν μέλη της ΕΟΚΑ Β’ που επέβαιναν σε αυτοκίνητο άνοιξαν πυρ εναντίον τους[19].

Οι επιτυχίες του Εφεδρικού συνεχίστηκαν αμείωτες και κατά το 1974: στις 22 Ιανουαρίου πραγματοποιείται συμπλοκή με άνδρες της ΕΟΚΑ Β’ εντός κρησφυγέτου των τελευταίων στο χωριό Σούνι – Ζανατζιά Λεμεσού με επακόλουθο τον τραυματισμό ενός μέλους της οργάνωσης και τη σύλληψη αυτού και άλλων τεσσάρων[20]. Συν τοις άλλοις, εντός του έτους πραγματοποιείται μια σειρά από συλλήψεις αρκετών σημαντικών στελεχών της ΕΟΚΑ Β’ όπως ο υπολοχαγός Μιχάλης Καλογερόπουλος ή Διάκος[21],  ο Ανδρέας Καττής[22], ο Αδάμος Χαρίτωνος[23] κ. ά με αποκορύφωμα τις συλλήψεις στις 11 Ιουλίου των Λευτέρη Παπαδόπουλου ( είχε προηγηθεί στις 18 Ιουνίου έτερη απόπειρα σύλληψής του η οποία όμως απέτυχε[24] ) και Κροίσου Χριστοδουλίδη, γεγονός το οποίο καθιστούσε την ΕΟΚΑ Β’ ( του εκλιπόντος από τις 27 Ιανουαρίου του 1974 Γεωργίου Γρίβα ) ουσιαστικά ακέφαλη. Μάλιστα, ο Κροίσος Χριστοδουλίδης, μέσω της μακαριακής εφημερίδας Φιλελεύθερος απηύθυνε στις 13 Ιουλίου έκκληση προς τα μέλη της ΕΟΚΑ Β’ να τερματίσουν τη δράση τους καθώς σύμφωνα με τα λεγόμενά του ο σκοπός της Ένωσης ζημιώθηκε από τη δράση της οργάνωσης[25]. Από την άλλη πλευρά, κατά τον Ιούνιο, σκοτώθηκε από οπλοφόρους της ΕΟΚΑ Β’ στη Λεμεσό, το μέλος του Εφεδρικού, Ανδρέας Έλληνας[26].

Παραμονές του Πραξικοπήματος

Με βάση τα όσα περιγράφονται στα προηγούμενα κεφάλαια, καθίσταται σαφές ότι η δράση του Εφεδρικού όσον αφορά την αντιμετώπιση της ΕΟΚΑ Β’ κρίνεται απολύτως επιτυχημένη. Όμως, απουσίαζαν τυχόν επιχειρησιακοί σχεδιασμοί αντιμετώπισης ή και αντίδρασης σε ενδεχόμενη εκδήλωση πραξικοπήματος από την πλευρά της Εθνικής Φρουράς[27]. Άνδρες του Εφεδρικού καθώς και λοιποί ( ένοπλοι και άοπλοι ) υποστηρικτές του Μακαρίου κατασκόπευαν επί μονίμου βάσεως κατά τις νυκτερινές αλλά και τις πρώτες πρω’ι’νές ώρες, τα στρατόπεδα των μονάδων της Εθνικής Φρουράς που σε περίπτωση απόπειρας ανατροπής του καθεστώτος θα χρησιμοποιούνταν από τους πραξικοπηματίες ( τέτοια ήταν τα στρατόπεδα των Καταδρομών, των Τεθωρακισμένων και των Αρμάτων στη Λευκωσία ) όμως κατά τις ημέρες που προηγήθηκαν του πραξικοπήματος, από την πλευρά της ηγεσίας του Εφεδρικού φαίνεται πως δεν υπήρξε ορθολογική αντιμετώπιση της κατάστασης.

Συγκεκριμένα, παρόλο που είχαν διαρρεύσει πληροφορίες που μαρτυρούσαν σημαντικές εξελίξεις, το Εφεδρικό όχι μόνο δεν ενισχύθηκε αλλά αντιθέτως οι δυνάμεις του κατακερματίστηκαν με την αποστολή ενός λόχου σε Λάρνακα και Αμμόχωστο και μιας διμοιρίας στη Λεμεσό. Επίσης, από τα μέσα Ιουνίου, ένας λόχος του Εφεδρικού είχε αποσπαστεί στην Αστυνομική Ακαδημία ώστε να εκπαιδευτεί σε θέματα σχετικά με αστυνομικά καθήκοντα ενώ δεν ελήφθησαν πρόσθετα μέτρα για τη φρούρηση νευραλγικών σημείων όπως το Προεδρικό Μέγαρο, η Αρχιεπισκοπή, το Αρχηγείο της Αστυνομίας, το κτίριο του ΡΙΚ κλπ, γεγονότα που μαρτυρούν έναν εφησυχασμό.

Σημαντικά λάθη εντοπίζονται και στον τομέα της παρακολούθησης στρατοπέδων: συγκεκριμένα, φαίνεται πως το βράδυ της 14ης προς 15η Ιουλίου, ουδείς παρακολουθούσε το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ στον Γερόλακκο με αποτέλεσμα να μην γίνει αντιληπτή η έλευση σε αυτό του ταξιάρχου Γεωργίτση τα χαράματα της 15ης Ιουλίου ενώ παρά το γεγονός ότι στο ΓΕΕΦ υπήρχε επανδρωμένο φυλάκιο του Εφεδρικού, δεν κίνησε σε κανέναν τις υποψίες η παρουσία ανωτάτων στελεχών της Εθνικής Φρουράς σε αυτό κατά τις 5:30 π.μ.

Επίσης, ειπώθηκε πως για λόγους ασφαλείας δεν θα έπρεπε να επιτραπεί στον Μακάριο η μετάβαση στην εξοχική προεδρική κατοικία στο Τρόοδος το σαββατοκύριακο πριν την εκδήλωση του πραξικοπήματος αφού κατά αυτό τον τρόπο πέραν τον κινδύνων που εγκυμονούσαν τέτοιες μετακινήσεις διασπάζονταν περαιτέρω οι ήδη κατακερματισμένες δυνάμεις του Εφεδρικού[28].

http://themataistorias.pblogs.gr/2014/08/efedriko-to-antipalo-deos-ths-eoka-b-prwto-meros.html

Advertisements

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ Ο ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΣ

Εξέχουσα θέση στη χορεία των αγίων της Εκκλησίας µας έχει ο αναχωρητής Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος. Μια μορφή που αγιάζει την Πάφο και τους προσκυνητές του ασκητηρίου του, που το επισκέπτονται από όλη την Κύπρο.

Ο Άγιος Νεόφυτος γεννήθηκε το 1134 στα Λεύκαρα. Σε ηλικία 18 ετών εγκατέλειψε τους γονείς του και το γάμο που του ετοίμαζαν και αναχώρησε για τη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στους  πρόποδες του Πενταδάκτυλου, µε σκοπό να γίνει μοναχός γιατί έβλεπε το μάταιο του κόσμου τούτου, όπως ο ίδιος αφηγείται.
Στη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, έμαθε τα πρώτα γράµµατα, γιατί όταν πήγε εκεί ήταν εντελώς αναλφάβητος, και αποστήθισε ολόκληρο το Ιερό Ψαλτήριο.
Στο Μοναστήρι του ανέθεσαν το διακόνηµα του εκκλησιάρχη και έτσι ερχόταν σε επαφή µε πολύ κόσμο, πράγμα που το δυσαρεστούσε. Έτσι μετά από επτά χρόνια παραμονής του εκεί, αποφάσισε να φύγει για πιο ήσυχο τόπο. Διάλεξε τους Αγίους Τόπους, τους οποίους και επισκέφθηκε, προσκύνησε τον Παν άγιο Τάφο και µη βρίσκοντας κατάλληλο τόπο για άσκηση, επέστρεψε στην Κύπρο, µε σκοπό να πάει στο όρος Λάτρους στη Μικρά Ασία.
Στο λιμάνι της Πάφου οι τότε κρατικοί υπάλληλοι τον ταλαιπώρησαν γι’ αυτό και άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να μείνει στην Κύπρο. Επισκέφθηκε τον Μελισσόβουνο που βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης της Πάφου, βρήκε ένα μικρό σπήλαιο και έμεινε εκεί τέσσερις μήνες, για να βεβαιωθεί ότι ο τόπος είναι ήσυχος. Αφού βεβαιώθηκε για το απόμερο του τόπου, εγκαταστάθηκε οριστικά στο σπήλαιο το οποίο ονόμασε Εγκλείστρα και το αφιέρωσε στον Τίμιο Σταυρό. Αργότερα μεγάλωσε την Εγκλείστρα και τη χώρισε σε Ναό, Τράπεζα και άλλα βοηθητικά μέρη και τα αγιογράφησε.
Η φήμη της αγιότητας του Νεοφύτου έφθασε σε όλα τα μέρη της Κύπρου και η Εγκλείστρα έγινε προσκύνημα για πολλούς πιστούς. Ο άγιος ποτέ δεν έφυγε από την Εγκλείστρα του, μάλιστα όταν οι επισκέπτες άρχισαν να πληθαίνουν, ανέβηκε πιο ψηλά σε άλλο σπήλαιο και συμβούλευε από εκεί. Παρά το γεγονός όμως ότι δεν έφυγε ποτέ από το ασκητήριό του, είχε πλήρη εικόνα των γεγονότων της εποχής του, τα οποία και κατέγραψε. Οι πληροφορίες του είναι και ακριβείς και σημαντικές για τα γεγονότα της εποχής εκείνης και τον καθιστούν ένα από τους σημαντικότερους ιστορικούς των χρόνων του. Ανάμεσα σ’ άλλα µας πληροφορεί για την πτώση της Ιερουσαλήμµ από το στρατό του Σαλαδίνου το 1187, θρηνεί για την πτώση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους το 1204, ζει και υποφέρει από τα δεινά που έπληξαν την Κύπρο µε τον αποστάτη τύραννο Ισαάκιο Κοµνηνό και την παράδοση της Κύπρου στο Ριχάρδο το Λεοντόκαρδο, το 119-1, την πώληση της μετά από λίγο στους Ναίτες και τους Λουζινιανούς και την αρχή της Φραγκοκρατίας στην Κύπρο.
Πραγματικός αναχωρητής και ασκητής, πρότυπο για όλους τους μοναχούς ο Άγιος Νεόφυτος έζησε για 60 ολόκληρα χρόνια στο ασκητήριό του, συνέγραψε πάρα πολλά έργα, ερμηνευτικά στην Αγία Γραφή, τυπικές διατάξεις για τη σωστή λειτουργία των Μονών, ιστορικά, λόγους για διάφορες µνήµες Αγίων στις οποίες διασώζει και βιογραφικά πολλών γνωστών και αγνώστων Αγίων της Κύπρου, ακολουθίες για µνήµες Αγίων και άλλα πολλά.
Ο Άγιος άφησε την πρόσκαιρη ζωή’ και αναχώρησε για την αιωνιότητα σε μεγάλη ηλικία, στις 12 Απριλίου 1219. Πριν την κοίμηση του οργάνωσε την Εγκλείστρα και θεμελίωσε το Ναό που υπάρχει μέχρι σήμερα στη Μονή και είναι αφιερωμένος στην Κοίµηση της Παναγίας.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1750 βρέθηκε ο τάφος του Αγίου που είχε ξεχασθεί µε την πάροδο του χρόνου και έγινε ανακομιδή των λειψάνων του. Αυτή τη µέρα, στις 28 Σεπτεμβρίου δηλαδή, γίνεται και μεγάλη πανήγυρις στη Μονή του που είναι σήμερα µια από τις τεσσερις Σταυροπηγιακές Μονές της Κύπρου. Μεγάλη συγκέντρωση προς τιμή του Αγίου Νεοφύτου γίνεται και στις 24 Ιανουαρίου κάθε χρόνο, σε ανάμνηση της θαυμαστής διάσωσής του το 1198, όταν έπεσε από τον κρημνό ενώ λάξευε την «Ανωτέραν Εγκλείστραν». Μάλιστα την ημέρα αυτή τη γιόρταζε ο ίδιος ο Άγιος που έγραψε και σχετική ακολουθία προς τούτο.
Η Μονή του Αγίου Νεοφύτου πρόσφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στον Κυπριακό Ελληνισμό. Στα δύσκολα χρόνια της ξένης κατοχής στήριξε και εμψύχωσε τον Παφιακό λαό. Μεγάλη ήταν και η συνεισφορά της στον απελευθερωτικό µας αγώνα. Πέρα από την ενεργό συµµετοχή των πατέρων στον αγώνα, η Μονή φιλοξένησε και προστάτεψε πολλούς αγωνιστές και τροφοδοτούσε µε τα απαραίτητα τις ομάδες των αγωνιστών που δρούσαν στη γύρω περιοχή.
Από τη Μονή του Αγίου Νεοφύτου προέρχεται και ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστοµος ο Β’, που υπηρέτησε εκεί ως δόκιμος (1953 – 63), ως διάκονος (1963 – 72) και ως ηγούμενος (1972 – 78).
Για την Κύπρο ο Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της Ελληνικής και χριστιανικής ταυτότητάς της. Είναι ένας κρίκος που συνδέει τους μεταγενέστερους µε την ένδοξη Ελληνική Βυζαντινή αυτοκρατορία µας και διαλαλεί πως η δική µας παρουσία στα αγιασμένα χώματα της Κύπρου είναι µια αδιάκοπη συνέχεια των Ελλήνων και Ορθόδοξων προγόνων µας.
 

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ

Ήχος α΄.Της ερήµου πολίτης.
Των Λευκάρων το κλέος και Κυπρίων το καύχηµα, µονής Εγκλείστρας πολιούχε, θεοφόρε πατήρ ηµών Νεόφυτε. Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, και έγκλειστος εν άντρω καρτερών, θείαν χάριν εκοµίσω, ην πιστοίς, νυν παρέχει θήκη λειψάνων σου. Δόξα τω ταύτην βραβεύσαντι ηµίν, δόξα τω σε δοξάσαντι, δόξα τω χορηγούντι διά σου πάσιν ιάµατα.

Τάσος Μάρκου

Posted: Δεκέμβριος 22, 2014 in Αταξινόμητα
Ετικέτες: ,

tasos marlpu eokaΟ Τάσος Μάρκου σημαιοφόρος στην παρέλαση των Αγωνιστων της ΕΟΚΑ το 1959 στην Αμμόχωστο.

Τάσος Μάρκου γεννdet_tasos marcouήθηκε στη κωμόπολη Παραλιμνίου στις 18 Σεπτεμβρίου 1936. Ήταν το πρώτο παιδί του Μελή Μάρκου και της Μαρίας Ξιούρου.

            Λόγω των οικονομικών δυσκολιών και της φτώχιας που μάστιζε τότε τον αγροτικό πληθυσμό της Κύπρου, η οικογένεια Μάρκου μετακόμισε στην Αμμόχωστο, όπου ο μικρός Τάσος έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο Δημοτικό σχολείο Αγίας Ζώνης και αργότερα στο Δημοτικό σχολείο Αγίου Λουκά.

            Το Σεπτέμβριο του 1948 εισήχθη στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου κατόπιν εισαγωγικών εξετάσεων. Στο χαρακτήρα του άρχισαν τότε να φαίνονται τα πρώτα δείγματα υπευθυνότητα και το φιλότιμο, η φιλία, η εκτίμηση προς τον συνάνθρωπο και η ανθρωπιά έγιναν τότε για τον έφηβο Τάσο Μάρκου κανόνες ζωής.

            Η λεβεντιά της ψυχής άρχισε τότε να συνοδεύεται από τη λεβεντιά του σώματος. Οι επιδόσεις του στον αθλητισμό άρχισαν τότε να είναι αξιοπρόσεκτες. Συμμετείχε στην αθλητική ομάδα του Γυμνασίου Αμμοχώστου με την οποία έλαβε μέρος στους Ε’ Παγκύπριους Μαθητικούς Αγώνες στους οποίους κέρδισε το χρυσό και αργυρό μετάλλιο στον ακοντισμό και τη σφαιροβολία αντίστοιχα. Σαν επιβράβευση των επιτυχιών του ο καθηγητικός σύλλογος του Γυμνασίου Αμμοχώστου του απένειμε το ¨ Κυριακίδιο ¨ βραβείο για τη χρονιά 1953-1954.

            Μετά την αποφοίτηση του από το Γυμνάσιο Αμμοχώστου μεταβαίνει στην Αθήνα για να παρακαθίσει στις εξετάσεις για την σχολή Ευελπίδων, λόγω όμως καθυστέρησης στη άφιξη του χάνει τις εξετάσεις και επιστρέφει στη Κύπρο όπου προσλαμβάνεται υπάλληλος στην εταιρεία Π.Κ. Παναγίδης στην Αμμόχωστο.

            Τον Μάιο του 1955 και ενώ είχε αρχίσει ο απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου ο Τάσος Μάρκου εντάσσεται στην Ε.Ο.Κ.Α. και ρίχνεται με όλες του τις δυνάμεις στον αγώνα για την Ελευθερία της Πατρίδας του. Στις 18 Δεκεμβρίου 1955 η ομάδα στην οποία συμμετείχε τραυματίζει σοβαρά μετά από ενέδρα δύο Άγγλους αξιωματικούς. Οι πληροφορίες των Άγγλων φέρουν τον Τάσο Μάρκου να εμπλέκεται στην ενέδρα και τον καταζητούν, ο ίδιος όμως καταφέρνει μετά από αγωνιώδη προσπάθεια να διαφύγει της σύλληψης και να φυγαδευτεί από την Οργάνωση στις 5 Ιανουαρίου 1955 στην Αθήνα.

            Εκεί ο Τάσος Μάρκου καταφέρνει να βρει δουλειά και με το τρόπο αυτό να καλύψει τα έξοδα των φροντιστηρίων και να προετοιμαστεί για το μεγάλο του όνειρο που παρέμενε πάντα η εισαγωγή και φοίτηση του στη Σχολή Ευελπίδων, πράγμα το οποίο επιτυγχάνει στις επόμενες εισαγωγικές εξετάσεις.

            Κατά τη περίοδο αυτή το μυαλό του πάντα βρισκόταν στη αγωνιζόμενη για την Ελευθερία πατρίδα του και η καρδιά του κτυπούσε παλμούς αγώνα. Για το λόγο αυτό, το Νοέμβριο του 1958, εγκαταλείπει μυστικά τα τη Σχολή Ευελπίδων και επιστρέφει αεροπορικώς στη Κύπρο μέσω Παρισιού.

            Με την άφιξη του στη Κύπρο μεταφέρεται αμέσως σε κρησφύγετο στη Λευκωσία όπου συναντά τον τότε γενικό υπεύθυνο της Π.Ε.Κ.Α. Τάσσο Παπαδόπουλο. Με το ψευδώνυμο ¨ Γκούρας ¨ αναλαμβάνει τη διοίκηση του τομέα Κυθραίας τις παραμονές των Χριστουγέννων του 1958.

            Η ανάληψη της διοίκησης του τομέα Κυθραίας και η παρουσία του Τάσου Μάρκου στη περιοχή συνοδεύεται τότε με την επίλυση των σοβαρών προβλημάτων που υπάρχουν λόγω των επιτυχιών των Άγγλων την περίοδο εκείνη. Ο Τάσος Μάρκου δεν αργεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση των συναγωνιστών του και να αναδιοργανώσει τον τομέα του μεταβάλλοντας τον σε ένα αξιόμαχο τμήμα της Οργάνωσης.

            Η υπογραφή της Συμφωνίας της Ζυρίχης βρίσκει το Τάσο Μάρκου στο Τομέα του. Ο ίδιος είχε τότε εκφράσει την άποψη ότι οι αγωνιστές έπρεπε να πειθαρχήσουν στις αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας σε σχέση με τις Συμφωνίες. Το Μάρτιο του 1959 ο Αγώνας τελειώνει και οι Αγωνιστές κατεβαίνουν από τα βουνά και βγαίνουν από τα κρησφύγετα. Ο Τάσος Μάρκου δέχεται τότε με το ήθος και τη σεμνότητα που διέπουν τον αγνό αγωνιστή τις τιμητικές εκδηλώσεις που διοργανώνονται προς τιμή των Αγωνιστών.

            Στις 13 Απριλίου 1959 ο Τάσος Μάρκου αναχωρεί για την Αθήνα για να συνεχίσει τις σπουδές του στη Σχολή Ευελπίδων. Εκεί ρίχνεται πάλι πίσω στη προσπάθεια για την επιτυχία στα μαθήματα της σχολής. Τον Αύγουστο του 1959 παίρνει το απολυτήριο του από τη σχολή και δίνει τον τιμημένο όρκο του Έλληνα Αξιωματικού. Με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού υπηρετεί τότε στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

            Χαρακτηριστική για το ήθος και τη σεμνότητα του ήταν η απάντηση που έδωσε στον Διγενή όταν του είχε ζητήσει τότε να του αποστείλει γραπτώς έκθεση για τη προσωπική του δράση στον Αγώνα για την περίληψη της στα απομνημονεύματα του Αρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α.: « Ότι έκανα Αρχηγέ, ήταν μια υποχρέωση μου προς την Πατρίδα. Επομένως δεν έχω οτιδήποτε να πω για τον εαυτό μου».

            Στις 16 Νοεμβρίου 1961 μετά από πρόσκληση του τότε προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας αείμνηστου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ επιστρέφει στη Κύπρο και στις 4 Δεκεμβρίου 1961 εντάσσεται στο νεοσύστατο Κυπριακό στρατό με το βαθμό του Λοχαγού.

            Τον Μάιο του 1963 τέλεσε τον γάμο του με τη Μαίρη Ντελυφέρ με την οποία απέκτησε αργότερα δύο παιδιά την Άντρη και τον Πάρη.

            Η Τουρκοκυπριακή ανταρσία του Δεκεμβρίου 1963 βρίσκει τον Τάσο Μάρκου στις επάλξεις του αγώνα για την άμυνα της Λευκωσίας. Σημαντική ήταν η συμβολή του στην εξουδετέρωση των αμυντικών θέσεων των Τούρκων και τον απεγκλωβισμό ομάδων εθνοφυλάκων στη περιοχή του Αλευρόμυλου Σεβέρη. Την Άνοιξη του 1964, ο Τάσος Μάρκου προωθείται με τους άνδρες του στα υψώματα Προφήτη Ηλία στο Πενταδάκτυλο, δημιουργώντας εκεί ισχυρή γραμμή άμυνας βορείως της Λευκωσίας. Αξιοσημείωτη ήταν η προσπάθεια του για προστασία των αμάχων μεταξύ των Τουρκοκυπρίων γεγονός που αποδείκνυε για ακόμα μία φορά τον ανθρώπινο χαρακτήρα του και η μεγάλη του εκτίμηση για την ανθρώπινη ζωή.

            Μετά το τέλος των εχθροπραξιών, η Κυπριακή Κυβέρνηση ενέτεινε τις προσπάθειες της απόκτηση σύγχρονου οπλισμού. Η τιμιότητα και ο αδαμάντινος χαρακτήρας του Τάσου Μάρκου, συνέτειναν στο να ανατεθούν στο νεαρό Λοχαγό οι αποστολές εξασφάλισης του οπλισμού αυτού από το Λίβανο, την Αίγυπτο και τη Τσεχοσλοβακία.

            Στις 22 Νοεμβρίου 1965 μεταβαίνει στην Αίγυπτο ομάδα Κυπρίων μηχανικών και μεγάλος αριθμός εφέδρων για εκπαίδευση στους Ρωσικούς αντιαεροπορικούς πυραύλους που εξασφάλισε τότε η Κυπριακή Κυβέρνηση. Η ευθύνη της ομαλής διεξαγωγής της εκπαίδευσης ανατέθηκε τότε στο Λοχαγό Τάσο Μάρκου. Η εκπαίδευση των Κυπρίων χειριστών συμπληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία τον Σεπτέμβριο του 1966. Ωστόσο οι Ρωσικοί πύραυλοι ουδέποτε έφθασαν στη Κύπρο.

            Όλες οι πιο πάνω αποστολές αποδεικνύουν την εμπιστοσύνη που έτρεφε η Κυπριακή Κυβέρνηση στο πρόσωπο του νεαρού τότε Λοχαγού που απόρρεε από τις ψηλές διοικητικές του ικανότητες, τον άριστο του χαρακτήρα και τη τιμιότητα του.

            Το Νοέμβριο του 1971, ο Τάσος Μάρκου προάγεται στο βαθμό του Ταγματάρχη. Στο μεταξύ τα αισθήματα του ενάντια στην Ελληνική χούντα και στα παρακλάδια της στη Κύπρο γίνονται όλο και πιο έντονα. Η υποκλοπή ενός εγγράφου-σχεδίου πραξικοπήματος το Φεβρουάριο του 1972 από το Τάσο Μάρκου και ομάδα συναδέλφων του και η προώθηση του εγγράφου αυτού στη Κυπριακή Κυβέρνηση συνέτεινε αποφασιστικά στη ματαίωση του σχεδιαζόμενου πραξικοπήματος.

            Την Άνοιξη του 1973 μετατίθεται στο 12ο Τακτικό Συγκρότημα με έδρα τη Κυθραία όπου αναλαμβάνει επιτελικά καθήκοντα. Εκεί πρωτοστατεί στην αμυντική οργάνωση της περιοχής και στη προετοιμασία για απόκρουση οποιασδήποτε εχθρικής ενέργειας.

            Το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 βρίσκει το Τάσο Μάρκου στη Κυθρέα από όπου αναχωρεί μετά από άδεια για την Αρχιεπισκοπή όπου οργανώνει την άμυνα του Μεγάρου.

            Με την εκδήλωση της Τουρκικής Εισβολής την 20η Ιουλίου 1974, ο Ταγματάρχης Τάσος Μάρκου οργανώνει με μικρό αριθμό εφέδρων αμυντική γραμμή στη περιοχή του χωριού Χαμίτ Μάνδρες όπου είχε προηγηθεί ρίψη αλεξιπτωτιστών από τις Τουρκικές δυνάμεις εισβολής. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ο Ταγματάρχης Μάρκου τέθηκε επικεφαλής των δυνάμεων εξουδετέρωσης του θύλακα Μπέκκιογιου. Κατά τη διάρκεια της μάχης ο Ταγματάρχης Μάρκου, επέδειξε σπάνια χαρακτηριστικά ηρωισμού και αυτοθυσίας και η συμβολή του στην επιτυχία της επιθετικής ενέργειας ήταν καθοριστική. Το βράδυ της 21ης Ιουλίου 1974, προωθείται επικεφαλής δυνάμεως 100 περίπου ανδρών στη περιοχή Δικώμου ΄όπου ενισχύει τα αμυνόμενα τμήματα του 361 ΤΠ στη περιοχή, με αποστολή την αναχαίτιση των προελαύνοντων Τουρκικών Δυνάμεων Εισβολής.

            Την 23η Ιουλίου 1974, μετά τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, ανατίθεται στο Ταγματάρχη Τάσο Μάρκου η συγκρότηση της αμυντικής γραμμής από τη Μια Μηλιά προς τον Κουτσοβέντη. Από την 23η Ιουλίου μέχρι και τη 29η Ιουλίου 1974, συγκροτεί το 315 ΤΠ το οποίο απαρτίζεται από εφέδρους και στρατιώτες από διαλυμένες μονάδες και κατασκευάζει οχυρωματικά έργα και ναρκοθετεί τη περιοχή.

            Ταυτόχρονα στο μυαλό του στριφογυρίζει η ιδέα της ανατροπής των πραξικοπηματικών δεδομένων και η αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης με την εκδίωξη των επίορκων Ελλαδιτών αξιωματικών και τον έλεγχο της Εθνικής Φρουράς από δημοκρατικούς Κύπριους Αξιωματικούς. Αντικειμενικός του στόχος ήταν η δημιουργία συνθηκών αποτελεσματικής άμυνας και ακόμα εάν οι συνθήκες το επέτρεπαν η διενέργεια αιφνιδιαστικού κτυπήματος και αντεπίθεσης για εκδίωξη των Τουρκικών δυνάμεων εισβολής. Για άγνωστους μέχρι σήμερα λόγους, η κίνηση για ανατροπή των πραξικοπηματικών δεδομένων ουδέποτε εκδηλώθηκε ίσως λόγω της μη ανταπόκρισης από διάφορους παράγοντες τους οποίους προσέγγισε τότε ο Ταγματάρχης Μάρκου.

            Το βράδυ της 30ης Ιουλίου 1974, επιστρέφει στη μονάδα του στη περιοχή Μιας Μηλιάς απογοητευμένος αλλά ταυτόχρονα αποφασισμένος να αναχαιτίσει τη επερχόμενη προέλαση των Τούρκων προς τη περιοχή Αμμοχώστου. Δημιουργεί νέες αμυντικές θέσεις, επανδρώνει νέα φυλάκια και ζητά από το ΓΕΕΦ ενισχύσεις οι οποίες δεν του αποστέλλονται ποτέ. Ένα νέο σκηνικό όμοιο μετά στενά των Θερμοπυλών στήνεται στη περιοχή Μιας Μηλιάς – Κουτσοβέντη. Ο σύγχρονος Λεωνίδας της Κυπριακής Ιστορίας οργανώνει ολημερίς την άμυνα της περιοχής και τη νύκτα σχεδιάζει τις ενέργειες του σε περίπτωση εκδήλωσης επίθεσης από τους Τούρκους και επιθεωρεί τα αμυντικά έργα.

            Τα ξημερώματα της 14ης Αυγούστου 1974, η τραγωδία της Κύπρου άρχισε να συντελείται. Το τάγμα του Τάσου Μάρκου δέχεται ανελέητο βομβαρδισμό από τη Τουρκική αεροπορία. Ο Τάσος Μάρκου ζητά από το ΓΕΕΦ υποστήριξη από τις μονάδες πυροβολικού που δρούσαν στη περιοχή και ενίσχυση σε άνδρες και πολεμικό υλικό, αλλά η απάντηση του ΓΕΕΦ δεν έφθασε ποτέ στον αγωνιζόμενο με νύχια και με δόντια ηρωικό Ταγματάρχη. Ο Τάσος Μάρκου διαβλέποντας την εγκατάλειψη του από το ΓΕΕΦ  αποφάσισε να αντιμετωπίσει τη διαμορφούμενη κατάσταση με τα μηδαμινά μέσα που ο ίδιος διέθετε. Η μάχη ήταν άνιση αλλά ο ήρωας Ταγματάρχης και οι άνδρες του αμύνονταν με πείσμα και ανδρεία του πάτριου εδάφους.

            Γύρω στις 10:00 π. μ.  η γραμμή άμυνας στη περιοχή είχε διασπαστεί και τα Τουρκικά άρματα είχαν μπει στο δρόμο Λευκωσίας – Αμμοχώστου. Το δράμα άρχισε να ολοκληρώνεται. Σε μια ύστατη προσπάθεια απόκρουσης των προελαύνοντων Τουρκικών Αρμάτων με τη δημιουργία νέας αμυντικής γραμμής και αφού εξασφάλισε τη ομαλή αναδίπλωση των ανδρών του για αποφυγή της αποκοπής τους στη ήδη καταλυμένη περιοχή, ο Ταγματάρχης Μάρκου κινήθηκε βόρεια προς τη περιοχή Κυθραίας μαζί με δύο από τους άνδρες του. Λίγο αργότερα διέταξε τους δύο άνδρες του να φύγουν και ο ίδιος κινήθηκε προς τη περιοχή Κεφαλόβρυσου Κυθραίας. Η τελευταία επαφή με το Ταγματάρχη Τάσο Μάρκου έγινε μέσω ασυρμάτου από το Διοικητή του Τακτικού Συγκροτήματος Κυθραίας το απόγευμα της 15ης Αυγούστου 1974. Έκτοτε παραμένει αγνοούμενος.

            Ο Ταγματάρχης Τάσος Μάρκου, πιστός στον όρκο του Έλληνα αξιωματικού παρέμεινε αμετακίνητος επί των επάλξεων της άμυνας της Πατρίδας του, πολέμησε με απαράμιλλο ηρωισμό, θάρρος και αυταπάρνηση και αποτελεί σήμερα την ηρωικότερη μορφή μεταξύ των Ελλήνων Κυπρίων Αξιωματικών. Ιδιαίτερη Δόξα και Τιμή ανήκει στον ηρωικό και αθάνατο – είτε ζει αγνοούμενος είτε έπεσε στο πεδίο της Τιμής – Ταγματάρχη Τάσο Μάρκου. Τέτοιους άνδρες και τέτοιους αξιωματικούς γέννησε η μικρή μας Κύπρος.

            Η πατρίδα εκτιμώντας το μέγεθος του ηρωισμού του και αποδίδοντας σε αυτόν τη αρμόζουσα τιμή  προήγαγε τον Τάσο Μάρκου στο βαθμό του Υποστράτηγου την 26η Οκτωβρίου 2002. Απόδωσε δε προς τιμή του Ήρωα Αξιωματικού , σε ένα από τα μεγαλύτερα στρατόπεδα της Εθνικής Φρουράς το όνομα του, ονομάζοντας το ¨ Στρατόπεδο Υποστράτηγου Τάσου Μάρκου ¨.

http://www.pyrovolitis.org.cy/cyprus/a-ypostrathgos-tasos-markoy-70;

2011-04-28 Το Κουτί Της Πανδώρας – Φάκελος Κύπρου 1

ο 1986, η ελληνική Βουλή αποφάσισε την δημιουργία Επιτροπής που θα εξέταζε το γιατί φτάσαμε στην κυπριακή τραγωδία. Στην Επιτροπή κατέθεσαν δεκάδες μάρτυρες και διοχετεύτηκαν χιλιάδες σελίδες εγγράφων. Ο φάκελος όμως έμεινε στο σκοτάδι. Σφραγίστηκε και τα έγγραφα δεν δόθηκαν στη δημοσιότητα. Για το μεγαλύτερο έγκλημα που διαπράχτηκε ποτέ στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, δεν τιμωρήθηκε κανένας.
Τι έγινε στην Κύπρο στο πραξικόπημα και στην τουρκική εισβολή; Μπορεί ο καθένας να βρει χιλιάδες βιβλία για αυτό. Αλλά όχι την επίσημη ελληνική θέση.
Πριν από έναν μήνα, η κυπριακή Βουλή, μετά από έρευνα ετών, έβγαλε το δικό της πόρισμα.
Ποιοι φταίνε; Γιατί φταίνε; Στην Ελλάδα δεν ακούστηκε το παραμικρό. Μόνο διάψευση για μια πτυχή που αφορούσε έναν έλληνα εκδότη.
Η είδηση δεν ακούστηκε ποτέ, αλλά η διάψευση γράφτηκε από όλους.
Το Κουτί της Πανδώρας, ανοίγει τον Φάκελο της Κύπρου με τους πρωταγωνιστές και τα ντοκουμέντα της εποχής.
Ποιοι και πώς έκαναν το πραξικόπημα στην Κύπρο;


2011-05-05 Το Κουτί Της Πανδώρας – Φάκελος Κύπρου 2: Η εισβολή, η προδοσία, οι Αμερικάνοι

Στις 20 Ιουλίου του 1974 οι Τούρκοι έκαναν απόβαση στην Κύπρο. Σήμερα όλα τα στοιχεία μάλλον αποδεικνύουν πως απλώς αποβιβάστηκαν. Οι ελληνικές δυνάμεις κυνηγούσαν να σκοτώσουν τον Μακάριο στην Πάφο, την ώρα που τα τουρκικά αποβατικά χωρίς αντίσταση έβγαιναν στην Κερύνεια.
Το πραξικόπημα στην Κύπρο, άνοιξε πολιτικά και στρατιωτικά την κερκόπορτα στους Τούρκους. Οι προφάσεις για έναν αγώνα που θα οδηγούσε σε μια Κυπρο ελληνική και όχι Μακαριακή, μία βδομάδα μετά το πραξικόπημα, εξανεμίστηκαν πάνω στη φωτιά του πολέμου.
Προδοσία, ανοησία ή μια παγίδα στην οποία μαζί με τα «ποντίκια» της φιλοδοξίας έπεσε και ολόκληρη η Κύπρος και η Ελλάδα;
Τι έγινε στην Κύπρο στο πραξικόπημα και στην τουρκική εισβολή;
Η κρυφή ατζέντα του Χένρι Κίσινγκερ και τα σχέδια των Αμερικανών.
Πόσο ήρωες ήταν αυτοί που διεκδίκησαν αργότερα τα μετάλλια και τις δάφνες από τα πεδία των μαχών που εγκατέλειψαν;
Το «Κουτί της Πανδώρας» ανοίγει τον Φάκελο της Κύπρου.

Με την ονομασία «Σεπτεμβριανά» έμεινε στην ιστορία το οργανωμένο πογκρόμ της νύκτας της 6ης Σεπτεμβρίου 1955, εξ ου και η ονομασία, που συνέβη στη Κωνσταντινούπολη, όπου καθοδηγούμενος τουρκικός όχλος προκάλεσε βίαια επεισόδια κατά των περιουσιών των Ελλήνων ομογενών, πλην όμως Τούρκων υπηκόων, καθώς και άλλων μη μουσουλμανικών μειονοτήτων, λεηλατώντας και πυρπολώντας ελληνικά καταστήματα, σπίτια, σχολεία και βεβηλώνοντας εκκλησίες ακόμα και νεκροταφεία δημιουργώντας τρομοκρατία και ανασφάλεια για τις υφιστάμενες μειονότητες. Αφορμή έδωσε μια βομβιστική επίθεση στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη, που αποδείχτηκε στην συνέχεια ότι ήταν σκηνοθετημένη προβοκάτσια από την ίδια τη τουρκική κυβέρνηση.

Πραγματική αιτία του πογκρόμ αυτού ήταν η εξέλιξη του Κυπριακού ζητήματος, η συγκυρία του οποίου μεθόδευσε την προβοκάτσια.

Τα «Σεπτεμβριανά» αποτελούν ένα μέρος ενός μακρύ καταλόγου διώξεων κατά αλλοθρήσκων μειονοτήτων που μπορεί να ξεκίνησαν περί τα τέλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, πλην όμως εντάθηκαν από την εποχή των Νεοτούρκων και ύστερα.

Οι πρώτες ενδείξεις της επερχομένης θύελλας

Ενώ η κυβέρνηση Μεντερές είχε ήδη αρχίσει να διαμορφώνει μια σαφώς πιο εχθρική στάση έναντι της μειονότητος, προβάλλοντας διάφορα προσκόμματα στις ελληνικές κοινότητες, που επιζητούσαν να ανακτήσουν τις χαμένες περιουσίες τους, ξεκίνησε να επεξεργάζεται ένα μέτρο, το οποίο ονομάστηκε «Γενικοί Κανονισμοί». Οι κανονισμοί αυτοί είχαν στόχο να αντιμετωπίσουν τα μειονοτικά προβλήματα στο σύνολό τους και κρατήθηκαν μυστικοί για καιρό.

Εκείνο όμως που έδωσε την ευκαιρία όχι μόνο στην κυβέρνηση, αλλά και στον τύπο και στον τουρκικό όχλο να στραφεί απροκαλύπτως εναντίον των Ελλήνων ήταν η ανακίνηση του Κυπριακού ζητήματος από τον Στρατάρχη Παπάγο το 1954. Με την υποκίνηση της Μεγάλης Βρετανίας η Τουρκία ενεπλάκη ενεργώς στο Κυπριακό ζήτημα, θέτοντας θέμα αν όχι επιστροφής της νήσου στην ίδια, τουλάχιστον διχοτομήσεως, για την προστασία, δήθεν, της μουσουλμανικής μειονότητος, η οποία βαφτίστηκε ‘τουρκική’ και αναβαθμίστηκε σε ‘κοινότητα’.

Με τις ευλογίες της τουρκικής κυβερνήσεως ιδρύθηκαν και ενισχύθηκαν οικονομικά διάφορες ‘εθνικές’ οργανώσεις, που ευρίσκοντο υπό τον άμεσο έλεγχό της. Οι οργανώσεις αυτές επρόκειτο να έχουν ενεργό συμμετοχή σε ‘λαϊκές’ και ‘αυθόρμητες’ διαδηλώσεις υπέρ των Τουρκοκυπρίων και εναντίον των Ρωμιών της Κωνσταντινουπόλεως. Η κυριότερη οργάνωση ήταν η «Κιbrιs Türktür Cemiyeti» (ΚΤC – Οργάνωση «Η Κύπρος είναι Τουρκική» με ιδρυτή τον ντονμέ (=απόγονο εξισλαμισμένων Εβραίων) Χικμέτ Μπιλ.

Η κατάσταση έγινε ακόμη πιο δύσκολη για τους Έλληνες με την έναρξη του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνος της Ε.Ο.Κ.Α. την 1η Απριλίου 1955. Ο τύπος δημοσίευε εμπρηστικά άρθρα, εστηλίτευε τον Πατριάρχη Αθηναγόρα, επειδή δεν κατεδίκαζε δημοσίως τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., διέσπειρε ψευδείς ειδήσεις περί δήθεν εράνων που διεξήγαν οι ομογενείς υπέρ των αγωνιζομένων Ελλήνων της Κύπρου και περί επικειμένης γενικής σφαγής που περίμενε τους Τουρκοκυπρίους στις 28 Αυγούστου 1955. Στις 24 Αυγούστου, εξάλλου, ο Α. Μεντερές προέβη σε εμπρηστικές δημόσιες δηλώσεις ενώπιον υπουργών, βουλευτών, επιχειρηματιών και δημοσιογράφων, υιοθετώντας όλα τα μυθεύματα εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως και της Κύπρου. Όλα αυτά ήταν επόμενο να εξερεθίζουν έτι περαιτέρω τον τουρκικό όχλο.

Στις 28 Αυγούστου συνέβη ένα γεγονός, το οποίο μπορούμε να πούμε ότι υπήρξε το προανάκρουσμα των όσων επρόκειτο να ακολουθήσουν. Την ώρα της Θείας Λειτουργίας είκοσι Τούρκοι, υπό τα απαθή όμματα της αστυνομίας, όρμησαν και λεηλάτησαν τις εκκλησίες Παναγίας Νεοχωρίου και Αγίων Ταξιαρχών Στένης.

Εν τω μεταξύ είχε συγκληθεί, στις 29 Αυγούστου, στο Λάγκαστερ Χάουζ του Λονδίνου η Τριμερής Διάσκεψη μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας, Ελλάδος και Τουρκίας, στην οποία παρέστη τουρκική αντιπροσωπία υπό τον Υπουργό Εξωτερικών Φ. Ρ. Ζορλού.

Τα προηγηθέντα των γεγονότων της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955

Στις 3 Σεπτεμβρίου η γυναίκα του Τούρκου Προξένου στην Θεσσαλονίκη κάλεσε Έλληνα φωτογράφο και του ζήτησε να φωτογραφήσει τον περίβολο του Προξενείου, το οποίο στεγάζεται δίπλα σε παλιό σπίτι, στο οποίο υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ. Τις φωτογραφίες τις ζήτησε ως ‘ενθύμιο’, διότι την επομένη επρόκειτο να αναχωρήσει για την Τουρκία.

Τα μεσάνυκτα της 5ης προς 6η Σεπτεμβρίου εξερράγη βόμβα στον κήπο του τουρκικού Προξενείο, η οποία προκάλεσε μικρές μόνον ζημιές σε υαλοπίνακες στην παρακείμενη ‘οικία του Κεμάλ’. Η βόμβα, όπως εξακριβώθηκε από τις έρευνες που διεξήγαγαν οι ελληνικές αρχές και όπως απεδείχθη αργότερα στην δίκη των πρωταιτίων των γεγονότων το 1961 στην νήσο Yassιada (Πλάτη), μεταφέρθηκε από την Τουρκία από Τούρκο πράκτορα (Έλληνα υπήκοο από την Κομοτηνή) και τοποθετήθηκε από τον Τούρκο κλητήρα του Προξενείου.

Στις 4:00 το απόγευμα η τουρκική εφημερίδα İstanbul Ekspres κυκλοφόρησε σε έκτακτη έκδοση και δημοσίευσε τις φωτογραφίες της συζύγου του Τούρκου Προξένου φρικτά παραποιημένες, εις τρόπον ώστε να δίδεται η εντύπωση ότι στο σπίτι του πατέρα των Τούρκων είχε σημειωθεί μια τεράστια έκρηξη από βόμβα που είχαν τοποθετήσει οι Έλληνες. Το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για την έναρξη των πρωτοφανούς αγριότητος οργανωμένων ανθελληνικών ταραχών στην Κωνσταντινούπολη, γνωστών με το όνομα «Σεπτεμβριανά του 1955».

Το ανθελληνικό πογκρόμ της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955

Μόλις δόθηκε το σύνθημα, ο μαινόμενος τουρκικός όχλος ξεχύθηκε στους δρόμους της Πόλης και άρχισε να λεηλατεί κάθε τι το ελληνικό. Ασφαλώς, όμως, οι ‘αγανακτισμένοι’ Τούρκοι πολίτες δεν έδρασαν αυθόρμητα. Το σχέδιο είχε σχεδιαστεί προσεκτικότατα και με απόλυτη μυστικότητα. Είναι χαρακτηριστικό το ότι, ενώ πολλοί απλοί Τούρκοι ασφαλώς δεν ενέκριναν τα όσα διεπράχθησαν εναντίον των Ελλήνων, εν τούτοις, ουδείς Τούρκος πρόδωσε λεπτομέρειες του σχεδίου σε Ρωμιό φίλο του, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όπου γενικώς και αορίστως ανέφεραν για «κάτι άσχημο που επρόκειτο να συμβεί εκείνες τις ημέρες».

Το σχέδιο είχε αρτιότατα οργανωθεί, αφού μέρες ή και εβδομάδες πριν στρατολογήθηκαν άτομα από την Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη – εκτός των Κωνσταντινουπολιτών Τούρκων, μεταφέρθηκαν με σιδηροδρόμους, ταξί, λεωφορεία και πλοία, εφοδιάστηκαν με ρόπαλα, αξίνες, λοστούς, βενζίνη, δυναμίτιδα, ενώ παρεσχέθη στους επίδοξους ταραχοποιούς τροφή και κατάλυμα για μία ή δύο ημέρες. Ακόμη συντάχθηκαν οι κατάλογοι των επικείμενων στόχων σε κάθε συνοικία και σημαδεύτηκαν την κατάλληλη στιγμή τα ελληνικά κτήρια. Τέλος, εκπαιδεύτηκαν οι αστυνομικοί και στρατιώτες με πολιτικά που θα ελάμβαναν μέρος στη λεηλασία και θα κατηύθυναν το πλήθος, ενώ αργότερα θα έπαιζαν τον ρόλο των ειρηνοποιών.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της 12 Αυγούστου 2008 της εφημερίδας Ραντικάλ, τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις 6-7 Σεπτεμβρίου 1955 εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης είχαν οργανωθεί από το Γραφείο Ειδικού Πολέμου (Özel Harp Dairesi), το οποίο αποτελούσε τον μηχανισμό, που είχε στηθεί από το ΝΑΤΟ για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου.

Οι πρώτες συγκεντρώσεις και ομιλίες ξεκίνησαν κατά τις 4:30 το απόγευμα, ενώ οι πρώτες ταραχές πρέπει να ξεκίνησαν γύρω στις 5:30. Φυσικά, η ώρα ενάρξεως των τουρκικών επιθέσεων εποίκιλλε από συνοικία σε συνοικία. Επιθέσεις εναντίον των Ελλήνων και των περιουσιών τους έλαβαν χώρα και στην ευρωπαϊκή και στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και στις νήσους Χάλκη και Πρίγκηπο, από Τούρκους που μεταφέρθηκαν εκεί με πλοιάρια.

Με στρατιωτική πειθαρχία κινούμενος ο τουρκικός όχλος, ο οποίος ανερχόταν σε δεκάδες χιλιάδες άτομα, κινήθηκε κατά παντός του ελληνικού. Μέσα σε εννέα περίπου ώρες (διότι σε πολλά σημεία οι βανδαλισμοί συνεχίστηκαν και μετά την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου μετά τα μεσάνυκτα) καταστράφηκαν ολοσχερώς 1004 σπίτια, ενώ άλλα περίπου 2500 υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές. Καταστράφηκαν επίσης 4348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 πολιτιστικοί σύλλογοι, οι εγκαταστάσεις 3 εφημερίδων, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, 73 εκκλησίες, ενώ συλήθηκαν πάρα πολλοί τάφοι σε 2 κοιμητήρια, καθώς και οι τάφοι των πατριαρχών στην Μονή Βαλουκλή.

Επίθεση δέχτηκαν και ένας μικρός αριθμός αρμενικών και εβραϊκών περιουσιών, ορισμένες αρμενικές εκκλησίες και μια εβραϊκή συναγωγή.

Τουλάχιστον 30 Έλληνες σκοτώθηκαν και εκατοντάδες άλλοι κακοποιήθηκαν βάναυσα. Σε δύο περίπου χιλιάδες υπολογίζονται από τους κύκλους της ομογενείας οι βιασμοί, αν και επισήμως καταγγέλθηκαν μόνο 200..

Ιδιαίτερο μίσος επεδείχθη κατά των ιερωμένων, αφού πολλοί απ’ αυτούς ξυλοκοπήθηκαν αγριότατα, άλλοι γυμνώθηκαν και διαπομπεύθηκαν, εξαναγκαζόμενοι να φωνάζουν: «Η Κύπρος είναι τουρκική», ενώ υπάρχουν μαρτυρίες ότι σε κάποιο ιεροδιάκονο έγινε αναγκαστική περιτομή. Ο Επίσκοπος Παμφίλου Γεράσιμος και ο ηλικιωμένος μοναχός Χρύσανθος Μαντάς ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου, ενώ ο Μητροπολίτης Ηλιουπόλεως Γεννάδιος παρεφρόνησε από τους ξυλοδαρμούς και ύστερα από λίγο χρόνο απεβίωσε.

Η οικονομική πτυχή των ταραχών

Μέσα σε λίγες ώρες η ελληνική οικονομική δραστηριότητα καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς, αφού τα σπίτια και οι περιουσίες των περισσότερων Ελλήνων και τα ιδρύματα της ομογένειας λεηλατήθηκαν. Χιλιάδες Έλληνες έμειναν κυριολεκτικώς μόνο με τα ρούχα που φορούσαν, αφού στα σπίτια τους καταστράφηκαν με πρωτοφανή μανία ή εκλάπησαν τα πάντα• από οικιακά σκεύη και τρόφιμα μέχρι κρεβάτια, καναπέδες και ακριβά κοσμήματα. 8.700 περίπου άτομα έμειναν άνεργα, αφού οι επιχειρήσεις στις οποίες εργάζονταν είχαν καταστραφεί.

Αν και οι πρώτες εκτιμήσεις τουρκικών και ξένων τραπεζών μιλούσαν για ζημιές της τάξης του ενός ή δύο δισεκατομμυρίων τουρκικών λιρών, τον Φεβρουάριο του 1956 η τουρκική κυβέρνηση μείωσε κατά πολύ το ποσό, υπολογίζοντας τις συνολικές ζημιές σε 69.578.744 λίρες Τουρκίας, δηλ. περίπου 25 εκατομμύρια δολάρια.

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών υπολόγισε ότι μόνο οι ζημιές που υπέστησαν οι εκκλησίες ξεπερνούσαν τα 150 εκατομμύρια δολάρια της εποχής. Βρετανοί διπλωμάτες υπολόγισαν τις ζημιές σε περίπου 200 εκατομμύρια δολλάρια, ενώ σύμφωνα με εκτίμηση της ελληνικής κυβερνήσεως οι ζημιές ανήρχοντο σε 500 εκατομμύρια δολλάρια. Ο Γάλλος συγγραφέας και καθηγητής στην Σορβόννη Francois Crouzet στο βιβλίο του Le Conflit de Chypre (Η διένεξη της Κύπρου) υπολογίζει τις ζημιές σε 300 εκατομμύρια δολάρια της εποχής, δηλαδή πολύ περισσότερα του ενός δισεκατομμυρίου σημερινών (2008) δολαρίων.

Από το ποσό που υπολόγισε και ενέκρινε η τουρκική κυβέρνηση κατέβαλε τελικώς ποσό μικρότερο των 10 εκατομμυρίων Λ.Τ., και μάλιστα ύστερα από πολλούς μήνες, όταν η αξία της τουρκικής λίρας είχε υποτιμηθεί δραματικά. Δηλαδή, δόθηκαν αποζημιώσεις μικρότερες του 1% της αξίας των καταστροφών. Πάρα πολλοί δικαιούχοι δεν εισέπραξαν καμμία απολύτως αποζημίωση, ενώ υπήρξαν και περιπτώσεις επιχειρηματιών που, ενώ έχασαν τα πάντα – και άρα είχαν ζημιά την χρονιά εκείνη – υποχρεώθηκαν να πληρώσουν και φόρο κερδών.

Η αντίδραση της ελληνικής Κυβέρνησης

Η αντίδραση της Ελληνικής Κυβερνήσεως στα γεγονότα της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955 υπήρξε από χλιαρή έως ανύπαρκτη. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι ο τότε πρωθυπουργός Στρατάρχης Αλ. Παπάγος νοσούσε βαρύτατα και ουσιαστικώς η κυβέρνηση ήταν ακέφαλη. Από την άλλη, υπήρξαν έντονες συμμαχικές πιέσεις, ιδίως από τον Αμερικάνο Υπουργό Εξωτερικών Τζων Φόστερ Ντάλλες, ο οποίος κάλεσε και τις δύο πλευρές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να συμφιλιωθούν.

Μετά την ανάδειξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην πρωθυπουργία στις 6 Οκτωβρίου 1955 και την αποχή της Ελλάδος από γυμνάσια του Ν.Α.Τ.Ο. στην Μεσόγειο, η Άγκυρα υποχρεώθηκε να αποδώσει μια στοιχειώδη ηθική ικανοποίηση στην Ελλάδα. Στις 24 Οκτωβρίου τίμησε σε ειδική τελετή στο στρατηγείο του Ν.Α.Τ.Ο. στην Σμύρνη την ελληνική σημαία, την οποία ύψωσε ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών. Ταυτόχρονα με την έναρξη των ανθελληνικών γεγονότων στην Κωνσταντινούπολη, ο τουρκικός όχλος στην Σμύρνη επετέθη και κατέστρεψε το εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, που λειτουργούσε στο στρατηγείο του Ν.Α.Τ.Ο. για τις ανάγκες των Ελλήνων αξιωματικών, λεηλάτησε τα σπίτια τους, ενώ προπηλάκισε αρκετούς απ’ αυτούς.

Η αντιμετώπιση των χαμηλόβαθμων πρωταγωνιστών των επεισοδίων από την τουρκική δικαιοσύνη

Μετά τις ανθελληνικές ταραχές η τουρκική κυβέρνηση προσπάθησε να επιρρίψει την ευθύνη της οργανώσεως των επεισοδίων σε ‘κομμουνιστές πράκτορες’, ενώ η αστυνομία συνέλαβε 3.151 άτομα. Τελικώς, παρέμειναν υπό κράτηση τεσσάρων έως έξι μηνών 17 άτομα: εννέα μέλη της Kιbrιs Türktür, έξι φοιτητές και δύο συντάκτες της İstanbul Ekspres. Στην δίκη που ακολούθησε δικάστηκαν και έξι μέλη του παραρτήματος Σμύρνης της Kιbrιs Türktür. Στις 24 Ιανουαρίου 1957 το ποινικό δικαστήριο Κωνσταντινουπόλεως αθώωσε και τους 23 κατηγορούμενους.

Η τύχη των πρωταιτίων του πογκρόμ

Από τα μέλη της κυβερνήσεως Μεντερές, συμμετοχή στην διοργάνωση του ανθελληνικού πογκρόμ φαίνεται να είχαν, εκτός από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, οι Μαχμούτ Τζελάλ Μπαγιάρ, Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Μεχμέτ Φουάτ Κιοπρουλού, πρώην Υπουργός Εξωτερικών, Φατίν Ρουστού Ζορλού, Υπουργός Εξωτερικών, Ναμίκ Γκεντίκ, Υπουργός Εσωτερικών, Ετχέμ Μεντερές, Υπουργός Αμύνης και Φαχρεττίν Κερίμ Γκιοκάυ, βαλής (κυβερνήτης) της Κωνσταντινουπόλεως.

Στις 27 Μαΐου 1960 ομάδα αξιωματικών υπό τον στρατηγό Τζεμάλ Γκιουρσέλ κατέλαβε την εξουσία και οδήγησε σε δίκη 592 μέλη και συνεργάτες του Δημοκρατικού Κόμματος. Πολλοί απ’ αυτούς δικάστηκαν σε περισσότερες της μιας δίκες. Μια από τις σημαντικότερες δίκες ήταν αυτή για το Πογκρόμ της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955. Ο Γκεντίκ αυτοκτόνησε λίγο μετά την επικράτηση του πραξικοπήματος. Οι Μπαγιάρ και Ετχέμ Μεντερές δεν δικάστηκαν καθόλου για την συμμετοχή τους στην διοργάνωση του πογκρόμ, ενώ ο Κιοπρουλού αθωώθηκε. Ο Γκιοκάυ απλώς στερήθηκε των πολιτικών του δικαιωμάτων. Ένοχοι ευρέθησαν μόνον οι Μεντερές και Ζορλού, γι’ αυτό και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση 6 ετών. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι για άλλη, πολύ πιο ασήμαντη υπόθεση, αυτή της καταχρήσεως κεφαλαίων, ο Μεντερές καταδικάστηκε σε φυλάκιση 14 ετών και 2 μηνών. Αν και οι Μεντερές και Ζορλού καταδικάστηκαν στην εσχάτη των ποινών και απαγχονίστηκαν στην νήσο Ιμραλί, τον Σεπτέμβριο του 1961, εκείνο που εβάρυνε στην θανατική καταδίκη τους ήταν οι κατηγορίες για παραβίαση του Τουρκικού Συντάγματος.

Οι Τούρκοι πρόξενοι της Θεσσαλονίκης, ο θυρωρός του Προξενείου που τοποθέτησε την βόμβα και ο φοιτητής Οκτάυ Εγκίν που μετέφερε την βόμβα στην Θεσσαλονίκη αθωώθηκαν. Ο Εγκίν αργότερα διορίστηκε Γενικός Διευθυντής Κρατικής Ασφαλείας και αργότερα Νομάρχης στην Νεάπολη (Nevşehir) της Καππαδοκίας.

Ο πρόεδρος του Σωματείου «Η Κύπρος είναι Τουρκική» Χικμέτ Μπιλ κατέθεσε στο δικαστήριο ως μάρτυρας κατηγορίας. Αργότερα απεστάλη από την τουρκική κυβέρνηση ως ακόλουθος τύπου στην Τουρκική Πρεσβεία στην Βηρυτό.

The Bloody Truth (Download Now)

Posted: Δεκέμβριος 19, 2014 in Αταξινόμητα

Η Αιματηρή Αλήθεια πίσω από την πλύση εγκεφάλου και τη θεωρίας περί συλλογικής ευθύνης.

Σε εκείνους, που με το αίμα τους έδωσαν
συνέχεια στη δική μας ζωή..
http://cyprusactionnetwork.org/yahoo_site_admin/assets/docs/BLOODY_TRUTH__The_Book.266130049.pdf

 

 

Ο Λώρενς Τζωρτζ Ντάρελ (Lawrence George Durrell, 27 Φεβρουαρίου 19127 Νοεμβρίου 1990), ήταν εκπατρισμένος Βρετανός μυθιστοριογράφος, ποιητής, θεατρικός, ταξιδιωτικός συγγραφέας και πράκτορας. Αντιστεκόταν στη σύνδεσή του με τη Μεγάλη Βρετανία και προτιμούσε να λογίζεται ως «πολίτης του κόσμου»: χαρακτηρίσθηκε ως «άπατρις» το 1968, με την τροποποίηση της Commonwealth Immigrants Act του 1962. Για τον λόγο αυτό του αρνήθηκαν το δικαίωμα εισόδου ή εγκατάστασης στη Βρετανία με τις νέες διατάξεις και ήταν υποχρεωμένος να κάνει αίτηση για βίζα για κάθε του είσοδο στη χώρα.

Στην Κέρκυρα

Στις 22 Ιανουαρίου 1935 ο Λώρενς Ντάρελ νυμφεύθηκε τη Νάνσυ Μάγιερς (Nancy Isobel Myers) στον πρώτο από τους 4 συνολικά γάμους του[3]. Ο Ντάρελ δεν αισθάνθηκε ποτέ ευτυχής στην Αγγλία και τον Μάρτιο του ίδιου έτους έπεισε τη σύζυγό του, τη μητέρα του και τα αδέλφια του (μεταξύ των οποίων ήταν και ο Τζέραλντ Ντάρελ, αργότερα σημαντικός υπέρμαχος της προστασίας των άγριων ζώων και δημοφιλής συγγραφέας ο ίδιος), να μετακομίσουν σε ένα ελληνικό νησί, συγκεκριμένα στην Κέρκυρα, όπου θα μπορούσαν να ζήσουν πιο οικονομικά και να ξεφύγουν τόσο από το αγγλικό κλίμα όσο και από την «απολιθωμένη» αγγλική κουλτούρα — αυτό που ο Ντάρελ αποκαλούσε και «αγγλικό θάνατο».

Το 1935 εκδόθηκε και το πρώτο μυθιστόρημα του Ντάρελ, το Pied Piper of Lovers, από τον εκδοτικό οίκο Κάσελ. Την ίδια περίοδο διάβασε τυχαία το μυθιστόρημα του Χένρι Μίλερ Ο Τροπικός του Καρκίνου και του έγραψε εκφράζοντας τον θαυμασμό του για το έργο. Η επιστολή του Ντάρελ ξεκίνησε μια μακρά φιλία και αμοιβαία κριτική που κράτησε 45 χρόνια. Οι δύο συγγραφείς εξερευνούσαν παρόμοια θέματα στα έργα τους και το επόμενο μυθιστόρημα του Ντάρελ, το Panic Spring, ήταν βαθιά επηρεασμένο από το έργο του Μίλερ.

Στην Κέρκυρα ο Λώρενς και η σύζυγός του έζησαν μαζί σε μποέμικο στιλ. Τους πρώτους μήνες το ζεύγος έμεινε με την υπόλοιπη οικογένεια Ντάρελ στη Βίλα Ανεμογιάννη στο Κοντόκαλι. Στις αρχές του 1936 όμως το ζευγάρι μετακόμισε στο «`Ασπρο Σπίτι», την καλύβα ενός ψαρά στη βορειοανατολική ακτή της Κερκύρας, στο Καλάμι. Ο φίλος του Ντάρελ Θεόδωρος Στεφανίδης τους επισκεπτόταν συχνά, ενώ ο ίδιος ο Χένρι Μίλερ έμεινε στο `Ασπρο Σπίτι το 1939. Αυτή η περίοδος της παρεπιδημίας του στην Κέρκυρα περιγράφεται κάπως με λυρικό τρόπο στο Prospero’s Cell, που είναι χρήσιμο να συγκριθεί με τις αναμνήσεις από την κερκυραϊκή εμπειρία που έγραψε ο Τζέραλντ Ντάρελ και επίσης εκδόθηκαν, κυρίως στο Η οικογένειά μου και άλλα ζώα και στα άλλα δύο έργα της αποκαλούμενης «Κερκυραϊκής Τριλογίας». Ο Τζέραλντ εκεί γράφει ότι ο Λώρενς έμενε μόνιμα με τη μητέρα και τα αδέρφια του (η Νάνσυ δεν αναφέρεται καθόλου), ενώ η αφήγηση του Λώρενς περιέχει αντιθέτως λίγες μόνο αναφορές σε μόνο ένα από τα αδέρφια του, τον Λέσλι, και δεν αναφέρει ότι η μητέρα του και δύο ακόμα αδέρφια έμεναν επίσης στο νησί. Οι αφηγήσεις καλύπτουν πάντως κάποια κοινά θέματα: π.χ. τόσο ο Τζέραλντ όσο και ο Λώρενς περιγράφουν τους ρόλους του Κερκυραίου ταξιτζή Σπύρου Αμερικάνου και του γιατρού, θετικού επιστήμονα και ποιητή Θεόδωρου Στεφανίδη στη ζωή τους εκεί. Στην Κέρκυρα απέκτησαν και μία άλλη φίλη, τη Μαρία Ασπιώτη, με την οποία ο Λώρενς συνεργάσθηκε στην έκδοση του Lear’s Corfu.

Στη Ρόδο

Το σπίτι του Ντάρελ στη Ρόδο, με κίτρινο επίχρισμα και μεσογειακή αρχιτεκτονική (με τα δύο αυτοκίνητα μπροστά). Εδώ έμεινε από τις 20 Μαΐου 1945 μέχρι τις 10 Απριλίου 1947.

Τον Μάιο του 1945 ο Ντάρελ γνώρισε ένα ακόμα ελληνικό νησί όταν αποσπάσθηκε από την υπηρεσία του στη Ρόδο. Τα Δωδεκάνησα είχαν δοθεί στην Ιταλία μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Με την παράδοση των Ιταλών το 1943 οι μέχρι τότε σύμμαχοί τους Γερμανοί κατέλαβαν τα περισσότερα από αυτά και τα κράτησαν, όπως και την Κρήτη, μέχρι το τέλος του πολέμου. Η ηπειρωτική Ελλάδα ήταν παγιδευμένη τότε στον εμφύλιο πόλεμο και έτσι τα Δωδεκάνησα περιήλθαν υπό προσωρινή βρετανική στρατιωτική διοίκηση μέχρι που τα νησιά παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα το 1947.

Ο Ντάρελ εγκαταστάθηκε στο σπιτάκι του φύλακα του παλιού τουρκικού νεκροταφείου, καθώς βρισκόταν ακριβώς απέναντι του δρόμου από το κτίσμα που χρησιμοποιούσε η βρετανική διοίκηση (σήμερα στεγάζει το Καζίνο της Ρόδου). Εκεί συγκατοικούσε με την Εύα Κοέν.

Από εκείνη την εποχή χρονολογείται το βιβλίο του Reflections on a Marine Venus, μία λυρική εξύμνηση του νησιού, στην οποία ο Ντάρελ τείνει να αποφεύγει κάτι περισσότερο από μία περαστική αναφορά στην ταραχή των καιρών.

Στην Κύπρο

Το 1952 η Εύα νοσηλεύθηκε στην Αγγλία. Ο Ντάρελ μετακόμισε στην Κύπρο με την κόρη τους Σαπφώ, όπου αγόρασε σπίτι και πήρε θέση καθηγητή των αγγλικών στο Παγκύπριο Γυμνάσιο για να στηρίξει οικονομικά τη συγγραφική του δραστηριότητα, κάτι που ακολούθησε εργασία στις «δημόσιες σχέσεις» για λογαριασμό της βρετανικής κυβερνήσεως κατά την αναταραχή για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Για την περίοδο της Κύπρου έγραψε στο έργο του Bitter Lemons, που κέρδισε το Βραβείο Duff Cooper το 1957. Το 1954 Ο Λώρενς Ντάρελ έγινε μέλος (Fellow) της Βασιλικής Εταιρείας Λογοτεχνίας. Ο Ντάρελ εγκατέλειψε την Κύπρο τον Αύγουστο 1956, όταν η αναταραχή είχε εξελιχθεί στον κυπριακό αντιαποικιακό αγώνα και η θέση του ως κυβερνητικού υπαλλήλου οδήγησε σε επανειλημμένες δολοφονικές απόπειρες εναντίον του

«Η λογοτεχνική αξία του Λώρενς Ντάρελ έχει κριθεί εδώ και χρόνια, η πολιτική του ιστορία πιστεύω και αυτή έτσι λέω να σταματήσω ως εδώ» Ευριπίδη Κλεόπα

04 Ἰουνίου 2007. Απεβίωσε στην Αθήνα ο Σωτήρης Μουστάκας, γνωστός και αγαπητός στο κοινό για το κωμικό του χάρισμα, που πρόσφερε τόση χαρά και γέλιο μέσω του θεάτρου και του κινηματογράφου. Τελευταία του επιθυμία ήταν, να σκεπαστεί η σορός του με τη γαλανόλευκη σημαία. Με έναν χαρακτήρα σεμνό, διακριτικό, και αξιοπρεπή έως τις τελευταίες του στιγμές, σε ό,τι είχε σχέση με την προσωπική του ζωή, έδειχνε πάντοτε το χαμογελαστό του πρόσωπο. Έλληνας στην εθνικότητα, Κύπριος στην καταγωγή, ο Σωτήρης Μουστάκας, γεννήθηκε στην Λεμεσό το 1940 με την Κύπρο να βρίσκεται υπό τον Βρετανικό ζυγό. Άγνωστη παραμένει για τους περισσοτέρους η συμμετοχή του στον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ. Δεκαπεντάχρονος μαθητής μυήθηκε στον Ενωτικό Απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, μοιράζοντας φυλλάδια, και γράφοντας συνθήματα στους τοίχους. Συνελήφθη γι’αυτό από τις αγγλικές δυνάμεις κατοχής και φυλακίστηκε για επτά μήνες, με ό, τι αυτό συνεπάγεται σε επίπεδο αγγλικής «φιλοξενίας»». Αφού αποφυλακίστηκε και τελείωσε την εμπορική ακαδημία Λεμεσού, με πλαστό διαβατήριο βρέθηκε στην Αθήνα για να κυνηγήσει το όνειρό του· να γίνει ηθοποιός. Εμπνευστής γι’ αυτή του την απόφαση ήταν μία παράσταση με τον Νίκο Σταυρίδη που παρακολούθησε στην Κύπρο. Από τότε έπαιξε σε δεκάδες παραγωγές του ελληνικού κινηματογράφου και πολλές θεατρικές παραστάσεις έως το αιφνίδιο τέλος της ζωής του.

ΜΕΡΟΣ 1

Εἰσαγωγή στήν νεοελληνική νεύρωση τοῦ Καραμανλισμοῦ και τοῦ »ἀνήκομεν εἰς τήν δύσιν» πού σταδιακά ἐγκαινίασε τόν δικομματισμό στήν μεταπολιτευτική Ἑλλάδα.
Ἡ ἐκπληκτική ἀπομυθοποίηση τῆς περήφημης »θυσίας» τοῦ Καραμανλῆ για τήν «Ελλάδα, πού κάνει ὁ Δημήτρης Κολλάτος, την δεκαετία του `90 κι ὅλας δημιούργησε τίς προϋποθέσεις για τήν μεγάλη ἀκροαματικότητα της ἐκπομπῆς του.
Σήμερα ,2012,ἡ ὅλη μελέτη φαντάζει πρωτοπόρα και πρώτης τάξεως ὑλικό για πανεπιστημιακή ἐργασία!
‘Αργυρῶ Κουκουλᾶ

ΜΕΡΟΣ 2

Σκάνδαλα και εργολάβοι,παγωμένα δάνεια, και καταστροφή τῆς ‘Αθῆνας μέ σύνθημα »χτίστε-χτίστε-χτίστε»­.

Ραφαηλίδης, Κουβέλης Φώτης,Σπύρος Παπαγεωργίου ὁμολογοῦν καί περιγράφουν ,μαζί μέ τόν Κολλάτο, ψύχραιμα και ἀπερίφραστα τόν ἀγροῖκο πού ὀνομάστηκε Ἐθνάρχης καί μπάζωσε τούς ἱστορικούς ποταμούς τῆς ‘Αθῆνας.

»Γιατί να τιμᾶμαι τούς ἀνθρώπους πού δ έ ν προσφέρανε ;»
Πόσοι ξέρουν πώς πρῶτος ὁ Καραμανλέας πρότεινε τήν διχοτόμηση τῆς Κύπρου?
Ἕνας ὑποχείριος σέ ξένες δυνάμεις ἀρχηγός κράτους ὁδηγεῖ τό κράτος πού διοικεῖ μόνο στην καταστροφή.

Ἄν θεωρηθῇ ἐθνάρχης για τούς Ἕλληνες ἕνας τέτοιος ἀρχηγός , τότε ὅλοι οἱ ἐθνάρχες ἀπό τόν Λεωνίδα ὡς τόν Κολοκοτρώνη και τόν Καποδίστρια ἄρχουν ἄλλου λαοῦ.
Κουκουλᾶ ‘Αργυρῶ

ΜΕΡΟΣ 3

Δημήτρης Κολλάτος,Σπύρος Παπαγεωργίου, Σωτήρης Μουστάκας,Τζένη Ζαχαροπούλου,Δημήτρης ‘Ιατρόπουλος μέ αἰχμή τήν πλήρη ἀλλά και ἀνήθικη ἀπαξίωση τοῦ Καραμανλέα νά ἀσχοληθῇ σοβαρά δηλ. πατριωτικά με τό Κυπριακό ἑρμηνεύουν πῶς ὑποθηκεύτηκε ἀπό τήν πρώτη 8ετία του Καραμανλέα τό σημερινό μέλλον τῆς Ἑλλάδος και τῶν Ἑλλήνων.

‘Αφηγήσεις πού μέσα ἀπό τήν »πατίνα» τοῦ χρόνου ,παροτρύνουν ἐπιτακτικά -εἰδικά σήμερα- ὅτι τούς πολιτικούς δέν πρέπει να τούς κρίνωμε μέ ἐλαστικότητα ἀλλά μέ ἀπόλυτα,κάθετα καί χωρίς ἐκπτώσεις κριτήρια . Ἀκριβῶς ἐπειδή ἀπό τίς ἀποφάσεις τους κρέμεται τό μέλλον τῶν ἐπερχομένων γενεῶν, ἐν ἀγνοιᾳ τῶν γενεῶν, εἶναι ὑποχρεωμένοι νά μήν εἶναι οὐδέποτε μέτριοι!

» Ἄν δέν δοῦμε τά λάθη Καραμανλῆ δέν ἔχουμε καμία ἐλπίδα νά σώσουμε ὅ,τι μποροῦμε να σώσουμε ἀκόμα».

Σήμερα, ἀρχές τοῦ 2012, ἡ έπιχειρούμενη ἀπό τούς Ἕλληνες πολίτες – ἀλλά οὐδέναν ἐπαγγελματία πολιτικό- νέα μεταπολίτευσις, δέν πρέπει νά μοιάζῃ μέ τό κακέκτυπο τῆς πρώτης πού στριμώχθηκε και συνοψίσθηκε στήν μπουρδολογία »ή Καραμανλῆς ή τανκς» .

Κουκουλᾶ ‘Αργυρῶ

ΣΤΟ ΡΙΚ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ «ΑΠΟ ΜΕΡΑ ΣΕ ΜΕΡΑ» (08-08-2014)