Αρχείο για Φεβρουαρίου, 2015

Υπέροχες φωνές, καταπληκτικές ερμηνείες, ανέκδοτοι στίχοι και μουσικές συνθέσεις! Ποιος είπε πως η νέα γενιά δεν έχει ιδανικά; Παρακολουθήστε το βίντεο από την εκδήλωση των μαθητών της Θεσσαλονίκης για τους μαθητές της ΕΟΚΑ!

Advertisements

Ταινία ντοκιμαντερ του Μιχαλη Γεωργιάδη,για την ιστορια της Κατεχόμενης Κερυνειας, a short film of michalis Georgiades, about the occupied by theTurkish army, Kyrinia.ν=

Η Κυπριακή λίρα

Posted: Φεβρουαρίου 16, 2015 in Αταξινόμητα

«θανάτου μόνον ουκ εστιν επανορθωμα» ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ

Η Λίρα ήταν το επίσημο νόμισμα της Κύπρου και εκδιδόταν από την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου ως την αντικατάστασή της από το ευρώ την 1 Ιανουαρίου 2008. Ο Κωδικός ISO 4217 της κυπριακής λίρας ήταν CYP.

Το 1879, δηλαδή σύντομα μετά που οι Βρετανοί ανέλαβαν τη διοίκηση της Κύπρου από τους Οθωμανούς, εισήγαγαν την κυπριακή λίρα που ορίστηκε να έχει ακριβώς την ίδια αξία με τη βρετανική λίρα. Αυτή η ισοτιμία ίσχυε μέχρι το 1960 που η Κύπρος έγινε ανεξάρτητο κράτος και συνεχίστηκε ανεπίσημα μέχρι και το 1971 που η αξία της βρετανικής λίρας άρχισε να ολισθαίνει.

Η κυπριακή λίρα αρχικά χωρίστηκε σε 20 σελίνια όπως χωριζόταν και η βρετανική, αλλά το κάθε σελίνι σε 9 γρόσια παρέχοντας έτσι μια σύνδεση με την τουρκική λίρα η οποία χρησιμοποιείτο στο νησί μέχρι εκείνη τη στιγμή και χωριζόταν (όπως και σήμερα) σε 100 γρόσια. Τέλος, το κάθε γρόσι χωριζόταν σε 40 παράδες. Το 1955 αποφασίστηκε η χρήση του μετρικού συστήματος στο νόμισμα της Κύπρου κι έτσι καταργήθηκαν τα σελίνια και τα γρόσια (οι παράδες είχαν πια χάσει την αξία τους) και η λίρα χωρίστηκε σε 1000 μιλς. Τότε ο κόσμος ονόμασε το κέρμα των 5 μιλς γρόσι και το κέρμα των 50 μιλς σελίνι. Το 1983 αποφασίστηκε η λίρα να χωριστεί σε 100 σεντ αφού το 1 μιλς είχε πια ασήμαντη αξία. Το μικρότερο κέρμα σε χρήση τότε ήταν εκείνο των 5 μιλς που αντικαταστάθηκε με κέρμα του ½ σεντ το οποίο και σύντομα καταργήθηκε. Τα κέρματα που οι αξίες τους αναγράφονται σε μιλς δε μπορούν πια να χρησιμοποιούνται στην αγορά.

Η είσοδος του κυπριακού νομίσματος στο Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών ΙΙ της Ευρωζώνης έγινε στις 2 Μαΐου 2005 με κεντρική τιμή C£0.585274 ±15% ανά ευρώ. Αργότερα το Υπουργικό Συμβούλιο της Κύπρου αποφάσισε η αντικατάσταση με το ευρώ να γίνει την 1 Ιανουαρίου 2008. Η αντικατάσταση έγινε με ισοτιμία 0.585274 λίρες ανά ευρώ.

Κέρματα σε κυκλοφορία [1] στις 31/12/2007 και ανεπίσημα ονόματα που χρησιμοποιούσε ο κόσμος (σε παρένθεση):

  • 1 σεντ
  • 2 σεντ
  • 5 σεντ (σελίνι)
  • 10 σεντ (δεκάρικο / διπλοσέλινο)
  • 20 σεντ (εικοσάρικο / τετρασέλινο)
  • 50 σεντ (πενηντάρικο / δεκασέλινο)

Χαρτονομίσματα σε κυκλοφορία στις 31/12/2007 [2] και ανεπίσημα ονόματα που χρησιμοποιούσε ο κόσμος (σε παρένθεση):

  • 1 λίρα (μονή)
  • 5 λίρες (πεντόλιρο)
  • 10 λίρες (δεκάλιρο)
  • 20 λίρες (εικοσάλιρο)

cyprus-pound

ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ – ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ: διάβασε και σύγκρινε μόνος σουΣύμφωνα με το απαρτχάιντ, η γεωγραφική θέση, η εθνικότητα και το κοινωνικό στάτους ενός ατόμου εξαρτιόταν από τη φυλή του.

  • το μεγάλο απαρτχάιντ, αφορά τη διοικητική διαίρεση της χώρας σε διακριτές ζώνες, με βάση φυλετικά κριτήρια. Η πολιτική αυτή συνοδεύτηκε από μετατοπίσεις και ανασυντάξεις πληθυσμών σε εθνικούς θύλακες.
  • Δηλ,το μεγάλο απαρτχάιντ , αφορά τη διοικητική διαίρεση της χώρας σε διακριτές ζώνες (Βορράς-Νότος) με βάση φυλετικά κριτήρια (Έλληνες–Τούρκοι). Η πολιτική αυτή συνοδεύτηκε από μετατοπίσεις και ανασυντάξεις πληθυσμών σε εθνικούς θύλακες (Από το 1974 και εντεύθεν ξεριζωμός , επικοισμός κτλ).

Έτσι για την Ιστορία

Το απαρτχάιντ (apartheid), (όρος που προέρχεται από τη γλώσσα Αφρικάανς και τα ολλανδικά και σημαίνει διάκριση), ήταν μια πολιτική των Λευκών που καθόριζε και επέβαλλε τη διάκριση των ανθρωπίνων ομάδων μέσα σε ένα κράτος βάσει φυλετικών κριτηρίων σε καθορισμένες γεωγραφικές περιοχές. Ως επίσημη κρατική πολιτική εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στη Νότιο Αφρική από το Εθνικό Κόμμα το 1948 και καταργήθηκε στις 30 Ιουνίου 1991.

Το απαρτχάιντ σε άλλες χώρες

Το απαρτχάιντ εφαρμόστηκε επίσης από το 1959 μέχρι το 1979 και στη Νοτιοδυτική Αφρική, σημερινή Ναμίμπια. Κατά τη δεκαετία του ’80, υπήρξαν σταδιακές μεταρρυθμίσεις, με τη θέσπιση πολιτικών δικαιωμάτων στους «Ινδούς» και στους «Μιγάδες», μέχρι που καταργήθηκε ως καθεστώς το 1991.

ΕΠΟΜΕΝΟ ΘΥΜΑ Η ΚΥΠΡΟΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΔΙΖΩΝΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ.

ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ;

Ένα Σαββάτο

Στίχοι: Μιχάλης Κακογιάννης

Μουσική: Μιχάλης Χριστοδουλίδης

Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας

Δίσκος: Ες Γην εναλίαν Κύπρον (1992)

Ένα Σαββάτο Σαββάτο την αυγή
ξεκίνησε η κραυγή
απ’ την Κερύνεια κι έφτασε
στον Πόντο και στη Σμύρνη

Ματώσανε οι θάλασσες
κι οι ουρανοί γεμίσαν
κόκκινα μισοφέγγαρα
πληγές που δεν εκλείσαν

Και ράγισαν τα μνήματα
τα δέντρα γονατίσαν
Χριστέ μου τόσα κρίματα
τα μάτια σου πώς τα `δανε
και δεν τα σταματήσαν
κόκκινα μισοφέγγαρα
πληγές που δεν εκλείσαν

Συμφωνία Μακαρίου-Ντενκτάς

Η Συμφωνία Μακαρίου-Ντενκτάς ήταν μία δικοινοτική συμφωνία μεταξύ του Προέδρου Μακαρίου Γ΄ και του Ραούφ Ντενκτάς που έλαβε χώρα στη Βιέννη στις 12 Φεβρουαρίου του 1977 υπό την αιγίδα του Γ.Γ. του ΟΗΕ και κάτω από το άχθος της τουρκικής εισβολής του 1974 που επιχειρήθηκε αμέσως μετά το πραξικόπημα σε βάρος του Μακαρίου. Είχε το χαρακτήρα μιας διμερούς πολιτικής συμφωνίας που έθετε το πλαίσιο εξεύρεσης λύσης του κυπριακού προβλήματος, χωρίς να δεσμεύει νομικά τις δύο πλευρές[1].

Της συμφωνίας αυτής είχε προηγηθεί τον Δεκέμβριο του 1975 η συνομολόγηση του Πρωτοκόλλου των Βρυξελλών μεταξύ της ελληνικής και της τουρκικής κυβέρνησης. Η δεύτερη δεχόταν να συζητηθεί πρώτα η εδαφική πτυχή, η δε ελληνική να υποβάλλει σχετικές προτάσεις με παράλληλη δέσμευση των Τουρκοκυπρίων να υποβάλλουν κι εκείνοι δικές τους αντιπροτάσεις μέσα σε τακτή προθεσμία. Τόπος των επ΄ αυτών στη συνέχεια συζητήσεων ορίσθηκε η Βιέννη. Το πρωτόκολλο εκείνο απέβλεπε ουσιαστικά σε μία λύση πολυ-περιφερειακής μορφής την οποία φέρεται να είχε αποδεχτεί ο Μακάριος, κατόπιν και της σύμφωνης γνώμης του Εθνικού Συμβουλίου, με την από 6 Φεβρουαρίου 1976 επιστολή του προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Κουρτ Βαλντχάιμ. Επ΄ αυτών βασίστηκε η παρούσα συμφωνία. Με βάση τη συμφωνία αυτή ακολούθησε δύο χρόνια μετά η Συμφωνία Κυπριανού-Ντενκτάς, η λεγόμενη και «συμφωνία των 10 σημείων».

Γενικά

Η Συμφωνία αυτή καλούμενη και «συμφωνία των τεσσάρων σημείων» προέβλεπε ουσιαστικά μια διζωνική ομοσπονδία, λεγόμενη και επί το απλούστερο «διπεριφερειακή» η οποία και θ΄ αποτελούσε το γενικότερο χαρακτήρα του Κυπριακού κράτους. Οι κατευθυντήριες γραμμές που συμφωνήθηκαν αφορούσαν τέσσερις στόχους, εξ ου και η ονομασία «συμφωνία τεσσάρων σημείων» οι οποίοι και ήταν[2]:

  1. Μία ανεξάρτητη και αδέσμευτη δικοινοτική ομόσπονδη δημοκρατία.
  2. Η περιοχή της υπό τη διοίκηση της κάθε κοινότητας θα συζητηθεί υπό το φως της οικονομικής βιωσιμότητας, της παραγωγικότητας καθώς και της ιδιοκτησίας.
  3. Θέματα αρχών, όπως της ελευθερίας διακίνησης, ελευθερίας εγκατάστασης, δικαιώματος περιουσίας καθώς και άλλα ειδικότερα θέματα παραμένουν ανοικτά προς συζήτηση, λαμβάνοντας υπόψη τη θεμελιώδη βάση για ένα δικοινοτικό ομόσπονδο σύστημα καθώς και τυχόν ορισμένες δυσκολίες που ενδεχομένως να εγερθούν από την τουρκοκυπριακή κοινότητα.
  4. Οι εξουσίες και οι λειτουργίες της Κεντρικής Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης θα είναι τέτοιες ώστε να διασφαλίζουν την ενότητα της χώρας κατά το δικοινοτικό χαρακτήρα του κράτους.

Στο ζήτημα της χωρικής έκτασης των κοινοτήτων, καθώς φαίνεται, η ελληνοκυπριακή πρότεινε την εκχώρηση του 20% του κυπριακού εδάφους, ενώ η τουρκοκυπριακή πλευρά δεχόταν εκχώρηση του 29%[3]. Τις συζητήσεις της διαπραγμάτευσης της συμφωνίας αυτής είχε αναλάβει κατόπιν εξουσιοδότησης του Μακαρίου ο Γλαύκος Κληρίδης και με την εντολή μάλιστα σε έσχατη ανάγκη, προκειμένου ν΄ αποφευχθεί νέο ναυάγιο συνομιλιών να υποβάλλει πρώτος αυτός προτάσεις με δέσμευση της Τ/Κ πλευράς να υποβάλλει τις δικές της εντός 10 ημερών. Η δε διαπραγμάτευση έγινε υπό τον βοηθό του Γ.Γ. του ΟΗΕ που ήταν τότε ο Χαβιέρ Πέρες ντε Κουέγιαρ.

Η Κύπρος μετά την τουρκική εισβολή

Για τη δέσμευση της ελληνοκυπριακής πλευράς να καταθέσει πρώτη προτάσεις επί της χωρικής έκτασης, ο Κληρίδης δήλωσε αργότερα πως βρισκόταν υπό την ασφυκτική πίεση της ελληνικής κυβέρνησης και του Βαλντχάιμ, προκειμένου να μην καταρρεύσουν οι συνομιλίες, γεγονός για το οποίο θα κρινόταν ως υπεύθυνη η ελληνοκυπριακή πλευρά[4]. Κατόπιν ο Κληρίδης παραιτήθηκε. Για τη στάση του στις διαπραγματεύσεις κατηγορήθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους πως εμπλεκόταν σε «μυστική συμφωνία» με τον Ντενκτάς.

Συμφωνία Κυπριανού-Ντενκτάς

Η Συμφωνία Κυπριανού-Ντενκτάς ήταν μία δικοινοτική συμφωνία μεταξύ του Σπύρου Κυπριανού και του Ραούφ Ντενκτάς που έλαβε χώρα στη Λευκωσία στις 19 Μαΐου του 1979 υπό την αιγίδα του Γ.Γ. του ΟΗΕ προς επίλυση του Κυπριακού και κάτω από το συνεχιζόμενο άχθος της τουρκικής εισβολής.

Γενικά

Ουσιαστικά η συμφωνία αυτή καθόριζε την επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών για τις 15 Ιουνίου του 1979, επειδή μετά τον θάνατο του Μακαρίου, (στις 3-8-1977), η συμφωνία Μακαρίου-Ντενκτάς είχε πλέον ατονίσει. Η Συμφωνία Κυπριανού-Ντενκτάς συνομολογήθηκε πάνω στις «κατευθυντήριες γραμμές» της παραπάνω προηγούμενης συμφωνίας περιλαμβάνοντας 10 σημεία, εξ ου και αποκαλείται επίσης «συμφωνία των 10 σημείων». Το κείμενο της συμφωνίας αυτής των 10 σημείων έχει ως εξής:

  1. Συνομολογείται η επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών για τις 15 Ιουνίου του 1979.
  2. Βάση συνομιλιών θα είναι οι κατευθυντήριες γραμμές της από 12 Φεβρουαρίου 1977 Συμφωνίας Μακαρίου-Ντενκτάς, καθώς και οι σχετικές προς το Κυπριακόν αποφάσεις του ΟΗΕ.
  3. Τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες όλων των πολιτών της Δημοκρατίας θα πρέπει να τυγχάνουν σεβασμού.
  4. Οι συνομιλίες θα καλύψουν όλες τις εδαφικές και συνταγματικές πτυχές.
  5. Θα δοθεί προτεραιότητα στην επίτευξη συμφωνίας για την επανεγκατάσταση στα Βαρώσια Ελληνοκυπρίων προσφύγων, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, αμέσως με την έναρξη της υπό των συνομιλητών εξέτασης των συνταγματικών και εδαφικών πτυχών επί μιας συνολικής συμφωνίας. Ειδικότερα μετά την επίτευξη συμφωνίας για τα Βαρώσια θα εφαρμοστεί αυτή χωρίς ν΄ αναμένεται το αποτέλεσμα των συζητήσεων και επί των άλλων πτυχών του Κυπριακού προβλήματος.
  6. Συνομολογήθηκε επίσης η αποφυγή οποιασδήποτε ενέργειας που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την έκβαση των συνομιλιών ενώ ιδιαίτερη σημασία θα δοθεί υπό αμφοτέρων των πλευρών σε αρχικά πρακτικά μέτρα για την προαγωγή καλής θέλησης, αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της επανόδου σε συνθήκες ομαλότητας.
  7. Σκοπείται η αποστρατικοποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και θέματα σχετικά προς αυτήν θα συζητηθούν.
  8. Η ανεξαρτησία, κυριαρχία, η εδαφική ακεραιότης και το αδέσμευτο της Δημοκρατίας πρέπει να τύχουν επαρκών εγγυήσεων εναντίον ένωσης ολικής ή μερικής, με οποιανδήποτε άλλη χώρα και εναντίον οποιασδήποτε μορφής διαμελισμού ή απόσχισης.
  9. Οι διακοινοτικές συνομιλίες θα διεξαχθούν κατά τρόπο συνεχή και αδιάκοπο, αποφεύγοντας οποιαδήποτε καθυστέρηση.
  10. Οι διακοινοτικές συνομιλίες θα γίνουν στη Λευκωσία.

Εξέλιξη – απόρριψη

Τελικά αν και η συμφωνία αυτή δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί ούτε από «μειοδοσία», αλλά ούτε και σαν «Ναπολεόντεια συναλλαγή», εν τούτοις ο Σπ. Κυπριανού λίγες ημέρες μετά υπαναχώρησε απορρίπτοντάς την. Μάλιστα στην υπαναχώρηση αυτή φέρεται να συμφώνησε και ο Ντενκτάς αλλά με ιδιαίτερη (έκδηλη) ανακούφιση, αποσύροντας την πρότασή του για τον εποικισμό των Βαρωσίων με 40.000 Ελληνοκυπρίους πρόσφυγες.
Η απόρριψη αυτή κρίθηκε ιδιαίτερα επιπόλαιη από την ελληνοκυπριακή πλευρά[1],, θεωρώντας πως ίσως ο Κυπριανού έπραξε έτσι προκειμένου ν΄ αποφύγει μακροπρόθεσμες ευθύνες. Έτσι οι προβλεπόμενες συνομιλίες για τις 15 Ιουνίου 1979 δεν πραγματοποιήθηκαν.

Για την ιστορία και όλες οι επόμενες συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν υπό την πίεση του ΟΗΕ στην εξεύρεση λύσης, παρότι είχε αλλάξει το δόγμα της Ελλάδας μετά την ανάληψη της κυβέρνησης του Α. Παπανδρέου, απορρίφθηκαν «αγέρωχα» (όπως σημειώνει ο Κ. Παναγιωτάκος) από τον Σπ. Κυπριανού. Συγκεκριμένα απορρίφθηκαν:

  • Το 1981, η λεγόμενη «αξιολόγηση των ιδεών Βαλντχάιμ. όπου το σχετικό κείμενο δημοσίευσε η εφημερίδα το ΒΗΜΑ φ. 8-11-1981.
  • Το 1983, οι λεγόμενοι «Δείκτες του Ντε Γκουεγιάρ, που είχε αναλάβει Γ.Γ. του ΟΗΕ. Η δε αντίδραση τότε του Ντενκτάς μετά την άρνηση του Κυπριανού υπήρξε αρκετά έντονη. ΄Μετά την επιμονή και αυτής της απόρριψης εκ μέρους του Κυπριανού, ο Ντενκτάς κεφαλαιοποιώντας τον ανενδοτισμό του συνομιλητή του με παράλληλη καταγγελία στον ΟΗΕ, προχώρησε πλέον αδίστακτα στην ανακήρυξη της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου.
  • Το 1984, του τελευταίου παραπάνω γεγονότος ακολούθησαν οι λεγόμενες «εκ του σύνεγγυς συνομιλίες» στην έδρα του ΟΗΕ (τον Δεκέμβριο του 1984),
  • Το 1985, των παραπάνω ακολούθησε η θνησιγενής «Διάσκεψη κορυφής Κυπριανού-Ντενκτάς» (τον Ιανουάριο του 1985), η οποία και αυτή ναυάγησε μετά την υπαναχώρηση του Κυπριανού την τελευταία στιγμή. Σημειώνεται ότι σ΄ όλες αυτές τις υπαναχωρήσεις και απορρίψεις ο Α. Παπανδρέου παρείχε πλήρη υποστήριξη στον Κυπριανού.

Σημειώσεις

  • Μετά τον θάνατο του Μακαρίου Πρόεδρος Κυπριακής Δημοκρατίας ανέλαβε ο Σπ. Κυπριανού και Αρχιεπίσκοπος Κύπρου εξελέγη ο μέχρι τότε επίσκοπος Πάφου Χρυσόστομος Α΄.
  • Από της Συμφωνίας Μακαρίου-Ντενκτάς και μέχρι της συνομολόγησης της συμφωνίας αυτής ο ΟΗΕ είχε υποβάλει ένα «Σχέδιο» επανάληψης των συνομιλιών το οποίο φέρονταν τότε με την ονομασία «Δυτικό Σχέδιο». Αυτό είχαν υποβάλει στις 10 Νοεμβρίου του 1978 οι κυβερνήσεις Αγγλίας, ΗΠΑ και Καναδά, το οποίο και προνοούσε αφενός την επανάληψη των συνομιλιών αφετέρου την επιστροφή των Βαρωσίων στους Ελληνοκυπρίους κ.ά.. Τελικά το «Δυτικό Σχέδιο» απορρίφθηκε από την πλευρά του Σ. Κυπριανού, λίγες ημέρες μετά την υποβολή του.
  • Τα παραπάνω 10 σημεία είναι αυτά όπως δόθηκαν στον τότε ημερήσιο τύπο, φωτοτυπία των οποίων φέρεται στο βιβλίο «Κύπρος – Ο Φάκελλος της μεγάλης προδοσίας» σελ.18 του πρέσβη Κ. Παναγιωτάκου.
  • Υπενθυμίζεται ότι ελληνική κυβέρνηση την εποχή εκείνη ακολουθούσε το δόγμα: «Η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάς συμπαρίσταται».

Αφιερωμένο σ’αυτούς που ξέχασαν