Αρχείο για Ιανουαρίου, 2016

  • Καμαρώστε Δημοσιογράφο – Καμαρώστε Δημοσιογραφικό ήθος

 

 

Advertisements

i O Χαράλαμπος Μούσκος που σκοτώθηκε — κι ήταν ο πρώτος Κύπριος αντάρτης που έπεσε σε σύγκρουση με το βρετανικό κατοχικό στρατό — στις 15.12.1955 στο Μερσινάκι των Σόλων, ύστερα από ενέδρα που στήθηκε κατά των Άγγλων.

ii Ο Νίκος Γεωργίου, από το Παλαιχώρι, που υπέκυψε στις 25.01.1957 στα φρικτά βασανιστήρια που υποβλήθηκε από Άγγλους ανακριτές στα κρατητήρια των Πλατρών.

iii O Σταύρος Στυλιανίδης, ο κατασκευαστής βομβών της ΕΟΚΑ που σκοτώθηκε στις 18.08.1957 στο κρησφύγετό του, στο χωριό Επισκοπιό, από έκρηξη νάρκης που κατασκεύαζε με τον Καραίσκο και Α.Θεοφάνους.

iv O Kώστας Λοίζου, που πέθανε στο χωριό Κάμπος στις 28.01.1958, από εγκαύματα που υπέστη ύστερα από επίθεση που διενήργησε η αντάρτική του ομάδα κατά του Κεντρικού αστυνομικού σταθμού.

v Ο Νίκος Κατσαρής, αντάρτης της ΕΟΚΑ, που πέθανε λίγο μετά την λήξη του απελευθερωτικού αγώνα.

vi Ο Παντελής Κατελάρης σκοτώθηκε στις 18/1/1958 στον Άη Γιάννη της Μαλούντας, στο κρυσφήγετο του κατά την ώρα που κατασκεύαζε νάρκη η οποία εξερράγη.

7-6-58 η πυρπωληση του σωματειου αναλυτικα στην ιστοσελιδα πιο πανω οπου επεσαν οι Κώστα Ιωάννου 18 χρόνων και ακόμη ενός 20χρονου με το όνομα Φιντικλής.

Τελειωνοντας με ενα μήνυμα στο τελος του βιντεου με μια εικονα

«Το Οχταήμερο των Τανκς»

Posted: Ιανουαρίου 15, 2016 in Αταξινόμητα
Ετικέτες: ,

«ΤΟ ΟΧΤΑΗΜΕΡΟ ΤΩΝ ΤΑΝΚΣ»

Ημερομηνία: 1992-07-15

Περιγραφή: Ένα ντοκιμαντέρ-αφιέρωμα για την ημέρα του πραξικοπήματος 1974. Παρουσιάζονται μαρτυρίες από ανθρώπους που ενεπλάκησαν ενεργά στα γεγονότα και μας τα εξιστορούν, όπως τα βίωσαν μέσα από την επίθεση στο Προεδρικό Μέγαρο.

Μιλούν: ΕΡΜΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΡΓΥΡΟΥ, ΑΔΑΜΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ, ΓΛΑΥΚΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΡΔΟΣ, ΠΑΠΑΤΣΕΣΤΟΣ.

Κινηματογράφιση: Άντρος Θεοδώρου
Ήχος: Χάρης Μυλωνάς
Μοντάζ: Χάρης Τριλλίδης
Έρευνα, συνεντεύξεις: Κωστής Αχνιώτης
Σενάριο, σκηνοθεσία: Νέαρχος Γεωργιάδης

Παραγωγός: Νέαρχος Γεωργιάδης

Διάρκεια: 00:44:31

Παραγωγή – Copyright: ΡΙΚ (Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου) 1992.

21η Ιουλίου 1974

Ημερομηνία: 1996-10-06

Περιγραφή: Το ντοκιμαντέρ περιγράφει την ετοιμασία της αποστολής ΝΙΚΗ για στήριξη της Εθνικής Φρουράς της Κύπρου κατά την Τουρκική Εισβολή του 1974. Το πρώτο μέρος περιλαμβάνει την προετοιμασία της αποστολής μέχρι τις τραγικές στιγμές της άφιξης στην Κύπρο. Η άμυνα της Κύπρου ήταν σε δύσκολη θέση, όσες κινήσεις έγιναν για την απόκρουση των τουρκικών δυνάμεων εισβολής, είχαν αρνητική εξέλιξη. Παρ όλα αυτά οι στρατιωτικές δυνάμεις της ΕΛΔΥΚ και της Εθνικής Φρουράς Κύπρου είχαν περιορίσει τα αρχικά σχέδια του Τουρκικού στρατού. Την 21η Ιουλίου του 1974, αποφασίσθηκε στρατιωτική επιχείρηση ενίσχυσης της άμυνας του αεροδρομίου της Λευκωσίας με την κωδική ονομασία «ΝΙΚΗ». Το λάθος της αεράμυνας του αεροδρομίου όμως κόστισε τη ζωή σε 4 αεροπόρους και 29 καταδρομείς, και τον τραυματισμό 11 ακόμα καταδρομέων.

Αρχείο: Γιώργος Μιχαηλίδης, Τούλα Ταραμίδου
Αφήγηση, δημοσιογραφική επιμέλεια: Πανίκος Χατζηπαναγής
Σκηνοθεσία: Ανδρέας Κωνσταντινίδης

Παραγωγός: Ανδρέας Κωνσταντινίδης

Διάρκεια: 00:53:51

Παραγωγή – Copyright: ΡΙΚ (Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου) 1996.

«ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΝΙΚΗ – ΑΝΕΞΟΦΛΗΤΟ ΧΡΕΟΣ – ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ»
22α Ιουλίου 1974

Επιχείρηση Νίκη είναι η κωδική ονομασία που δόθηκε σε μυστική στρατιωτική αποστολή της Ελλάδος την 21η προς 22α Ιουλίου 1974 προς την Κύπρο με σκοπό την αερομεταφορά καταδρομέων στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας .

Η προετοιμασία έγινε στην αεροπορική βάση της Σούδας στην Κρήτη και περιλάμβανε :

Τα 20 αεροσκάφη Noratlas ανήκαν στην 354η Μοίρα Μεταφορών[2][3] » Πήγασος[4] » και τα 10 αεροσκάφη Dacota στην 355η Μοίρα Μεταφορών και είχαν έδρα την 112η Πτέρυγα Μάχης στην Ελευσίνα. Αυτά τα αεροσκάφη θα μετέφεραν και θα αποβίβαζαν στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας την Α’ Μοίρα Καταδρομών[5][6] με τον πλήρη οπλισμό της αποτελούμενη από 318 άνδρες[7] . Λόγω των μέτρων επιφυλακής και των μετασταθμεύσεων που πραγματοποιούνταν τις προηγούμενες ημέρες τα περισσότερα αεροσκάφη βρίσκονταν διάσπαρτα σε διάφορες μονάδες της Αεροπορίας.

Ο σχεδιασμός της επιχείρησης προέβλεπε την αερομεταφορά της Α’ Μοίρας καταδρομέων κατά την διάρκεια της νύχτας – σε απόλυτη σιγή ασυρμάτου – πτήση σε χαμηλό ύψος – χωρίς συνοδεία μαχητικών – προσγείωση – αποβίβαση καταδρομέων – επιστροφή στην Σούδα .

Την 21η Ιουλίου και ώρα 22:35 η αποστολή ξεκίνησε με χρονικό περιορισμό τα μεσάνυκτα της ίδιας μέρας .[8] Μόνο όμως τα 15 αεροσκάφη Noratlas[9] από τα 20 κατάφεραν να απογειωθούν στο χρονικό περιθώριο το οποίο προέβλεπε το σχέδιο , με αποτέλεσμα τα υπόλοιπα αεροσκάφη ( 5 Noratlas και 10 C-47[10] ) να παραμείνουν στο αεροδρόμιο της Σούδας . Αμέσως μετά την απογείωση δόθηκε σήμα από το Κέντρο επιχειρήσεων πρός το Γ.Ε.Ε.Φ. Λευκωσίας με την φράση » Έρχονται τα 15 πορτοκάλια» .

Οι προσγειώσεις στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας[11] ξεκίνησαν στις 01:52 της 22ας Ιουλίου . Πρώτο προσγειώθηκε το «ΝΙΚΗ 2» στις 01:52, επόμενο το «ΝΙΚΗ 1» ακούμπησε το διάδρομο της Λευκωσίας στις 01:55. Όμως από εδώ και πέρα ξεκινάει η τραγωδία της αποστολής , λόγω καθυστέρησης του ΑΕΔ να ενημερώσει[12] τo ΓΕΕΦ και τα αντιαεροπορικά στοιχεία αποτελούμενα από τις 185η και 184η Μοίρες αντιαεροπορικών πολυβόλων και τα οποία φύλαγαν την περιοχή , δεν ενημερώθηκαν με αποτέλεσμα να θεωρήσουν ότι τα αεροσκάφη τα οποία πέταγαν ήταν εχθρικά . Αμέσως άρχισαν έντονα αντιαεροπορικά πυρά τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα , το «ΝΙΚΗ 4»[13][14] το οποίο βρισκόταν στο στάδιο προσγείωσης , να αρπάξει φωτιά και να συντριβεί λίγα χιλιόμετρα από τον διάδρομο προσγείωσης . Τρίτο προσγειώθηκε το «ΝΙΚΗ 7» στις 02:18. Μετά το «ΝΙΚΗ 7» προσγειώθηκε το «ΝΙΚΗ 3» το οποίο λόγω βλάβης στον έναν κινητήρα έφυγε από το ίχνος πτήσης του «ΝΙΚΗ 4» που καταρρίφθηκε και έφτασε στην τελική μετά και το «ΝΙΚΗ 7». Το «ΝΙΚΗ 6»[15] εβλήθη σε πολλαπλά σημεία της ατράκτου και σχεδόν χωρίς μηχανές και χάρη στις προσπάθειες των πιλότων να καταφέρει να προσγειωθεί . Τα υπόλοιπα αεροσκάφη κατάφεραν και αυτά να προσγειωθούν με λιγότερες ζημιές . Όλα τα πληρώματα μετά έβλεπαν κάποια φωτιά στο Λόφο της Μακεδονίτισσας και εκ των υστέρων έμαθαν ότι πρόκειται για το αεροσκάφος αυτό. Τελευταίο προσγειώθηκε το «ΝΙΚΗ 15» το οποίο και είχε απογειωθεί από την Σούδα με καθυστέρηση και παρά τις εντολές να μην εκτελέσει την αποστολή . Το «ΝΙΚΗ 13» ήταν αεροσκάφος κατηγορίας «Ζ» μακράς απόθεσης και το οποίο ενεργοποίησαν με τα γεγονότα είχε προβλήματα πλεύσης (ολίσθαινε) με αποτέλεσμα στην πτήση από Ελευσίνα προς Σούδα να παρεκλίνει προς Ρέθυμνο. Έτσι στη διαδρομή από Σούδα προς Λευκωσία παρέκλινε της πορείας του και έφτασε μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας και μετά από την περιπλάνησή του στις 04:15 ξεκίνησε την επιστροφή του όπου προσγειώθηκε στη Ρόδο στις 07:40. Το «ΝΙΚΗ 14» έφτασε αφόύ είχε πλέον ξημερώσει και δεν προσγειώθηκε καθόλου , ακολούθησε εντολές και επέστρεψε πίσω στο Καστέλι στις 07:30 όπου ανεφοδιάστηκε και επέστρεψε στη Σούδα . Το τελευταίο «ΝΙΚΗ-15» απογειώθηκε από τη Λευκωσία στις 04:02 και επέστρεψε στη Σούδα στις 07:40

Όσα αεροσκάφη ήταν σε πτητική ικανότητα απογειώθηκαν για τη επιστροφή[16] στην Ελλάδα ενώ τα υπόλοιπα (ΝΙΚΗ-3 που είχε βλάβη στον έναν κινητήρα, το ΝΙΚΗ-6 που είχε βληθεί και στους 2 κινητήρες και το ΝΙΚΗ-12 που δεν επαρκούσαν τα καύσιμα για την επιστροφή λόγω συνεχών επανακυκλώσεων που έκανε λόγω κίνησης αυτοκινήτων μέσα στο διάδρομο της Λευκωσίας) καταστράφηκαν από τις φίλιες δυνάμεις στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας .

Απολογισμός

Το λάθος αυτό της αεράμυνας βλήθηκε από αντιαεροπορικό εκτός του αεροδρομίου και κόστισε τη ζωή σε 4 αεροπόρους και 29 καταδρομείς από το «ΝΙΚΗ-4» όπου διεσώθη ένας καταδρομέας καθώς και τον θάνατο 2 και τον τραυματισμό 9 ακόμα καταδρομέων στο «ΝΙΚΗ 6». Από την δύναμη των 318 ανδρών της Α’Μοίρας καταδρομών 278 παρέμειναν[17] στην Κύπρο και πολέμησαν.

ΝORATLAS 52-133 » NIKH 4 «

Θύματα ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ

Κυβερνήτης – (Επισμηναγός) Παναγόπουλος Βασίλειος

Συγκυβερνήτης – (Επισμηναγός ) Συμεωνίδης Στέργιος

Ναύτιλος – (Επισμηνίας) Άνθιμος Ηλίας

Ιπτάμενος Μηχανικός – (Ανθυποσμηναγός) Δάβαρης Γεώργιος .

Θύματα Καταδρομείς Α’ ΜΟΙΡΑ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ

ΔΕΑ(ΚΔ)Τσαμκιράνης Δημήτριος

Λοχίας (ΚΔ)Καβραχωριανός Νικόλαος

Λοχίας (ΚΔ)Τzιλιβάκης Στέφανος

Δεκανέας (ΚΔ)Τσάκωνας Ευάγγελος

Δεκανέας (ΚΔ)Χριστόπουλος Αθανάσιος

Κ/Δ Αναστασόπουλος Ανδρέας

Κ/Δ Γιαννακάκης Κοσμάς

Κ/Δ Γιαννάκος Στέφανος

Κ/Δ Γιαννόπουλος Παναγιώτης

Κ/Δ Δαλαμάγκας Ηλίας Ζησιμόπουλος

Κ/Δ Ηλίας Κωνσταντίνος

Κ/Δ Κασιμάκης Σωτήριος

Κ/Δ Κατέρος Κωνσταντίνος

Κ/Δ Κουρούνης Σωτήριος

Κ/Δ Λίγδης Χρήστος

Κ/Δ Δοϊτσίδης Χριστόδουλος

Κ/Δ Μανιάτης Σπυρίδων

Κ/Δ Μονιάς Αιμίλιος

Κ/Δ Μπαρώτας Κωνσταντίνος

Κ/Δ Νάκος Γεώργιος

Κ/Δ Πρινιανάκης Στυλιανός

Κ/Δ Σιορώκος Δημήτριος

Κ/Δ Σκιαδαρέσης Νικόλαος

Κ/Δ Τζούρας Σωτήριος

Κ/Δ Τούλης Ηλίας

Κ/Δ Χατζόπουλος Χρήστος ,

Τραυματίες Καταδρομείς

Κ/Δ Ζαφειρίου Αθανάσιος(Μοναδικός επιζήσας)

NORATLAS 52-139 » NIKH 6 «

Θύματα Καταδρομείς Α’ ΜΟΙΡΑ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ

Κ/Δ Νόμπελης Σπυρίδων

Κ/Δ Οικονομάκης Κωνσταντίνος

Τραυματίες Καταδρομείς

Κ/Δ Τσόγκας Παύλος

Κ/Δ Αντωνόπουλος Γεώργιος

Κ/Δ Φύσσαρης Ιωάννης

Κ/Δ Θεοδωρόπουλος Σ.

Κ/Δ Γκόγκος Κ.

Κ/Δ Τσαγκαρόπουλος Δημήτριος

Κ/Δ Λατζουράκης Γεώργιος

Κ/Δ Λοχίας (Κ/Δ) Ξεφτύλης Κωνσταντίνος

Κ/Δ Παπαευσταθίου Ευστάθιος

Κ/Δ Μαυρουδής Γεώργιος

 

 

Η Ένωση Κυπρίων Φοιτητών ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ. (Κίνημα Ενότητος Σωτηρίας) είναι αρχαιότερη φοιτητική παράταξη Κυπρίων φοιτητών στην Αθήνα. Ιδρύθηκε το 1968 και συμμετέχει στον σύλλογο της Ε.Φ.Ε.Κ.

Ιστορία

Ίδρυση

Το ΔΡΑΣΙΣ – ΚΕΣ ιδρύθηκε το 1968 από μια μικρή ομάδα Κυπρίων φοιτητών που σπούδαζαν στην Αθήνα με στόχο την αναπλήρωση του κενού που προήλθε λόγω της κατάργησης της ΟΕΦΕΚ ( του συντονιστικό όργανο των Κυπρίων φοιτητών της Ελλάδας ) από την Χούντα των Συνταγματαρχών. Η αρχική ονομασία της παράταξης ήταν ΔΡΑΣΙΣ. Πέραν από τα καθαρά φοιτητικά ζητήματα, η νεοϊδρυθείσα παράταξη ήταν ιδεολογικά προσανατολισμένη υπέρ της επίτευξης της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα και ήταν προσκείμενη στον Γεώργιο Γρίβα.

Δράση κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας

Στις 11 Μαΐου 1972, η ελεγχόμενη από το ΔΡΑΣΙΣ, ΟΕΦΕΚ (Ομοσπονδία Εθνικών Φοιτητικών Ενώσεων Κυπρίων) εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία αξίωνε την αποκατάσταση των ακαδημαϊκών ελευθεριών στην Ελλάδα. Αποτέλεσμα αυτής της ανακοίνωσης που συνοδεύτηκε από την ανάδειξη νέου συμβουλίου στην ΟΕΦΕΚ ήταν η σύλληψη και η απέλαση έξι φοιτητών του ΔΡΑΣΙΣ. Το συγκεκριμένο περιστατικό θεωρήθηκε ως η πρώτη φοιτητική αντίδραση σε βάρος του δικτατορικού καθεστώτος αν και σύμφωνα με άλλη εκδοχή τα κίνητρα της ενέργειας σχετίζονταν και με την πολιτική κόντρα μεταξύ του Γεωργίου Παπαδόπουλου και του Γρίβα σχετικά με τους χειρισμούς του πρώτου πάνω στο ζήτημα της Κύπρου. Παράλληλα, το 1973 ακολούθησε νέα απέλαση φοιτητών.

Οι 6 απελαθέντες φοιτητές είναι οι:
Κυριάκος Γιανόπουλος, Αντιπρόεδρος ΟΕΦΕΚ
Χριστόδουλος Ιωάννου, Γ. Γραμματέας
Κυριάκος Βιολάρης, Ταμίας
Ιωάννης Κουλουντής, Ειδικός Γραμματέας
Σπυρίδωνας Καραολίδης, Γραμματέας Δημοσίων Σχέσεων
Λεωνίδας Λεωνίδου, Σύμβουλος Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων
Αναφέρεται ότι ο πρόεδρος της ΟΕΦΕΚ, Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, βρισκόταν ήδη στην Κύπρο και του απαγορεύθηκε η είσοδος στην Ελλάδα.

Στην μεταπολίτευση

Κατά τη διάρκεια της τουρκική εισβολής του 1974, μέλη του ΔΡΑΣΙΣ συγκρότησαν μονάδα εθελοντών και μετέβησαν στις αρχές του Αυγούστου στην Κύπρο. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων που ακολούθησαν, έχασαν τη ζωή τους περίπου σαράντα εθελοντές.

Το ίδιο έτος, το ΔΡΑΣΙΣ συμμετείχε στις φοιτητικές εκλογές σε κοινό ψηφοδέλτιο με το ΚΕΣ και λίγο αργότερα από τη συνένωση των δύο παρατάξεων προήλθε η σημερινή ονομασία ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ.

Στις 17 Ιανουαρίου του 1975, φοιτητές της παράταξης πρωταγωνίστησαν σε σφοδρά επεισόδια έξω από τη βρετανική πρεσβεία της Αθήνας, τα οποία έλαβαν μεγάλες διαστάσεις όταν έγινε γνωστός ο θάνατος δεκαοκτάχρονου μαθητή σε αντίστοιχα επεισόδια στην Κύπρο. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων τραυματίστηκαν τέσσερις φοιτητές και δύο αστυνομικοί ενώ η πρεσβεία υπέστη εκτεταμένες υλικές καταστροφές. Στις εκλογές που ακολούθησαν τον Φεβρουάριο του 1975 η ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ αναδείχτηκε πρώτη δύναμη συγκεντρώνοντας το 53,1% των ψήφων[5]. Τα επόμενα χρόνια, μέλη του ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ έλαβαν μέρος σε διάφορες εκδηλώσεις και πορείες που αφορούσαν εθνικά και ιδεολογικά θέματα όπως η συνεχιζόμενη κατοχή  από τα τουρκικά στρατεύματα, η ανακήρυξη του ψευδοκράτους της ΤΔΒΚ, το πολιτικό ρεύμα του κυπριωτισμού, οι συνθήκες διαβίωσης της ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας, το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, οι δολοφονίες Ισαάκ και Σολωμού κλπ. Μάλιστα, κατά τις φοιτητικές εκλογές του 1984 το ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ αναδείχτηκε πρώτη δύναμη μεταξύ των κυπριακών φοιτητικών παρατάξεων της Αθήνας[1]. Το 2004 το ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ τάχθηκε εναντίον του Σχεδίου Ανάν[1].

 

1974

Posted: Ιανουαρίου 13, 2016 in Αταξινόμητα

«ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ»
23η Ιουλίου 1974

Ημερομηνία: 2009-07-17

Περιγραφή: Η ταινία αφορά την τραγική ιστορία των ηρωικών μονάδων 181 ΜΠΠ και 191 ΠΟΠ. Οι δύο μονάδες στις 23 Ιουλίου 1974 βρέθηκαν σε μάχη ενέδρας, εν ώρα κατάπαυσης του πυρός και καταστράφηκαν οικτρά. Η μάχη κράτησε περίπου δύο ώρες και οι πυροβολητές βρέθηκαν να μάχονται μάχη σώμα με σώμα με Τούρκους κομάντος, αρνούμενοι να εγκαταλείψουν τα πυροβόλα τους, πιστοί στις διαταγές τους. Οι δύο μονάδες μετρούν 39 αγνοούμενους και 5 πεσόντες, αριθμός μεγάλος για μονάδες πυροβολικού. Ανάμεσα τους, αγνοούμενος κι ο διοικητής Ανχης(ΠΒ) Στυλιανός Καλπουρτζής. Κατά την μάχη συνελήφθησαν 48 αιχμάλωτοι. Οι περισσότεροι δε πυροβολητές τραυματίστηκαν. Το μεγαλύτερο μέρος των δύο ντοκιμαντέρ, στο οποίο περιλαμβάνονται δεκάδες μαρτυρίες επιζώντων πολεμιστών της Ηρωικής 181 ΜΠΠ και της 191 ΠΟΠ, έχει γυριστεί στον χώρο της Τραγικής και συνάμα Επικής μάχης ενέδρας της 23ης Ιουλίου στις κατεχόμενες από τον Αττίλα περιοχές της Ασιεντρούσας Συγχαρί, στα κατεχόμενα στρατόπεδα της 181 ΜΠΠ και της 191 ΠΟΠ στα χωριά Τρίκωμο και Συγχαρί και στο «Μουσείο» Καραογλάνογλου στην περιοχή Πέντε Μίλι. Στο ντοκιμαντέρ περιλαμβάνονται πλάνα της καταστραμμένης φάλαγγας λίγες μόλις μέρες μετά το ολοκαύτωμα. Το ντοκιμαντέρ καταπιάνεται και με τα γιατί, της τραγωδίας που στιγμάτισε και στοίχειωσε τις ψυχές των πυροβολητών που επέζησαν. Το ντοκιμαντέρ «Το Βουνό της Σιωπής» είναι μια ταινία αφιερωμένη σε αυτούς που πολέμησαν και χάθηκαν στην ενέδρα της Ασιεντρούσας. Είναι μια ταινία που αφιερώνεται και σε όσους κατάφεραν να επιβιώσουν της αιχμαλωσίας, σε όσους διάβηκαν κατακρεουργημένοι τις κορυφές του Πενταδακτύλου και επέστρεψαν.

Δημοσιογραφική έρευνα, κείμενα: Αίμιλη Μιχαήλ
Διεύθυνση φωτογραφίας, κινηματογράφιση: Πανίκος Δημητρίου
Αφήγηση: Δημήτρης Φυρίος
Επεξεργασία ήχου/εικόνας: City studios
Μοντάζ, γραφικά: Σάββας Χριστίδης
Μουσική: Ανδρέας Γεωργαλλής
Σκηνοθεσία: Αίμιλη Μιχαήλ

Παραγωγός: Παγκύπριος Σύνδεσμος Εφέδρων Πυροβολικού

Διάρκεια: 00:58:11

Παραγωγή – Copyright: Παγκύπριος Σύνδεσμος Εφέδρων Πυροβολικού 2009.

 

Ο Άντης Χατζηκωστής ήταν κύπριος επιχειρηματίας, διευθύνων σύμβουλος του εκδοτικού ομίλου ΔΙΑΣ και της τηλεόρασης Σίγμα στην Κύπρο. Ήταν ο δεύτερος γιος του κύπριου δικηγόρου, δημοσιογράφου, αρθρογράφου, συγγραφέα και εκδότη Κώστα Ν. Χατζηκωστή  και ήταν νυμφευμένος με την κύπρια σχεδιάστρια μόδας Έφη Παπαϊωάννου.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στη Λευκωσία. Σπούδασε οικονομικά και στις πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Southampton στην Αγγλία όπου τελείωσε με “Άριστα”. Μιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά. Εργάστηκε ως οικονομικός αναλυτής στη γενική διεύθυνση της Ευρωπαϊκής επιτροπής στις Βρυξέλλες (1992-1993). Επίσης διετέλεσε project manager στον συμβουλευτικό οίκο Kienbaum στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας (1992-1993) και διευθυντής μάρκετινγκ του εκδοτικού οίκου ΔΙΑΣ και της τηλεόρασης ΣΙΓΜΑ (1994-1997). Επιπλέον, αποτέλεσε ιδρυτικό και διευθυντικό στέλεχος στην εταιρία IMH Creative Solutions Consulting(1996-2010) και διευθυντής αναπτύξεως νέων επιχειρήσεων (1997-1999). Ανέλαβε την διεύθυνση του συγκροτήματος ΔΙΑΣ κατά την περίοδο 1999-2002 και ακολούθως [3] διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος της Τηλεόρασης ΣΙΓΜΑ και του εκδοτικού οίκου ΔΙΑΣ. Επιπλέον, συμμετείχε σε συμβούλια δημοσίων εταιρειών στην Κύπρο, όσο και στο εξωτερικό. Διετέλεσε μέλος του European Publishers Association και διοικητικός σύμβουλος και πρεσβευτής των διεθνών τηλεοπτικών βραβείων Emmy. Μαζί με τον πατέρα του Κώστα Ν. Χατζηκωστή, ήταν από τους μεγαλύτερους πολέμιους του σχεδίου Ανάν για την λύση του Κυπριακού προβλήματος και τάχθηκαν κατά της ενδοτικής γραμμής στις συνομιλίες του τότε προέδρου της Κυπριακής δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια με τους τουρκοκυπρίους.

Η δολοφονία

Ο Άντης Χατζηκωστής δολοφονήθηκε στις 10 Ιανουαρίου του 2010 έξω από το σπίτι του στην περιοχή της Έγκωμης. Η δολοφονία του απασχόλησε για πολύ καιρό την κυπριακή κοινωνία και τα κυπριακά και ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Τη Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2010 το βράδυ, λίγο πριν τις 21:00, ο 43χρονος Άντης Χατζηκωστής επιστρέφει στο σπίτι του, στην περιοχή της Αμερικανικής Πρεσβείας, από το Συγκρότημα ΔΙΑΣ, σταθμεύει το αυτοκίνητο του έξω από την οικία του και με το που εξέρχεται από αυτό. Εκείνη τη στιγμή δέχεται δύο πυροβολισμούς εξ επαφής. Οι δύο δράστες, που επέβαιναν σε μοτοσικλέτα, προσέγγισαν σε αρκετά κοντινή απόσταση το θύμα και ο ένας αφού κατέβηκε από το όχημα τον πυροβόλησε, με τον θάνατο να είναι ακαριαίος.

Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε συγκλονισμό όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και στο εξωτερικό, αφού εντός ολίγου από την ώρα του φονικού, οι πληροφορίες που έπεφταν βροχή, μεταδίδονταν από όλα τα ΜΜΕ. Την επόμενη μέρα, ο ιατροδικαστής Σοφοκλής Σοφοκλέους, ο οποίος διενήργησε τη νεκροτομή επί της σορού του Άντη Χατζηκωστή, αποφάνθηκε ότι ο θάνατος προκλήθηκε από δύο τραύματα, ένα στη θωρακική και ένα στη ραχιαία επιφάνεια του κορμού. Κατά τη διάρκεια της νεκροτομής διαπιστώθηκε ότι ο φόνος διαπράχθηκε με κυνηγετικό όπλο και ήταν ακαριαίος, με τα δύο τραύματα να είναι τόσο σοβαρά που επέφεραν τον θάνατο. Ο ιατροδικαστής Μάριος Ματσάκης, ο οποίος ήταν παρών στη νεκροτομή, εκπροσωπώντας την οικογένεια του εκλιπόντος, είπε ότι ο πυροβολισμός ερρίφθη από κοντινή απόσταση.[6]

Για τη δολοφονία, μετά τη δίκη που διήρκεσε τρία χρόνια, κρίθηκαν ένοχοι και οι τέσσερις κατηγορούμενοι: ο Ανδρέας Γρηγορίου 33 χρόνων, κρεοπώλης από το Τσέρι, ο Τάσος Κρασοπούλης 37 χρόνων, δημόσιος υπάλληλος από τα Πέρα Ορεινής, η Έλενα Σκορδέλη 42 χρόνων, τηλεπαρουσιάστρια από τα Πέρα Ορεινής και ο Γρηγόρης Ξενοφώντος 29 χρόνων, υδραυλικός από τη Λευκωσία. Σύμφωνα με την απόφαση του Κακουργιοδικείου Λευκωσίας, η ποινή ορίστηκε σε ισόβια κάθειρξη για όλους  που σύμφωνα με την νομοθεσία της Κύπρου, μεταφράζεται σε φυλάκιση μέχρι το τέλος της ζωής του ενόχου. Κίνητρο για τη δολοφονία αναγνωρίστηκαν οι διαφορές των μετόχων του τηλεοπτικού σταθμού ΣΙΓΜΑ, Έλενας Σκορδέλη και Τάσου Κρασοπούλη με τον Άντη Χατζηκωστή.

Τον Ιανουάριο του 2014, ο Δήμος Έγκωμης Λευκωσίας αφιέρωσε στη μνήμη του Άντη Χατζηκωστή, το πάρκο Ποιητών και Πνευματικών Δημιουργών, τοποθετώντας εντός του πάρκου μνημείο με την προτομή του.

ι220px-L_P_Leonidou

Πηγή:

http://leonidasleonidou.org/

https://en.wikipedia.org/wiki/Leonidas_Ph._Leonidou

Ο Λεωνίδας Φ. Λεωνίδου ζεί μόνιμα στο Λονδίνο με την οικογένειά του. Είναι Κύπριος συγγραφέας και ερευνητής, γεννημένος στον Άγιο Θεόδωρο Καρπασίας της Κύπρου στις 13 Οκτωβρίου 1947. Αποφοίτησε από το ελληνικό γυμνάσιο Αμμοχώστου το 1965 και στα επόμενα δύο έτη υπηρέτησε την θητεία του στην Εθνική Φρουρά. Από το 1967 ως το 1971 σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πήρε και μεταπτυχιακό του στην ηλεκτρονική στο πανεπιστήμιο του Κάρντιφ. Ο Λεωνίδας Λεωνίδου ήταν ένας εκ των 6 κυπρίων φοιτητών της ΔΡΑΣΙΣ που απελάθηκαν από την Χούντα των Συνταγματαρχών.

Τον Ιανουάριο 1974 επέστρεψε στην Κύπρο και τον Ιούλιο έλαβε μέρος στις μάχες για αντιμετώπιση της  τουρκικής εισβολής. Μετά την αποστράτευσή του γύρισε στη Βρετανία και εργάστηκε στις Βρετανικές Τηλεπικοινωνίες (Κέντρο Έρευνας, τομέας ηλεκτρονικών δικτύων και πληροφορικής) και μετέπειτα ως σύμβουλος διαφόρων άλλων εταιριών στον τομέα ηλεκτρονικών δικτύων.

Ήταν πρόεδρος του Φοιτητών και αργότερα πρόεδρος των ελληνικών οργανώσεων της Διασποράς και συμμετείχε ενεργά στην εκστρατεία για την δικαίωση της Κύπρου (Justice for Cyprus). Από το 1978 αναμίχθηκε με τη ελληνική εκπαίδευση στο Η.Β. και την ερευνημένη εκτενώς σύγχρονη ιστορία της Κύπρου.

Παράλληλα με την επαγγελματική του απασχόληση ανάπτυξε ποικίλη άλλη δράση. Διετέλεσε ενεργό μέλος και πρόεδρος αρχικά σε φοιτητικές και μετέπειτα παροικιακές οργανώσεις. Από το 1978 ασχολήθηκε με την Ελληνική παροικιακή εκπαίδευση στο Λονδίνο. Είναι ερευνητής αρχειακών πηγών και συγγραφέας του βραβευμένου συγγράμματος «Ο Άγιος Θεόδωρος Καρπασίας, Τόπος και Άνθρωποι», του τετράτομου ογκώδους έργου «Γεώργιος Γρίβας Διγενής – Βιογραφία» και των βιβλίων «Μακράσυκα, Τόπος και Άνθρωποι», «Δια Πυρός και Σιδήρου – Τα εγκλήματα της εισβολής του Αττίλα και η εθνοκάθαρση της κατεχόμενης Κύπρου«, «Ο τελευταίος δραπέτης – Αργυρός Κυριάκου και συναγωνιστές του» και «Αντώνης Φανιέρος«. Πολλά άρθρα και έρευνές του έχουν δημοσιευθεί στον κυπριακό, ελλαδικό, και παροικιακό τύπο.