Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2016

Cyprus with Melina Mercouri

Διαλόγοι της Μελίνας Μερκούρη με διάφορους πρόσφυγες-εκτοπισθέντες, στρατιώτες, αξιωματικούς και κάποιες σημαντικές προσωπικότητες της εποχής όπως ο Πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής Γλαύκος Κληρίδης και ο Πρόεδρος της Κ.Δ. Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ο Γ΄.

ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ «Ο ΛΟΓΟΣ»
(101,1 και 101,6 FM)
ΕΚΠΟΜΠΗ «ΑΝΟΙΚΤΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»
Πέμπτη 21 Ιουλίου, 17:0018:00
Συζήτηση: Homo Sovieticus: Μία ανατομία της Κυπριακής Αριστεράς
Καλεσμένος: Σάββας Παύλου (Φιλόλογος — Ερευνητής)
Συντονιστής: Χρήστος Ιακώβου

 

Στις 31 Αυγούστου 1995 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά δημόσια η τεχνολογία του ίντερνετ και έγινε η εξαγγελία της πρώτης υπηρεσίας ίντερνετ στην Κύπρο με τέλος απλής τηλεφωνικής γραμμής. Η CYTA ήθελε εκείνη την εποχή να χρεώνει την τοπική κλήση πρόσβασης στο ίντερνετ 20 φορές περισσότερο από την τοπική τηλεφωνική κλήση γιατί με το ίντερνετ έχανε έσοδα από το φαξ και το telex.

Οι Έλληνες

Posted: 15 Σεπτεμβρίου, 2016 in Αταξινόμητα

Ονομασίες

Ανά τους αιώνες οι Ελληνες και οι Ελληνόφωνοι έχουν γίνει γνωστοί με διάφορα ονόματα όπως :

Έλληνες

Ο Όμηρος αναφέρεται στους «Έλληνες» ως μια σχετικά μικρή φυλή που κατοικούσε στη Θεσσαλική Φθία και είχε ως ηγέτη της τον Αχιλλέα. Το Πάριο Χρονικό αναφέρει ότι η Φθία ήταν η πατρίδα των Ελλήνων και ότι αυτό το όνομα δόθηκε σε εκείνους που προηγούμενα ονομάζονταν Γραικοί. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Έλλην, ο πατριάρχης των Ελλήνων, ήταν γιος του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, που βασίλευαν σε όλη τη Φθία, των μόνων που επέζησαν μετά το μεγάλο κατακλυσμό, και απέκτησαν τρεις γιους, τον Αίολο, τον Δώρο και τον Ξούθο. Ο Αίολος και ο Δώρος μαζί με τους γιους του Ξούθου, τον Αχαιό και τον Ίωνα, αποτέλεσαν τους γενάρχες των τεσσάρων κυριότερων ελληνικών φυλών που ήταν οι Αχαιοί, οι Δωριείς, οι Αιολείς και οι Ίωνες. Φαίνεται ότι ο μύθος επινοήθηκε όταν οι Ελληνικές φυλές άρχισαν να διαχωρίζονται η μία από την άλλη ορισμένες περιοχές της Ελλάδας και δείχνει την κοινή τους καταγωγή. Ο Αριστοτέλης ονομάζει αρχαία Ελλάδα μια περιοχή στην Ήπειρο μεταξύ Δωδώνης και Αχελώου ποταμού, τη θέση του μεγάλου κατακλυσμού του Δευκαλίωνα, χώρα πυ καταλάμβαναν οι Σελλοί και οι «Γραικοί», που αργότερα έγιναν γνωστοί ως ‘Ελληνες». Οι Σελλοί ήταν οι ιερείς του Δωδωναίου Δία και η λέξη πιθανόν σημαίνει «θυσιαστές». (σύγκριση με το Γοτθικό σαλγιάν, «προσφορά, θυσία»). Η ετυμολογία της λέξεως Έλλην προκαλεί μέχρι σήμερα συζητήσεις. Η επικρατέστερη άποψη είναι ότι προέρχεται από τους Σελλούς, μέρος των οποίων μετανάστευσε στη Φθία και που το όνομά τους άλλαξε σε Σελλάνες και στη συνέχεια Ελλάνες- Ελληνες. Εντούτοις η ετυμολογία αυτή συνδέει το όνομα Ελληνες με τους Δωριείς που κατέλαβαν την Ηπειρο και η σχέση με το όνομα Γραικοί, που δόθηκε από τους Ρωμαίους παραμένει αβέβαιη. Το όνομα Ελληνες φαίνεται να είναι αρχαιότερο και πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε από τους Ελληνες με την ίδρυση της Μεγάλης Αμφικτυονίας . Αυτή ήταν αρχαία ομοσπονδία Ελληνικών φυλών από δώδεκα φυλές για να προστατεύει τους μεγάλους ναούς του Απόλλωνα στους Δελφούς και της Δήμητρας κοντά στις Θερμοπύλες. Σύμφωνα με το μύθο ιδρύθηκε μετά τον Τρωικό Πόλεμο από τον Αμφικτύονα, αδελφό του Ελληνα.

Άλλες απόψεις σχετίζουν το όνομα Έλλην με το θέμα ελλ- που σημαίνει ορεινός ή με τη λέξη ἔλλοψ που σημαίνει άφωνος, άφθογγος. Ήδη τον 7ο π.Χ. αιώνα είχε επικρατήσει η ονομασία Πανέλληνες και από εκεί αποσπάστηκε και γενικεύτηκε η ονομασία Έλληνες, εξ ου και ο τονισμός, Έλλην αντί Ελλήν. Αργότερα, με την εξάπλωση του Χριστιανισμού, ο όρος Έλλην σήμαινε τον ειδωλολάτρη ή τον μη χριστιανό, ενώ οι κάτοικοι της Ελλάδας λέγονταν Ελλαδίτες. Όταν ο Χριστιανισμός έπαψε να απειλείται από τις παγανιστικές θρησκείες, ο όρος Έλλην άρχισε να χρησιμοποιείται δειλά δηλώνοντας την καταγωγή ενώ μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Ελληνικού Κράτους, η ονομασία επανήλθε ως επίσημη. Το επίσημο όνομα της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι Hellas.

Γραικοί

Στο Κατάλογος Γυναικών του Ησίοδου ο Γραικός παρουσιάζεται ως γιος του Δία και της Πανδώρας, αδελφής του Ελληνα, πατριάρχη των Ελλήνων. Ο Ελλην ήταν ο γιος του Δευκαλίωνα που βασίλευαε σε όλη τη Φθία στην Κεντρική Ελλάδα. Το Πάριο Χρονικό αναφέρει ότι όταν ο Δευκαλίων έγινε βασιλιάς της Φθίας, oι προηγουμένως ονομαζόμενοι Γραικοί ονομάστηκαν Ελληνες. Ο Αριστοτέλης σημειώνει στα «Μετεωρολογικά» του ότι οι Ελληνες είχαν σχέση με τους Γραικούς, ιθαγενές όνομα Δωρικής φυλής στην Ηπειρο, που χρησιμοποιούνταν από τους Ιλλυριούς. Υποστηρίζει επίσης ότι ο μεγάλος κατακλυσμός πρέπει να συνέβη στην περιοχή γύρω από τη Δωδώνη, όπου κατοικούσαν οι Σελλοί. Eντούτοις σύμφωνα με την Ελληνική παράδοση είναι πιθανότερο η εστία των Ελλήνων να ήταν αρχικά στην Κεντρική Ελλάδα. Μια νεότερη θεωρία ανάγει το όνομα Γραικός στον «κάτοικο της Γραίας», πόλης στην παραλία της Βοιωτίας. Ελληνες άποικοι από τη Γραία συνέβαλαν στην ίδρυση της Κύμης (8ος αιώνας π.Χ.) στην Ιταλία, όπου ονομάστηκαν Γραικοί. Οταν τους συνάντησαν οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν αυτό το όνομα για τους αποίκους και στη συνέχεια για όλους τους Ελληνες. Η λέξη γραία (γριά) προέρχεται από την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *ǵerh2-/*ǵreh2-, «γερνάω», μέσω του Πρωτοελληνικού *gera-/grau-iu. Η ίδια ρίζα έδωσε αργότερα το γέρας, «τιμητικό δώρο», στη Μυκηναϊκή Ελληνική. Οι Γερμανικές γλώσσες δανείστηκαν τη λέξη Graeci με ένα αρχικό ήχο «κ», που ήταν πιθανότατα ο πλησιέστερος αρχικός τους ήχος προς το Λατινικό «g» εκείνη την εποχή (Γοτθ. Kreks). Η περιοχή έξω από την αρχαία Αθήνα, που περιελάμβανε τη Βοιωτία, ονομαζόταν Γραϊκή και συνδέεται με τον αρχαιότερο κατακλυσμό του Ωγύγη, μυθολογικού βασιλιά της Βοιωτίας. Η περιοχή κατεχόταν αρχικά από τους Μινύες, που ήταν αυτόχθων ή Πρωτοελληνόφωνος λαός. Στα αρχαία Ελληνικά το όνομα Ωγύγιος κατέληξε να σημαίνει «από τις πρώτες μέρες».

Αχαιοί

Ο Όμηρος χρησιμοποιεί τους όρους Αχαιοί και Δαναοί γενικά για τους Ελληνες στην Ιλιάδα και πιθανότατα αποτελούσαν κομμάτι του Μυκηναϊκού πολιτισμού. Τα ονόματα Αχαιοί και Δαναοί φαίνεται να είναι προδωρικά και ανήκαν στους λαούς που οι Δωριείς νίκησαν. Περιορίστηκαν στην περιοχή που αργότερα πήρε το όνομα Αχαΐα μετά την εισβολή των Δωριέων. Τον 5ο αιώνα π.Χ. εμφανίζονται να μιλάνε την Αιολική διάλεκτο της Ελληνικής, που μιλιόταν κυρίως στη Θεσσαλία, τη Βοιωτία και τη Λέσβο. Υπάρχουν πολλές αντιτιθέμενες θεωρίες για την καταγωγή των Aχαιών. Σύμφωνα με τη μία από αυτές οι Αχαιοί ήταν μια από τις ξανθές φυλές της άνω Ευρώπης, που ωθήθηκαν περνώντας τις Αλπεις την πρώιμη Εποχή του Σιδήρου (1300 π.Χ.) προς τη νότια Ευρώπη. Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι οι Αχαιοί ήταν οι Δωριείς της Πελοποννήσου. Αυτές οι θεωρίες απορρίπτονται από άλλους ερευνητές που, βασισμένοι σε γλωσσικά κριτήρια, υποστηρίζουν ότι οι Αχαιοί ήταν ηπειρωτικοί προδωρικοί Ελληνες. Υπάρχει επίσης η θεωρία ότι υπήρχε ένα Αχαϊκό έθνος που μετανάστευσε από τη Μικρά Ασία στην κάτω Θεσσαλία πριν από το 2000 π.Χ. Κάποια κείμενα των Χετταίων αναφέρουν ένα έθνος που βρισκόταν στα δυτικά και ονομαζόταν Αχιγιάβα ή Αχίγια. Αιγυπτιακά έγγραφα αναφέρονται στους Εκβές, μια από τις ομάδες των Λαών της Θάλασσας, που έφθασαν στην Αίγυπτο κατά τη βασιλεία του Μερνεφθά (1213-1203 π.Χ.) και μπορεί να ήταν Αχαιοί.

Δαναοί

Στην Ιλιάδα του Ομήρου τα ονόματα Δαναοί και Αργείοι χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό των Ελληνικών δυνάμεων εναντίον των Τρώων. Ο μύθος του Δαναού, που καταγόταν από την Αίγυπτο, αναφέρεται στην ίδρυση του Αργους. Οι κόρες του Δαναΐδες καταδικάστηκαν στα Τάρταρα να μεταφέρουν μια κανάτα για να γεμίσει ένα πιθάρι με τρύπες (πίθος των Δαναΐδων). Αυτός ο μύθος σχετίζεται με ένα έργο που δεν μπορεί ποτέ να εκπληρωθεί (Σίσυφος) και το όνομα μπορεί να αναχθεί στην Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα danu: «ποταμός». Δεν υπάρχει καμμία ικανοποιητική θεωρία για την προέλευσή τους. Μερικοί ερευνητές συνδέουν τους Δαναούς με τους Ντένιεν, μια από τις ομάδες των Λαών της Θάλασσας, που επιτέθηκαν στην Αίγυπτο κατά τη βασιλεία του Ραμσή Γ΄ (1187-1156 π.Χ.). Η ίδια επιγραφή αναφέρει ότι οι Βέσες ίσως να ήταν οι Αχαιοί. Οι Ντένιεν φαίνεται να υπήρξαν κάτοικοι της πόλης Άδανα στην Κιλικία. Κεραμεική όμοια με εκείνη των Μυκηνών έχει βρεθεί στην Ταρσό της Κιλικίας και φαίνεται ότι μερικοί φυγάδες από το Αιγαίο πήγαν εκεί μετά την κατάρρευση του Μικηναϊκού πολιτισμού. Οι κάτοικοι αυτοί της Κιλικίας φαίνεται να ονομάζονταν Ντανινιίμ, οπώς και οι Δαναοί που επιτέθηκαν στην Αίγυπτο to 1191 π.Χ. μαζί με τους Βέσες, που ήταν ίσως Αχαιοί. Ονομάζονταν επίσης Ντανούνα, σύμφωνα με επιγραφή των Χετταίων, και το ίδιο όνομα αναφέρεται στις επιστολές της Αμάρνα. Ο Τζούλιους Ποκόρνυ (Αυστριακός γλωσσολόγος, 1887-1970) ανακτά το όνομα από την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα da:-: «ροή, ποτάμι», da:-nu: «κάθε κινούμενο υγρό, σταγόνες», da: navo «άνθρωποι που ζουν δίπλα στον ποταμό», Σκυθικός νομαδικός λαός (στη Ριγκβέδα δαίμονες των νερών, αρχέγονη γυναικεία θεότητα των νερών), στα Ελληνικά Δαναοί, στα Αιγυπτιακά Ντανούνα«. Είναι επίσης πιθανό το όνομα Ντανάανς να είναι προελληνικό. Μια χώρα Ντανάια με μια πόλη Μουκάνα (πιθανόν Μυκήνες) αναφέρεται σε επιγραφές από την Αίγυπτο επί Αμένωφι Γ΄ (1390-1352 π.Χ.) και Τούτμισι Γ΄ (1437 π.Χ.).

Ρωμιοί

Ενώ η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εκχριστιανιζόταν, οι Έλληνες αυτοαποκαλούνταν, αφού η ονομασία Έλλην σήμαινε πλέον τον ειδωλολάτρη, Ρωμαίοι, ένα όνομα το οποίο είχε πολιτικές προεκτάσεις αφού δήλωνε όλους τους ελεύθερους πολίτες της Αυτοκρατορίας και όχι την καταγωγή τους. Σημειωτέον ότι οι ίδιοι ονόμαζαν το κράτος τους Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και όχι Βυζαντινή, ενώ η Κωνσταντινούπολη αρχικά ονομάστηκε Νέα Ρώμη. Κατά τη δύση της Αυτοκρατορίας και την αποκοπή περιοχών που κατοικούνταν από αλλοεθνείς, ταυτίζεται με το ό,τι σήμερα ονομάζουμε Έλληνα, αποκτά δηλαδή ένα εθνικό χαρακτήρα. Η ονομασία Ρωμαίος, που εξελίσσεται σε Ρωμιός επί τουρκοκρατίας, χάνει την αίγλη του «αυτοκρατορικού» Ρωμαίος και με τις σκληρές συνθήκες της υπό ζυγόν διαβίωσης αποκτά την χροιά του καταφερτζή, του καπάτσου, του ξύπνιου. «Από τις αρχές του 20ού αιώνα το «Ρωμιός» χρησιμοποιήθηκε ως αντίθεση προς τον μιμητισμό της Ευρώπης, τη λαϊκή χριστιανική βυζαντινή ανατολική (αλλά όχι ανατολίτικη) φυσιογνωμία του Νεοέλληνα»[50]. Οι Λατίνοι συνέχισαν να χαρακτηρίζουν τους Έλληνες με το όνομα Γραικός. Η ονομασία Ρωμιός συνηθίζεται να χρησιμοποιείται ακόμα στην Ελλάδα και ειδικά στην Τουρκία (RumΡουμ).

Γιουνάν (Ίωνες)

(Yunan) – Γιουνάν (Yunan), που σημαίνει Ίωνες, ονομάζουν οι λαοί της Ανατολής τους Έλληνες. Προέρχεται από την περσική λέξη Yauna, από το όνομα Ιωνία, αφού οι Πέρσες ήρθαν σε επαφή με τους Έλληνες της Μικράς Ασίας και συγκεκριμένα με τους Ίωνες τον 6ο αιώνα π.Χ., τους οποίους και κατέκτησαν και έτσι ονόμαζαν όλους τους Έλληνες ανεξαιρέτως. Έτσι, η χρήση της ονομασίας αυτής επεκτάθηκε σε όλους τους λαούς που βρίσκονταν υπό περσική κατοχή και γενικά σε ολόκληρη την Ανατολή.

Γιαβάν

Yavan ή Javan) – Με αυτή την ονομασία είναι γνωστοί οι Έλληνες στους λαούς της ανατολικής Μεσογείου από την βιβλική εποχή, που αναφέρονται ως ο λαός που εγκαταστάθηκε στα Βαλκάνια. Η ονομασία Γιαβάν είναι συγγενική του Γιουνάν.

Σύγχρονοι και Αρχαίοι

Η προφανέστερη σχέση μεταξύ σύγχρονων και αρχαίων Ελλήνων είναι η γλώσσα τους, που έχει μια τεκμηριωμένη παράδοση από τουλάχιστον το 14ο αιώνα π.Χ. μέχρι σήμερα, αν και με ένα διάλειμμα κατά τη Γεωμετρική εποχή (που διήρκεσε από τον 11ο ως τον 8ο αιώνα π.Χ.). Μελετητές συγκρίνουν τη συνέχεια της παράδοσής της μόνο με την Κινεζική. Από την αρχή του ο Ελληνισμός ήταν κυρίως ζήτημα κοινού πολιτισμού και η εθνική συνέχεια του Ελληνικού κόσμου ήταν πολύ πιο από τη δημογραφική του. Ωστόσο, ο Ελληνισμός ενσωμάτωσε επίσης μια προγονική διάσταση μέσα από τις πτυχές της αθηναϊκής λογοτεχνίας ανέπτυξε και επηρέασε τις ιδέες της καταγφωγής με βάση το αυτόχθον. Τα ύστερα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας περιοχές όπως η Ιωνία και η Κωνσταντινούπολη γνώρισαν μια Ελληνική αναβίωση στη γλώσσα, τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία και σε κλασικά πρότυπα σκέψης και λογιοσύνης. Αυτή η αναβίωση έδωσε μια ισχυρή ώθηση στην έννοια της πολιτιστικής συγγένειας με την αρχαία Ελλάδα και την κλασική της κληρονομιά. Οι πολιτισμικές αλλαγές που υπέστησαν οι Έλληνες είναι αναμφισβήτητες, παρά την κοινή αίσθηση της εθνότητας. Την ίδια στιγμή οι Ελληνες έχουν διατηρήσει τη γλώσσα τους και το αλφάβητό τους, ορισμένες αξίες και πολιτιστικές παραδόσεις, έθιμα, μια αίσθηση θρησκευτικής και πολιτιστικής διαφοράς και αποκλεισμού (η λέξη βάρβαροι χρησιμοποιήθηκε ακόμη και από την ιστορικό του 12ου αιώνα Άννα Κομνηνή για να περιγράψει τους μη Ελληνόφωνους), μια αίσθηση κοινής ταυτότητας και κοινό αίσθημα εθνότητας, παρά τις παγκόσμιες πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές των δύο τελευταίων χιλιετηρίδων.

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82

Ο κύβος ερρίφθη «Ο Επόμενος Υποψήφιος Πρόεδρος της ΚΔ»

Το ΑΚΕΛ αποφάσισε όπως, ο νυν Δήμαρχος Λεμεσού κ. Ανδρέας Χρίστου δεν θα ζητήσει επανεκλογή στην Δημαρχία Λεμεσού καθώς είναι ο εκλεκτός του ΑΚΕΛ για τις επερχόμενες Προεδρικές Εκλογές του 2018.

Ο κ. Ανδρέας Χρίστου είναι πολύ καλά γνωστός στους δημότες του αλλά και σε ολόκληρη την Κύπρο κωθώς χρημάτισε τρεις φορές βουλευτής ΑΚΕΛ, Υπουργός Εσωτερικών επί Κυβέρνησης ΑΚΕΛ Χριστόφια,  και 2 φορές Δήμαρχος Λεμεσού. Επίσης πολύ καλά γνωστός είναι και για τις θέσεις του υπέρ του Σχεδίου Ανάν.

Ο Ανδρέας Λεμεσού γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1948. Πατέρας του ήταν ο βουλευτής Κυριάκος Χρίστου. Αποφοίτησε από το Λανίτειο Γυμνάσιο. Σπούδασε μηχανολογία στη Μόσχα και αναμείχθηκε ενεργά στο κυπριακό φοιτητικό κίνημα και στις οργανώσεις νεολαίας. Εργάσθηκε αρχικά ως μηχανολόγος και αργότερα ως διευθυντικό στέλεχος σε βιομηχανία της Λεμεσού. Είναι παντρεμένος με την Κρίστιαν Αργυρίδου, έχει ένα γιο και ένα εγγονό.

Πολιτική σταδιοδρομία

Εκλέγηκε Δημοτικός Σύμβουλος Λεμεσού στις πρώτες Δημοτικές εκλογές επί Κυπριακής Δημοκρατίας το 1986. Κατά την ίδια περίοδο υπήρξε μέλος του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντας και του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λεμεσού. Το 1989 εκλέχτηκε Γραμματέας της Επαρχιακής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Λεμεσού. Από το 1991 είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου και της Γραμματείας της κεντρικής επιτροπής του ΑΚΕΛ.

Ο Ανδρέας Χρίστου εξελέγη τρεις φορές Βουλευτής με το ΑΚΕΛ στην εκλογική περιφέρεια Λεμεσού. Για αρκετά χρόνια ήταν Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών και Αξιών, Πρόεδρος της Υποεπιτροπής Εκτάκτων και μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων. Υπήρξε από το 1991 μέχρι το 2003 Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου.

Το 2003 διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών, θέση στην οποία υπηρέτησε μέχρι το Σεπτέμβριο του 2006.[1]

Το Δεκέμβριο του 2006 εκλέγηκε Δήμαρχος Λεμεσού λαμβάνοντας ποσοστό 55,14% (27006 ψήφους) έναντι 44,86% της ανθυποψηφίου του Ελένη Θεοχάρους. Επανεκλέγηκε το 2011 ποσοστό 58% (20219 ψήφους) έναντι 42% του ανθυποψηφίου του Ανδρέα Κυπριανού.

Έχει διαχρονικά συμμετάσχει ενεργά στην κοινωνική και πολιτιστική ζωή της πόλης της Λεμεσού ως μέλος διαφόρων επιτροπών και φορέων καθώς και σε χορωδίες ως κιθαρίστας και κανταδόρος.

 

Μαρτυρίες πρωταγωνιστών του πραξικοπήματος, και της τουρκικής εισβολής, στην Κύπρο, σε μια παλαιά τηλεοπτική εκπομπή του Αλέξη Παπαχελά, με τίτλο «ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΤΙ», όπου αναδεικνύεται η προδοτική συμπεριφορά της ηγεσίας της χούντας των Αθηνών, η οποία υπηρετώντας τον γενικό σχεδιασμό των Η.Π.Α. και τον εξειδικευμένο στόχο του Henry Kissinger, για την διχοτόμηση του νησιού, έφερε τον τουρκικό στρατό, στην Κύπρο, στον οποίο παρέδωσε τον κυπριακό ελληνισμό, έρμαιο και όμηρο.

Τρεις ομιλίες του Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα Διγενή επί τη ευκαιρία της επιστροφής του στην Κύπρο το 1964 για να αναλάβει την Αρχιστρατηγία της νεοσυσταθείσας ΑΣΔΑΚ και της Ελληνικής Μεραρχίας.

  1. Διάγγελμα προς τον Κυπριακό Λαό από το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου
  2. Πύρινος λόγος του στρατηγού στη Λευκωσία παρουσία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, του Υπουργού Εσωτερικών και Αμύνης Πολύκαρπος Γιωρκάτζης αλλά και πλήθους λαού το 1966.

Οδός Ελευθερίας

Posted: 4 Σεπτεμβρίου, 2016 in Αταξινόμητα
Ετικέτες: