Αρχείο για Ιανουαρίου, 2017

chddasguuaa35s422

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πάφου Γεννάδιος Μαχαιριώτης γεννήθηκε στο Λιθρόδοντα το 1893. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1923. Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε το 1932. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1948 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Σαλαμίνος. Στις 31 Ιουλίου 1959 εξελέγη Μητροπολίτης Πάφου.

Στις 14 Ιουλίου 1973 καθαιρέθηκε από τη Μείζονα και Υπερτελή Σύνοδο, η οποία συνήλθε στην Κύπρο. Αποκαταστάθηκε ως πρώην Πάφου στις 6 Απριλίου 1982. Εκοιμήθη στις 27 Μαρτίου 1986.

Η εκκλησιαστική κρίση της 2ας Μαρτίου 1972

Κατά τη συνεδρία της Ιεράς Συνόδου της Ορθοξόξου Εκκλησίας της Κύπρου που πραγματοποιήθηκε στις 2 Μαρτίου του 1972, οι τρεις Μητροπολίτες, Μητροπολίτης Γεννάδιος (Μαχαιριώτης) της Πάφου, ο Μητροπολίτης Ανθέμιος (Μαχαιριώτης) του Κιτίου και ο Μητροπολίτης Κυπριανός (Κυριακίδης) της Κερύνειας κατέθεσαν πρόταση με την οποία ζητούσαν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος να παραιτηθεί από τη Προεδρία της Δημοκρατίας της Κύπρου επειδή θεωρούσαν ότι η παράλληλη άσκηση εκκλησιαστικών και κοσμικών καθηκόντων, από έναν κληρικό, ήταν ενάντια στους κανόνες της Εκκλησίας. Έθεταν με αυτό τον τρόπο την αρχή ενός νεώτερου και διαφορετικού σαφώς, εκκλησιαστικού ζητήματος, μετά από το παλαιότερο Αρχιεπισκοπικό ζήτημα Κύπρου του 1900. Η Σύνοδος εξέδωσε ανακοίνωση αναφέροντας τη θέση των επισκόπων και δηλώνοντας ότι ο Αρχιεπίσκοπος θα ανακοινώσει την απάντησή του σε μεταγενέστερο χρόνο. Ο Μακάριος πράγματι, εξέδωσε την απάντησή του στις 19 Μαρτίου του 1972. Σε αυτό κατηγόρησε τους τρεις επισκόπους πως συνωμότησαν μεταξύ τους, αλλά και με άλλους εξω-εκκλησιαστικούς παράγοντες, υπαινισσόμενος αφενός την Χούντα των Συνταγματαρχών που κατεξουσίαζε την Ελλάδα εκείνη την εποχή, αλλά και αφετέρου τον Γεώργιο Γρίβα.

Ο Μακάριος υποστήριξε ότι το αξίωμα του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και η ιδιότητα του Εθνάρχη δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κοσμικό σε μια εποχή που οι Ορθόδοξοι Έλληνες της Κύπρου αγωνίζονταν για την εθνική τους επιβίωση και ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, η άσκηση κοσμικών υπηρεσιών δεν παρέχει στον Αρχιεπίσκοπο οποιοδήποτε προσωπική ανταμοιβή, αλλά ήταν δαπανηρό και πικρό καθήκον το οποίο δεν ήταν δυνατόν να αποφύγει.

Οι επίσκοποι επέμειναν στην αρχική θέση τους και η κρίση συνεχίσθηκε για να κορυφωθεί μετά την ομόφωνη επανεκλογή του Μακαρίου στην Προεδρία της Δημοκρατίας της Κύπρου στις 8 Φεβρουαρίου 1973. Οι τρεις επίσκοποι κάλεσαν τον Μακάριο σε απολογία, πριν από την έκτακτη σύνοδο της Ιεράς Συνόδου, που συνεκάλεσαν για τις 7 Μαρτίου 1973. Ο Μακάριος απάντησε στις 6 Μαρτίου, δηλώνοντας ότι η Σύνοδος που οι τρεις επίσκοποι είχαν καλέσει ήταν αντισυνταγματική και ως εκ τούτου, οποιαδήποτε απόφαση και να αποφασισθεί θα είναι άκυρη. Οι τρεις επίσκοποι συναντήθηκαν μεταξύ τους και αποφάσισαν την καθαίρεση του Μακάριου από το αξίωμά του ως Αρχιεπισκόπου.

Ο Μακάριος στον αντίποδα συνεκάλεσε Μείζονα και Υπερτελή Σύνοδο (Μεγάλη Σύνοδος), αποτελούμενη από εκπροσώπους αρκετών Ορθοδόξων Πατριαρχείων. Όλοι ανταποκρίθηκαν, εκτός από την Εκκλησία της Ελλάδος και το Οικουμενικό Πατριαρχείο με έδρα στην Κωνσταντινούπολη. Η Μεγάλη Σύνοδος, που συνήλθε στις 5 – 6 Ιουλίου 1973, αποφάσισε να ακυρώσει την καθαίρεση του Μακαρίου και να καλέσει τους τρεις επισκόπους να εκφράσουν τις απόψεις τους ενώπιόν της. Οι τρεις επίσκοποι αρνήθηκαν να παραστούν στη Μεγάλη Σύνοδο, η οποία συνήλθε εκ νέου στις 14 Ιουλίου και τους καθαίρεσε από το αξίωμα τους.

Όταν όμως ο Μακάριος αναγκάστηκε να φύγει από το νησί μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, οι τρεις επίσκοποι που είχαν καθαιρεθεί, από τη Μεγάλη Σύνοδο, επανήλθαν και πάλι τα φώτα της δημοσιότητας. Οι πραξικοπηματίες, αφού διόρισαν τον Νίκο Σαμψών ως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, εγκατέστησαν επίσης τον Γεννάδιο ως νέο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου. Ο Σαμψών ορκίστηκε πρόεδρος στην τελετή που πραγματοποιήθηκε από τον Γεννάδιο παρουσία του Κυπριανού Κερύνειας και του Ανθέμιου Κιτίου.Τελικά, η κυβέρνηση των πραξικοπηματιών κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου 1974, ως αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο που άρχισε στις 20 Ιουλίου 1974. Ωστόσο και ο Γλαύκος Κληρίδης, ως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων που ανέλαβε συνταγματικά τις αρμοδιότητες του Προέδρου ως ευρισκομένου σε απουσία του Μακαρίου ορκίστηκε και αυτός ενώπιον του Γεννάδιου. Με την επιστροφή του Μακαρίου στην Προεδρία και την Αρχιεπισκοπή το Δεκέμβριο του 1974, η εικόνα των τριών καθαιρεμένων επισκόπων ξεθώριασε σταδιακά από την πολιτική σκηνή.

Το εκκλησιαστικό ζήτημα, που δίχασε από το 1972-1974 την Κυπριακή Εκκλησία έληξε τον Απρίλιο του 1982, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Α΄ συνεκάλεσε νέα Μείζονα και Υπερτελή Σύνοδο, η οποία αποφάσισε την άρση της καθαίρεσης του Μητροπολίτη Πάφου Γεννάδιου, ο οποίος εξέφρασε μεταμέλεια και επέκτεινε τη συγγνώμη στον Μητροπολίτη Κιτίου Ανθέμιο (ή Άνθιμο) που είχε ήδη πεθάνει. Ο πρώην Μητροπολίτης Κυρηνείας Κυπριανός δεν εξέφρασε μεταμέλεια.

Ἡ πρώτη μιᾶς σειρᾶς ἐκπομπῶν γιὰ τὴν μαρτυρικὴ Κύπρο μας καὶ τὴν θρυλικὴ ὀργάνωσι Ε.Ο.Κ.Α., μὲ τὸν ἀγωνιστὴ τῆς ὀργανώσεως κ. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη, θεολόγο καὶ συγγραφέα.

«Αμμόχωστος Μνήμες και Προσδοκίες» – Ντοκιμαντέρ

Ντοκυμαντέρ για την Αμμόχωστο που προβλήθηκε από το ΡΙΚ στις 14 Αυγούστου 2014, επ’ ευκαιρίας της συμπλήρωσης 40 χρόνων από την κατάληψη της πόλης από τον Τουρκικό στρατό.

«Famagusta Memories and Expectations» – Documentary

Documentary about Famagusta which was broadcast by CYBC on the 14th of August 2014, the 40th anniversary of the capturing of the city by the Turkish army.

———

Παρουσίαση:
Αγγέλα Νικηφόρου

Συνεντέυξεις:
Αγγέλα Νικηφόρου
Σαλίχ Ιρμακλή

Κινηματογράφηση:
Πανίκος Δημητρίου
Αντρέας Λεωνίδου
Μενέλαος Φιλιππίδης
Πέτρος Ρουβήμ
Κυριάκος Κυριάκου
Πανίκος Χρήστου

Μοντάζ:
Χριστιάνα Θεμιστοκλέους
Μαρία Αβραάμ Κατσιάρη

Αρχείο:
Ρένος Μαυρίδης
Σπύρος Γεωργιάδης

Δημοσιογραφική Επιμέλεια:
Κυριάκος Πιερίδης

Σενάριο Σκηνοθεσία Παραγωγή:
Ελλη Χατζηπαρασκευά

Αντώνης Τρίτσης (1937-1992

Posted: 14 Ιανουαρίου, 2017 in Αταξινόμητα

«Μία κοινωνία δεν θα πάει μπροστα αν δεν έχει μία ουτοπία. Η Ελλάδα ήταν μεγάλη όταν είχε ένα μύθο και προσπαθούσε να τον κάνει πραγματικότητα έτσι έγινε ο συγκλονιστικός Ελληνικός Πολιτισμός. Σήμερα έχουμε μπροστά μας μία πραγματικότητα και προσπαθούμε να την παρουσιάσουμε και στον εαυτό μας και σε όλους σαν μύθο. Σαμπώς εμείς δεν είμαστε ρεαλιστές, δεν είμαστε ρεαλιστές γιατί δεν δεχόμαστε την πραγματικότητα που υπάρχει γύρω μας, θέλουμε να την αλλάξουμε για αυτό φτιάχνουμε μια ουτοπία με την οποία θέλουμε να συνγείρουμε πρώτα-πρώτα τον εαυτό μας και ύστερα τον ελληνικό λαό και όλοι μαζί να ριχτούμε σε ένα αγώνα για να γίνει η ουτοπία αυτή εντοπία, αυτή η ιδέα να αγγίξει τον ελληνικό χώρο και τον Ελληνισμό και να βρεθούμε σε κάτι άλλο.  Συνεπώς ναι, δεν είμαστε ρεαλιστές με αυτή την άθλια έννοια, πλάι στην οποία υπάρχει και εκείνη η άλλη η υπεκφυγή όλων -μα αυτά που λες υπουργέ μου, λέγανε έχουν πολιτικό κόστος-  αυτή η θεωρεία του πολιτικού κόστους που είναι η προμετωπίδα των άνομων συμφερόντων διά να αφήνουμε τα πάντα όπως είναι στον τόπο μας.»

r-3184236-1331800844-jpegΚυρηνείας Κυπριανός
Τελείται αύριο το ετήσιο φιλολογικό μνημόσυνο από τον Σύνδεσμο Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-59

Τελείται αύριο Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου, στις έξι η ώρα, το ετήσιο φιλολογικό μνημόσυνο του Μητροπολίτη Κυρηνείας Κυπριανού στην Αίθουσα Ηρώων των Συνδέσμων Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-59, στον Στρόβολο. Ομιλητής θα είναι ο καθηγητής της Νομικής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου Αντώνης Θ. Στυλιανού.

Οι οργανωτές καλούν το κοινό να παραστεί για να τιμηθεί επάξια η μνήμη του σεπτού που ανάλωσε και την τελευταία ικμάδα της ζωής στου στην Ορθοδοξία και τον αδικαίωτο ενωτικό αγώνα του Ελληνισμού της Κύπρου. Δίκαια χαρακτηρίζεται ο Κυρηνείας Κυπριανός ως ο αγέρωχος και ακατάβλητος μαχητής της Ενώσεως.

Όσα και αν γραφούν για τον μαρτυρικό ιεράρχη, που πέθανε απομονωμένος στο πατρικό του σπίτι στην Κακοπετριά και με δική του επιθυμία τάφηκε εκεί, είναι λίγα. Γιατί το θρησκευτικό και εθνικό του έργο είναι μεγάλο, όσο κι αν μερικοί ζηλόφθονοι και εθελοτυφλούντες παλαιοκομματικοί παράγοντες και αργυρώνητοι δημοσιογράφοι προσπάθησαν να τον αμφισβητήσουν, να τον κατηγορήσουν και να τον κατακρίνουν ακόμη, για μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

Δικαιώνεται από τα γεγονότα
Ο Κυρηνείας Κυπριανός όσο κι αν αμφισβητήθηκε, όσο κι αν κατηγορήθηκε, μέρα με τη μέρα δικαιώνεται από τα γεγονότα και την αδέκαστη ιστορία. Οι θέσεις και προβλέψεις του στο εθνικό θέμα όλο και περισσότερο αποδεικνύονται ορθές. Και αν δεν υπήρχαν οι ενδοτισμοί, οι λανθασμένες εκτιμήσεις, οι μωροφιλοδοξίες και τα ελλείμματα πολιτικών παραγόντων και εδώ και στην Ελλάδα, η Κύπρος δεν θα ήταν σήμερα ημικατεχόμενη, ούτε θα διέτρεχε άμεσο κίνδυνο τουρκοποίησής της. Τα επίσημα στοιχεία που έρχονται συνεχώς σε φως και οι εξελίξεις από το 1948 μέχρι σήμερα, καταμαρτυρούν ότι ο Κυπριανός και πολιτική κρίση είχε και διορατικότητα σπάνια διέθετε.

Αριστούχος σε όλα τα επίπεδα
Σ’ όλα τα σχολεία και πανεπιστήμια όπου φοίτησε ο Κυπριανός είχε αριστεύσει και ήταν μια από της πιο φωτισμένες μορφές της εποχής του. Διακρινόταν για την ευρύτητα των γνώσεών του, την πολιτική του οξυδέρκεια, την άδολη αγάπη του στην Ελλάδα και την αυστηρή του προσήλωση στα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη. Το μεγάλο του όραμα ήταν η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Και γι’ αυτό του το όραμα, κυνηγήθηκε και διώχθηκε όχι μόνο από τους Βρετανούς κατακτητές, αλλά και από το ζυριχικό κατεστημένο και την Εκκλησία. Οι διωγμοί, οι προπηλακισμοί και ο ανήθικος και ανίερος πόλεμος λάσπης εναντίον του επί δεκαετίες, δεν έκαμψαν τον μαρτυρικό δεσπότη. Έμεινε αλύγιστος, ανένδοτος και ακατάβλητος, προσηλωμένος στις αρχές και τα πιστεύω του.

Φλογερά κηρύγματα
Από νεαρός αρχιμανδρίτης ο Κυπριανός είχε διακριθεί για τα φλογερά του κηρύγματα και τους αγώνες του για ηθική και εθνική διαπαιδαγώγηση του λαού, ιδιαίτερα της νεολαίας. Ως Αρχιμανδρίτης-Αρχιερατικός Επίτροπος Αμμοχώστου, ο Κυπριανός οργώνει όλη την επαρχία, κηρύττει και καλεί τον λαό να παραμείνει αμετακίνητος στην Ορθόδοξη πίστη του και την Ελλάδα. Ιδρύει Θρησκευτικά Ορθόδοξα Ιδρύματα (ΘΟΙ) και καθιστά το ιστορικό σωματείο «Ανόρθωσις», φωτεινό φάρο, καθοδηγητή των απογόνων τού Ευαγόρα και του Ονήσιλου στην εθνική τους πορεία.

Τους προετοιμάζει για τον σκληρό και ανάντη αγώνα για λευτεριά. Αργότερα, ως Μητροπολίτης Κυρηνείας συνεχίζει το θρησκευτικό και εθνικό του έργο. Οργώνει τη μητροπολιτική του περιφέρεια, ιδρύει κλασικά γυμνάσια σε αγροτικά κέντρα, μιλά στο χριστεπώνυμο ποίμνιό του για τον Χριστό και την Ελλάδα. Το καλεί να κλείει τ’ αφτιά του στα ξένα συνθήματα. Το καλεί να παραμείνει πιστό στον Χριστό και την Ελλάδα. Δυο τα συνθήματα – κατακλείδα των φλογερών κηρυγμάτων του: «Μακράν από συντάγματα, μακράν από τας κάλπας».- «Ένωσιν και μόνον Ένωσιν-Ζήτω η Ένωσις».

Ο ρόλος του στο Δημοψήφισμα του ‘50
Πρωταγωνιστικός ήταν ο ρόλος του Κυπριανού και στο Ενωτικό Δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950. Και ο φλογερός αυτός δεσπότης είχε επιλεγεί να παραδώσει τις Δέλτους του Δημοψηφίσματος στη Βουλή των Ελλήνων, το βρετανικό Κοινοβούλιο και την κατάθεσή τους στη Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών.

Είχε οργώσει τότε ολόκληρη την Ελλάδα και οι ελεύθεροι αδελφοί μας με συλλαλητήρια και ψηφίσματα δήλωναν την αμέριστη συμπαράστασή τους στον αγώνα μας για Αυτοδιάθεση – Ένωση. Κι όταν ήχησε το εγερτήριο σάλπισμα του Διγενή για ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα, ο Κυρηνείας Κυπριανός ήταν ο διαπρύσιος κήρυκάς του.

Σ’ όλα τα κηρύγματά του καλούσε τη νεολαία να πυκνώσει τις φάλαγγες της ΕΟΚΑ και ν’ αγωνιστεί υπό τον θρυλικό Διγενή, για την ελευθερία της Κύπρου και την Ένωση με την Ελλάδα. Ο Κυπριανός διαθέτει απίστευτη τόλμη και παρρησία, που κανένας σύγχρονός πολιτικός ή ιεράρχης δεν διέθετε. Απόδειξη τούτου ήταν και τα εθνικά του κηρύγματα ενώπιον πρακτόρων της «Ιντέλιτζενς Σέρβις» και άλλων οργάνων της αποικιακής κυβέρνησης, που τον παρακολουθούσαν σε κάθε του κήρυγμα.

Όπως καταμαρτυρούν επίσημα έγγραφα του βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών, ο μαρτυρικός δεσπότης της Κερύνειας απασχόλησε πολλές φορές τη βρετανική κυβέρνηση, η οποία μελετούσε την εξορία του στις Σεϋχέλλες ή κάπου αλλού, μόλις άρχισε ο Αγώνας της ΕΟΚΑ.

Κι όταν αργότερα εξορίστηκε με τον Μακάριο, τον Παπασταύρο και τον Πολύκαρπο Ιωαννίδη, είχε αρνηθεί να συναντηθεί με τον Κρίτωνα Τορναρίτη και τον εκπρόσωπο της Βρετανίας, που πήγαν στις Σεϋχέλλες για να τους πείσουν να δεχθούν το Σύνταγμα Ράντγκλιφ.

Δεν έκρυψε τη διαφωνία του με τον Μακάριο
Ο Κυρηνείας Κυπριανός ήταν ο πρώτος που τάχθηκε εναντίον κάθε μορφής λύσης πλην της Ένωσης και δεν απέκρυψε τη διαφωνία με τον Μακάριο, όταν ο Αρχιεπίσκοπος, χωρίς να συνεννοηθεί με την Εθναρχία, αιφνιδίασε τον Ελληνισμό με τη δήλωσή του στην Μπάρμπαρα Κασλ ότι ήταν έτοιμος να δεχθεί λύση αυτοκυβέρνησης. Κι αργότερα ήταν εκείνος που πρώτος τάχθηκε εναντίον των συμφωνιών της επάρατης Ζυρίχης.

Είχε το θάρρος να καταγγείλει την Ελλάδα και τον Μακάριο ως εθνικούς μειοδότες και να τους χαρακτηρίζει νεκροθάφτες της Ένωσης. Ιστορικό είναι το τηλεγράφημά του στον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, Κωνσταντίνο Ροδόπουλο, στις 25 Φεβρουαρίου 1959, με το οποίο τον καλούσε να μην εγκρίνει το Ελληνικό Κοινοβούλιο τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, «διότι με τις συμφωνίες αυτές η Κύπρος αποκόπτεται οριστικώς εκ του κορμού της μητρός Ελλάδος».

Κι όταν μετά Ζυρίχη γύρισε στην αγαπημένη του Κύπρο στις 8 Μαρτίου 1959, δεν δίστασε να καλέσει τον λαό σε ενότητα αλλά και να τονίσει ότι δεν θα πάψει να αγωνίζεται για το καλό του ποιμνίου του και την ολοκλήρωση των εθνικών πόθων της Κύπρου μας. Και να καταλήξει: «Το αθάνατον ελληνικόν ημών έθνος Ζήτω.- Η ελληνική μεγαλόνησος Κύπρος ζήτω.- Η Ένωσις της Κύπρου μετά της μητρός Ελλάδος ζήτω».

Η εθνική και θρησκευτική αγωνιστική δράση του Κυπριανού σταμάτησε δυστυχώς με την κρίση, που οδήγησε τελικά στο σχίσμα της Εκκλησίας της Κύπρου. Απομονωμένος στη γενέτειρά του Κακοπετριά ο μαρτυρικός δεσπότης δεν έπαυσε να παρακολουθεί το δράμα της Κύπρου και να συμβουλεύει όσους τον επισκέπτονταν, να παραμείνουν πιστοί στον Θεό και την Ελλάδα. Και με το ανεκπλήρωτο όραμα της Ένωσης, ο πατριδολάτρης δεσπότης αφήνει την τελευταία του πνοή στις 23 Δεκεμβρίου 1983, στο πατρικό του σπίτι, στη γενέτειρά του Κακοπετριά.

– See more at: http://www.sigmalive.com/simerini/politics/395461/o-martyrikos-akatavlitos-maxitis-tis-enosis#sthash.ZGipXwMl.dpuf