Αρχείο για Ιουνίου, 2017

«Την ίδια μέρα, στη «Μάχη του Αχυρώνα» στο χωριό Λιοπέτρι, σημειώθηκε και η μεγαλύτερη σε αριθμό απώλεια της ΕΟΚΑ. Στο Λιοπέτρι είχαν καταφθάσει τέσσερις σημαίνοντες μαχητές (οι Ανδρέας Κάρυος, Φώτης Πίττας, Ηλίας Παπακυριακού και Ξάνθος Σαμάρας), για να εκπαιδεύσουν το τοπικό κλιμάκιο της ΕΟΚΑ στις τακτικές του ανταρτοπόλεμου. Η διενέργεια αιφνιδιαστικής επιχείρησης έρευνας από βρετανικά στρατεύματα, εγκλώβισε την ομάδα της ΕΟΚΑ στην κοινότητα, η οποία κρύφτηκε στον αχυρώνα της οικίας του Παναγιώτη Καλλή. Οι Βρετανοί πήραν σαφείς πληροφορίες για την κρυψώνα (αλλά και για τους χώρους φύλαξης οπλισμού της ΕΟΚΑ) από τον αδελφό του Χρίστου Σαμάρα, τον Ηλία Σαμάρα. Πάραυτα, συγκεντρώθηκε μεγαλύτερος αριθμός στρατιωτικών δυνάμεων. Βρετανοί στρατιώτες κάλεσαν τα μέλη της ΕΟΚΑ να παραδοθούν, ωστόσο έλαβαν αρνητική απάντηση. Στη σφοδρή ανταλλαγή πυροβολισμών που ακολούθησε, η βρετανική πλευρά κατέφυγε στη χρήση της φωτιάς, ώστε να κάμψει την αντίσταση των αντιπάλων της. Επειτα από πολύωρη συμπλοκή, οι τέσσερις Ελληνοκύπριοι μαχητές έπεσαν μέχρις ενός. Ο Ηλίας Σαμάρας, λαμβάνοντας βρετανική βοήθεια, μεταφέρθηκε στη Βρετανία για να γλιτώσει από την οργή της ΕΟΚΑ. Εκτελέστηκε από μέλη της επαναστατικής οργάνωσης, όταν μερικούς μήνες αργότερα επέστρεψε αυτοβούλως στην Κύπρο γία να δικαστεί.»

* Ο δρ Ανδρέας Κάρυος ανήκει στο Συνεργαζόμενο Εκπαιδευτικό Προσωπικό Ιστορίας της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Πηγή:

http://www.kathimerini.gr/805532/article/epikairothta/kosmos/o-mayros-oktwvrhs-ths-kyproy

«Ποιος ήταν και τι έκανε ο Ηλίας Σαμάρας«

Κύπρος, 2 Σεπτέμβρίου του 1958. Ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ στην Κύπρο διανύει το τέταρτο έτος του. Στην περιοχή του χωριού Λιοπέτρι της επαρχίας Αμμοχώστου, βρίσκεται σε εξέλιξη επιχείρηση των Άγγλων για τη σύλληψη αγωνιστών της ΕΟΚΑ που βρίσκονται εκεί κατόπιν εντολής που είχαν λάβει να μεταβούν στο χωριό για να εκπαιδεύσουν τα εκεί μέλη της οργάνωσης. Είναι οι Φώτης Πίττας, Ανδρέας Κάρυος, Ηλία Παπακυριάκου και Χρίστος Σαμάρας.
Έξω από τον αχυρώνα του Παναγιώτη Καλλή ένας Άγγλος στρατιώτης προχωρεί και καλεί τους αγωνιστες να παραδοθούν. Εκείνοι απαντούν με ριπές. Ο επικεφαλής των Άγγλων διατάσσει τη ρίψη χειροβομβίδων και ρουκετών για να εξαναγκαστούν οι πολιορκούμενοι σε παράδοση. Εκείνοι αντέχουν αλλά οι Άγγλοι, έχοντας υπεροπλία, σφίγγουν περισσότερο τον κλοιό. Πυρπολούν το κτίριο ενώ οι αγωνιστές επιχειρούν ηρωική έξοδο. Σε λίγο έχουν πέσει όλοι και οι Άγγλοι ανατινάζουν τον αχυρώνα πριν αποχωρήσουν.
Ο εντοπισμός του χώρου όπου κρύβονταν οι αγωνιστές οφείλεται σε πληροφορίες που είχε δώσει ο αδελφός του Χρίστου Σαμάρα Ηλίας. Στο βιβλίο «ΕΟΚΑ ο Ελληνικός Αγώνας» του Μενέλαου Χριστοδούλου (εκδόσεις Αιγαίον, Λευκωσία 2011) διαβάζουμε: «όταν οι αγωνιστές δεν μπόρεσαν να διασπάσουν τον κλοιό των Άγγλων κατέφυγαν στον Αχυρώνα. Μαζί τους ήταν κι ο Ηλίας, που δεν ήταν καταζητούμενος. Ο μεγάλος αδελφός Χρίστος ζήτησε να φύγει ο Ηλίας, για να μην σκοτωθούν δύο από την ίδια οικογένεια. Οι άλλοι δεν δέχονταν. Έλεγαν ότι θα συλληφθεί, θα βασανισθεί και θα ομολογήσει. Ήταν 22 ετών. Ο Χρίστος θύμωσε: «Εμείς, και να μας κόβουνε κομμάτια, δεν προδίνομε ποτέ την Ελλάδα!» είπε. Ο Ηλίας βγήκε από τον Αχυρώνα, συνελήφθει στο ανθρωπομάζωμα, υποβλήθηκε σε απερίγραπτα βασανιστήρια και λύγισε. Υπέδειξε τον Αχυρώνα. Οι τέσσερις αγωνιστές φώναξαν το δικό τους «μολών λαβέ», πολέμησαν και έπεσαν όλοι. Οι Άγγλοι μετέφεραν τον Ηλία από τα ανακριτήρια της Ομορφίτσας μαζί με τη γυναίκα του και τα δυό παιδιά τους στην Αγγλία. Η γυναίκα του ήταν έγγυος. Αυτός ήταν ένα ράκος. Έκλαιε μέρα νύκτα. Ήθελε να γυρίσει και να πληρώσει. Η γυναίκα του τον έφερε πίσω στην Κύπρο όπως ήθελε. Ειδοποίησαν την οργάνωση και τον παρέλαβε. Μια συγγενής γυναίκα έμεινε το βράδυ μαζί με τη γυναίκα του γιατί ήξεραν το τέλος. Την αυγή η γυναίκα του κάθισε στο στρώμα περιμένοντας να ακούσει το τέλος. Είδε το αμάξι, που πήγαινε να φέρει τον νεκρό άντρα της…»
Όπως πληροφορούμαστε από το κείμενο στη διεύθυνση http://www.papademetris.net/pdf-archive/SXEDIO.328.pdf ο Ηλίας, μετά την επιστροφή του στην Κύπρο έγραψε στον αρχηγό της ΕΟΚΑ Διγενή εξιστορώντας τα βασανιστήρια τα οποία είχε υποβληθεί και ζητούσε να τον κρίνουν τονίζοντας ταυτόχρονα ότι ήταν πρόθυμος να δεχθεί την απόφαση της Οργάνωσης, όποια κι αν ήταν αυτή. Ο Διγενής απάντησε πολύ σκληρά στην επιστολή του Ηλία και διέταξε να εκτελεσθεί για παραδειγματισμό προς τα άλλα μέλη της ΕΟΚΑ.

 

Πηγή

http://moumoutzis.blogspot.com.cy/2015/08/blog-post_28.html

 

Advertisements

Μουσταφά Μπουλέντ Ετζεβίτ, πρωθυπουργός της Τουρκίας το 1974, το 1977 και από το 1978 μέχρι το 1980, πολιτικός, συγγραφέας, δημοσιογράφος και ποιητής. Ο Ετζεβίτ ήταν ένα ασυνήθιστο μείγμα αδιάφθορου πολιτικού, με τάση προς την ποίηση, αλλά ταυτόχρονα και αδίστακτου εθνικιστή που καθόλου δε δίστασε να διατάξει την εισβολή στην Κύπρο.

Γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1925 στη Κωνσταντινούπολη και φοίτησε στη Ροβέρτειο Σχολή (American Robert College), το πιο γνωστό εκπαιδευτικό Ίδρυμα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Πόλη. Μετά την αποφοίτησή του παράλληλα των στρατιωτικών του υποχρεώσεων διορίστηκε στη τουρκική πρεσβεία του Λονδίνου κατά το χρονικό διάστημα 1946-1950, όπου και τελειοποίησε τις γνώσεις του στην αγγλική γλώσσα. Όταν επέστρεψε στη Τουρκία διέμενε πλέον στην Άγκυρα όπου και άρχισε ν΄ ασχολείται με τη δημοσιογραφία, τη λογοτεχνία και την ποίηση. Δεν σπούδασε όμως ποτέ σε πανεπιστήμιο, γεγονός που τον εμπόδισε αργότερα να αναλάβει την προεδρία της χώρας λόγω σχετικού νομοθετικού περιορισμού.

Κάθοδος στην πολιτική

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1957. Το 1974 διαδέχτηκε τον Ισμέτ Ινονού στην ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (Cumhuriyet Halk Partisi) και έγινε Πρωθυπουργός μιας βραχύβιας Κυβέρνησης συνεργασίας από τον Ιανουάριο ως το Νοέμβριο του 1974. Στους Έλληνες έγινε γνωστός ως ο «Πρωθυπουργός της εισβολής«, καθώς επί πρωθυπουργίας του, τον Ιούλιο του 1974, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο και κατέλαβε μέσω της στρατιωτικής επιχείρησης «Αττίλας» το βόρειο τμήμα της νήσου, το οποίο κατέχει παράνομα , κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, μέχρι σήμερα. Ωστόσο ο Ετζεβίτ επικρίθηκε έντονα τόσο από τους πολιτικούς του αντιπάλους όσο και από τους δημοσιογράφους κύκλους της χώρας του γιατί ενώ η πρώτη Εισβολή έγινε ανεκτή από τη διεθνή κοινότητα, η δεύερη, επέφερε εντονότατη αντίδραση με αποτέλεσμα να πέσει η Κυβέρνηση του.

Πολιτική καριέρα

Το 1980, ο Ετζεβίτ φυλακίστηκε από την στρατιωτική δικτατορία του Κενάν Εβρέν και επτά χρόνια αργότερα ήρθη με δημοψήφισμα η απαγόρευση πολιτικών δικαιωμάτων που του είχε επιβληθεί. Έγινε πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς (Demokratik Sol Parti), διαδεχόμενος τη σύζυγό του. Απέτυχε πολλές φορές να εισέλθει στη Βουλή, και εξελέγη τελικά το 1995. Ήταν αντιπρόεδρος της τελευταίας κυβέρνησης του Μεσούτ Γιλμάζ και υπηρεσιακός πρωθυπουργός για τη διενέργεια των εκλογών του 1999. Σε αυτές τις εκλογές το κόμμα του απέσπασε το μεγαλύτερο αριθμό εδρών στο Κοινοβούλιο, και ο Ετζεβίτ έγινε πρωθυπουργός τρικομματικής κυβέρνησης συνεργασίας που σχηματίστηκε με το κόμμα του, το κόμμα της Μητέρας Πατρίδας του Μεσούτ Γιλμάζ (Anavatan Partisi) και το Εθνικιστικό Κόμμα  των Γκρίζων Λύκων (Milliyetçi Hareket Partisi) του Ντεβλέτ Μπαχτσελί.

Η κυβέρνηση Ετζεβίτ έλαβε κάποια μέτρα στην κατεύθυνση της σταθεροποίησης της τουρκικής οικονομίας και των μεταρρυθμίσεων που χρειάζονταν για την έναρξη ενταξιακών συνομιλιών με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η θητεία της κυβέρνησής του έληξε το 2002.

Ασθένεια και θάνατος

Μετά από ένα εγκεφαλικό που έπαθε στις 19 Μαΐου 2006 έπεσε σε κώμα, από το οποίο δεν ανένηψε ποτέ. Πέθανε στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Gülhane, όπου νοσηλευόταν, την Κυριακή 5 Νοεμβρίου του 2006.

Παρά τη μουσουλμανική παράδοση, που θέλει την κηδεία να γίνεται εντός 48ώρου από το θάνατο, η κηδεία του Ετζεβίτ προγραμματίστηκε και έγινε το Σάββατο, 11 Νοεμβρίου. Κατά κάποιους πολιτικούς παρατηρητές, αυτό έγινε για να ακολουθήσει αμέσως μετά την επέτειο θανάτου του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (10 Νοεμβρίου). Σε κάθε περίπτωση, η κηδεία του εξελίχθηκε σε διαδήλωση κατά του κυβερνώντος ισλαμικού κόμματος του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Παύλος Κουρούπης

Posted: Ιουνίου 17, 2017 in Αταξινόμητα

Ο Παύλος Κουρούπης ήταν Έλληνας στρατιωτικός που χάθηκε κατά το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Γεννήθηκε το 1929 στην Καλαμάτα. Κατά την τουρκική εισβολή έφερε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη και ήταν διοικητής του 251 ΤΠ. Υπερασπίστηκε με πείσμα την Κύπρο καταφέρνοντας να καθηλώσει την τουρκική απόβαση για 2 μέρες στην ακτή του όρμου Πεντεμίλι διοικώντας 2 μόνο λόχους. Στη συνέχεια αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει, μη μπορώντας η λιγοστή δύναμη που αντιστεκόταν να αναχαιτίσει τα τουρκικά άρματα. Υπερασπιζόμενος την Κερύνεια δέχτηκε καταιγισμό πυρών κατά τη διάρκεια αντεπίθεσης την οποία διέταξε ο ίδιος. Ο Παύλος Κουρούπης θεωρείται νεκρός αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουν εντοπιστεί τα οστά του.

Δυστυχώς, τον γενναίο αυτό αγωνιστή,  ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος τον κατηγόρησε ονομαστικά και τον κατασυκοφάντησε χυδαιότατα στην «περίφημη» επιστολή του προς Γκιζίκη.

Οι περήφημοι λόγοι του νεαρός τότε βουλευτής Ουίστον Τσώρτσιλ (Winston Churchill), στην Κύπρο το 1907 για την ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα.

«I think it is only natural that the Cyprus people who are of Greek descent, should regard their incorporation with what may be called their mother country as an ideal to be earnestly, devoutly and fervently cherished.»  

«Belive me, after this war is over, the name of Cyprus will be included in the list of the people of those who have deserved well, not only of the British Commonwealth of Nations, not only of the United People now in arms, but as i firmly belive, of future generations of mankind.»

Μετ.

«Θεωρώ πως είναι απόλυτα φυσικό ότι οι άνθρωποι της Κύπρου που είναι ελληνικής καταγωγής, πρέπει να θεωρήσουν την ενσωμάτωσή τους με αυτό (το κράτος) που μπορεί να κληθεί ως μητέρα πατρίδα σαν ένα ιδανικό που πρέπει να κερδηθεί, να λατρεύεται θερμά και με απολύτο σεβασμό.»

 

«Πιστέψτε με, αφότου τελειώσει αυτός ο πόλεμος, το όνομα της Κύπρου θα περιληφθεί στον κατάλογο των ανθρώπων εκείνων που θα κριούν ως άξιοι, όχι μόνο της Βρετανικής Κοινοπολιτείας των Εθνών, όχι μόνο των ενωμένων ανθρώπων που βρίσκονται στα όπλα, αλλά όπως σταθερά πιστεύω και των μελλοντικών γενιών της ανθρωπότητας

 

Τομ Πάπας (Ελλ: Θωμάς Παπαδόπουλος, 1899 – 16 Ιανουαρίου 1988) ήταν Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας που συμμετείχε παρασκηνιακά στην ελληνική και αμερικάνικη πολιτική σκηνή των δεκαετιών 1960 και 1970. Θεωρείται ότι διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά τα γεγονότα της αποστασίας, υποστήριξε θερμά και έμπρακτα την δικτατορία της 21ης Απριλίου, υπήρξε ένας από τους θερμότερους υποστηρικτές του προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον και του αντιπροέδρου Σπύρου Άγκνιου ενώ το όνομά του αναμείχθηκε και στο σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ

Γεννήθηκε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου και της Σοφίας Φλάμπουρα. Το 1903, σε πολύ μικρή ηλικία, μετανάστευσε μαζί με τους γονείς του στις ΗΠΑ, όπου και μεγάλωσε. Εκεί πολιτογραφήθηκε το 1924 αλλάζοντας το όνομά του σε Thomas Antony Pappas. Ωστόσο, διατήρησε και την ελληνική ιθαγένεια. Είχε έναν αδελφό, τον Τζον, δικαστή. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης και του Νορθίστερν. Ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα στον τομέα των εισαγωγών – εξαγωγών τροφίμων και στη συνέχεια επεκτάθηκε στον εφοπλιστικό χώρο. Το 1932 διετέλεσε μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του γραφείου μετανάστευσης της πολιτείας της Μασαχουσέτης διευκολύνοντας με αυτόν τον τρόπο την έλευση πολλών ελλήνων μεταναστών.

Σύντομα εξελίχθηκε σε σημαντικό πολιτικό παράγοντα της περιοχής και σε δραστήριο μέλος της ελληνικής ομογένειας. Υπήρξες μέλος της ολιγομελούς ομάδας που συνόδευσε τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Αθηναγόρα στην Κωνσταντινούπολη προκειμένου να αναλάβει τον θρόνο του Οικουμενικού Πατριάρχη. Υποστήριξε το ρεμπουμπλικανικό κόμμα, του οποίου υπήρξε χρηματοδότης, αποκτώντας επαφές με υψηλά ιστάμενους μεταξύ των οποίων με τον Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, με τον Ρίτσαρντ Νίξον κ.α. Το 1952 ο τελευταίος, ως πρόεδρος των ΗΠΑ, του πρότεινε την θέση του πρέσβη στην Αθήνα, θέση όμως που αρνήθηκε προκειμένου να συνεχίσει την επιχειρηματική του δραστηριότητα. Κατά περιόδους εργάστηκε για λογαριασμό της CIA. Υπήρξε στενός φίλος του Σπύρου Σκούρα, στην κινηματογραφική εταιρεία (20th Century Fox) του οποίου διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου, καθώς και του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ιάκωβου.

Την δεκαετία του 1970 ίδρυσε το ίδρυμα «Τhomas Anthony Pappas Charitable Foundation», το οποίο έχει ως στόχο την ενίσχυση εκπαιδευτικών και νοσοκομειακών ιδρυμάτων.

Απεβίωσε στο Παλμ Μπιτς της Φλόριντα στις 16 Ιανουαρίου 1988. Ήταν παντρεμένος και είχε έναν γιο τον Τσαρλς Πάπας.

Επιχειρηματική δραστηριότητα στην Ελλάδα

Τον Νοέμβριο του 1962 υπογράφηκε σύμβαση μεταξύ του Τομ Πάπας και της κυβέρνησης Καραμανλή για τη δημιουργία διυλιστηρίων πετρελαίου, καθώς και εργοστασίων παραγωγής αμμωνίας και λιπασμάτων στη Βόρεια Ελλάδα υπό την επωνυμία «Esso Pappas» εξασφαλίζοντας προνομιακή εκμετάλλευση της εσωτερικής αγοράς καυσίμων της Eλλάδας. Η εταιρεία Esso Pappas ήταν αποτέλεσμα κοινοπραξίας με την αμερικανική ExxonMobile. Η επένδυση ύψους 200 εκατομμυρίων καταγγέλθηκε από την αντιπολίτευση χαρακτηριζόμενη ως αποικιοκρατική. Το 1966 ξεκίνησε την λειτουργία του το διυλιστήριο στην Θεσσαλονίκη.

Με την άνοδο της Ενώσεως Κέντρου στην εξουσία ο Γεώργιος Παπανδρέου θέλησε να τροποποιήσει την σύμβαση. Τις διαπραγματεύσεις ανέλαβε ο Ανδρέας Παπανδρέου πετυχαίνοντας τον περιορισμό των μονοπωλίων, τη μείωση των τιμών προμήθειας πετρελαιοειδών και την αύξηση των αντισταθμιστικών οφελών. Η αναθεώρηση των όρων της σύμβασης θεωρείται ότι ήταν μια από τις αιτίες που οδήγησαν στα γεγονότα της αποστασίας κατά τη διάρκεια των οποίων υποστηρίζεται ότι εξαγόρασε την στήριξη βουλευτών.

Σχέσεις με Νιξον & σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ

Υποστήριξε σθεναρά τον Ρίτσαρντ Νίξον στην εκστρατεία του για να αναλάβει το προεδρικό χρίσμα. Ως αντάλλαγμα ο Νίξον επέλεξε για υποψήφιο αντιπρόεδρο, τον στενό φίλο του Πάπα, ελληνοαμερικανό πολιτικό, Σπύρο Άγκνιου, τον οποίο στήριξε και η ελληνική ομογένεια. Στις 7 Μαρτίου 1973 ο πρόεδρος Νίξον υποδέχθηκε τον Τομ Πάπας στον Λευκό Οίκο για να τον ευχαριστήσει για την οικονομική του στήριξη σχετικά με το σκάνδαλο Γουότεργκειτ, το οποίο μέχρι τότε δεν είχε αποκαλυφθεί. Το αμερικανικό Κογκρέσο ερεύνησε τον ρόλο του Πάπας καλώντας τον σε ακρόαση. Ο ίδιος αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση. Υπολογίζεται ότι την περίοδο 1968 – 1972 ο Πάπας είχε συνεισφέρει με περισσότερα από εκατό χιλιάδες δολλάρια το επιτελείο του Νίξον. Τρία χρόνια αργότερα, το 1976, ο Πάπας ήταν ένας από τους κυριότερους χρηματοδότες του υποψήφιου προέδρου Τζέραλντ Φορντ.

Σχέσεις με την Χούντα των Συνταγματαρχών

Ο Τομ Πάπας διατηρούσε αγαστές σχέσεις με τους ηγέτες της Χούντας στην Ελλάδα. Θεωρείται δε ότι διαδραμάτισε κάποιο ρόλο στην εγκαθίδρυση της Χούντας στην Ελλάδα. Οι τελευταίοι, λόγω των διασυνδέσεων του Πάπας, θα προσφέρουν 549.000 δολλάρια στην προεκλογική εκστρατεία του Νίξον. Έτσι ο Πάπας ανέλαβε τον ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ της κυβέρνησης των ΗΠΑ και της Χούντας. Στην χουντική κυβέρνηση Κόλλια υπουργός δημόσιας τάξης διορίστηκε ο Παύλος Τοτόμης, υπάλληλος του Τομ Πάπας, ο οποίος στη συνέχεια μεταπήδησε στην διοίκηση της ΕΤΒΑ. Παράλληλα θα επεκτείνει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες πετυχαίνοντας να του χορηγηθεί[9] άδεια ανέγερσης εργοστασίων κονσερβοποιίας, παρασκευής χυμών φρούτων και εμφιαλώσεως της Coca-Cola, της οποίας ήταν αντιπρόσωπος στην Ελλάδα. Παράλληλα θα αποκτήσει το μονοπώλιο του δικαιώματος αγοράς της ντομάτας της Δυτικής Ελλάδας. Τον Μάιο του 1972 θα απαλλαγεί, με απόφαση της κυβέρνησης, από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις, για έξι αγροτοβιομηχανικές μονάδες σε διάφορες περιοχές της χώρας. Υποστήριξε από την αρχή δημόσια το καθεστώς της Χούντας ενώ σε αυτόν οφείλεται η επίσκεψη του αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Σπύρου Άγκνιου, στην Αθήνα το 1971. Με πιέσεις του πέτυχε την παραμονή του αμερικανού πρέσβη στην Ελλάδα, Χένρι Τάσκα, τον οποίο η αμερικανική κυβέρνηση ήθελε να αντικαταστήσει.

Παράλληλα και ανεξάρτητα από την Επιτροπή Αγώνος που προετοίμαζε μυστικά την έναρξη του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνος της ΕΟΚΑ, υπήρξε ακόμη μία μυστική οργάνωση στην Ελλάδα και υπό την κωδική ονομασία Κ.Α.Ρ.Η. Ο σκοπός της ΚΑΡΗ ήταν ο ίδιος με αυτό της ΕΟΚΑ δηλαδή η Ένωση μέσω της ένοπλης δράσης.

Τα αρχικά της οργάνωσης Κ.Α.Ρ.Η. παρέπεμπαν στο «Κύπριοι Αγωνιστές Ριψοκίνδυνοι Ηγέτες» ενώ κατ΄ άλλην εκδοχή η ΚΑΡΗ ήταν ένα δυσθεόρατο δέντρο στο χωριό Δρούσια της Πάφου. Αρχηγός της οργάνωσης αυτής υπήρξε ο ιατρός Ιωάννης Χατζηπαύλου Ιωαννίδης, ο οποίος σαν αγνός πατριώτης και οραματιστής θέλησε να δημιουργήσει αυτή την οργάνωση. Στην ΚΑΡΗ μετείχαν κυρίως Έλληνες Απόστρατοι Αξιωματικοί οι οποίοι θα προετοίμαζαν τους νέους αγωνιστές ανοίγοντας τα πλοκάμια τους και στην Κύπρο.

Την ίδια περίοδο μία ομάδα Κυπρίων φοιτητών της Αθήνας που είχε αποφασίσει και αυτοί για δράση ήλθε σε συνεννόηση με τον Παπάσταυρο Παπαγαθαγγέλου ο οποίος και τους παρέπεμψε τότε στον κο Ιωαννίδη. Ο Ιωαννίδης χώρισε τους φοιτητές σε δύο ομάδες (χωρίς η δεύτερη να γνωρίζει την πρώτη) και στέλνει ειδικό άτομο για να τους εκπαιδεύσει στα όπλα και τη μάχη τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά. Το πρώτο στάδιο έγινε στην Αθήνα ενώ το δεύτερο και ουσιαστικότερο έγινε στο Ηράκλειο της Κρήτης κοντά στην ονομαστή οικογένεια των Μπαντουβάδων.  Τα μέλη ταξίδεψαν στην Κρήτη, με έξοδα του τότε αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνα και εκεί εκπαιδεύτηκαν σε τακτικές ανταρτοπολέμου από τους καπετάνιους της κρητικής αντίστασης κατά των Γερμανών, τους Μανώλη και Γιάννη Μπαντουβά.

Την ίδια περίοδο στην Επιτροπή Αγώνος ήρθαν πληροφορίες για την ύπαρξη άλλης οργάνωσης της ΚΑΡΗ. Αντιπροσωπεία και των δύο πλευρών συναντήθηκε και μετά από συζήτηση αποφασίστηκε όπως η ΚΑΡΗ σταματήσει άμεσα όλες τις ενέργειες της και να αφήσει το πεδίο δράσης ελεύθερο για την ΕΟΚΑ. Μία όμως από τις διαφορές των δύο οργανώσεων ήταν ότι ο στρατιωτικός αρχηγός της ΕΟΚΑ δηλαδή ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής είχε ήδη εποπτεύσει την περιοχή δύο φορές και είχε ετοιμάσει το σχεδιασμό του σε αντίθεση με το στρατιωτικό αρχηγό της ΚΑΡΗ Παντελιάδη (Κύπριος Αξιωματικός) που ήθελε να οργανώνει τον αγώνα χωρίς να έρθει στην Κύπρο!

Οι φοιτητές που είχαν εκπαιδευτεί συνάντησαν τον Ιωαννίδη στην Αθήνα ο οποίος και τους ενημέρωσε ότι η ενέργεια τους τερματίζεται εδώ και πως αν θέλουν να αγωνιστούν θα πρέπει να συνταχθούν στις τάξεις της ΕΟΚΑ.

Τα μέλη που τελικά ήρθαν την Κύπρο κρυφά (Θ. Σοφοκλέους, Ρ. Κυριακίδης, Π. Στυλιανού, Π. Παπαδόπουλος, Ν. Αγγελίδης, Φ. Παπαφώτης και μερικοί άλλοι) πήγαν να ξανασυναντήσουν τον Παπάσταυρο, ο οποίος αφού τους δέχτηκε, ενημέρωσε τον Αρχηγό Διγενή. Ο ίδιος ο Διγενής όταν άκουσε την ύπαρξη εκπαιδευμένων μαχητών ζήτησε να του παρουσιαστούν και όταν αυτοί ήρθαν τους έβαλε να υπογράψουν και να ορκιστούν πίστη εις την οργάνωση και στον Αγώνα που μόλις ξεκινούσε.