Αρχείο για Ιουνίου, 2018

 

«Ιερά Μονή Κύκκου»

«Ιερά Μονή του Αγίου Νεοφύτου»

 

eoka01521

Στις 3 Νοεμβρίου του 1953, ο Μητροπολίτης Κυρηνείας Κυπριανός ως αρχηγός της πρεσβείας της Κυπριακής Εθναρχίας μεταβεί και στις Η.Π.Α. για προώθηση του κυπριακού ενωτικού αιτήματος. Την ημέραν εκείνη συναντήθηκε και με τον μεγάλο επιστήμονα Άλμπερτ Αϊνστάιν στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Ο Αϊνστάιν αφού άκουσε προσεκτικά έδωσε και την ακόλουθη ενυπόγραφη δήλωση για την Κύπρο:

«Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε κάθε λαός να έχει το δικαίωμα να καθορίζει την κυβέρνηση του. Αυτό ισχύει βέβαια και για την Κύπρο. Η πραγματικότητα του δικαιώματος αυτού θα πρέπει να είναι ένας από τους κυριότερους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών».

Ωραίοι ως Έλληνες

Posted: 21 Ιουνίου, 2018 in Αταξινόμητα

 

Οι ειρηνικές διαδηλώσεις, οι ικεσίες, οι πρεσβείες, τα δημοψηφίσματα και τα παχιά λόγια δεν έφερναν το ποθούμενο έτσι η εξέγερση των Οκτωβριανών του 1931 αποτέλεσε κομβικό σημείο για το Ενωτικό Κίνημα και απαρχή για μια πιο οργανωμένη πάλη για την εθνική μας αποκατάσταση. Οι ίδιοι οι εξόριστοι του ΄31 στην Ελλάδα θέτουν σαν στόχο ζωής κάποια μέρα να επιστρέψουν ενώ κατά χιλιάδες οι Κύπριοι κατατάσσονται σαν μουλάρηδες στον Αγγλικό στρατό και άλλοι πιο τυχεροί στον Ελληνικό στρατό. Οι πρώτες υποσχέσεις για απελευθέρωση των αποικιών μετά το τέλος του Β΄ Π. Π. πολύ γρήγορα ξεχνιούνται από τους νικητές, έτσι στην Ελλάδα δημιουργούνται δύο μυστικές οργανώσεις για την απελευθέρωση της Κύπρου, η ΚΑΡΗ και η Επιτροπή Αγώνος (ιδρυτές υπήρξαν οι εξόριστοι του 1931, πρώην μέλη της ΕΡΕΚ) και έτσι γεννιέται η θρυλική ΕΟΚΑ με τους τόσους ήρωες. Ο αγώνας όμως δεν σταματά αφού η κολοβή ανεξαρτησία θα οδηγήσει σε νέες συγκρούσεις.  Ακόμη και μετά την κατάπαυση του πυρός, ο αγώνας εξακολουθεί να συνεχίζεται αφού οι νεκροί ζητούν να τους δικαιώσουμε και να μην φανούμε κατώτεροι τους, να παραμείνουμε ΩΡΑΙΟΙ ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.

 

 

«Γλωσσάριο φρονηματισμού»

Η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας της Κύπρου και η «αντίστοιχη επιτροπή των κατεχομένων», υπό την ομπρέλα μάλιστα του ΟΑΣΕ, αποφάσισαν από κοινού, να προωθηθεί γλωσσάρι μέσα από το οποίο θα απαλείφονται λέξεις που αφορούν την πραγματική ιστορία του Κυπριακού λ.χ. «Εισβολή», «Κατοχή», «Πρόσφυγες», «Αγνοούμενοι», «Εγκλωβισμένοι», «Εποικισμός», «Ψευδοκράτος» κ.ά.

 

 

Πηγή: «Χρoνικό» (Δωρεάν με τον «Πολίτη» της Κυριακής)

σελ. 12-13

«ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ: Είδη και προέλευση»

Στο οπλοστάσιο της ΕΟΚΑ συναντά κανείς και μία σειρά αυτοσχέδιων όπλων καθώς και πανσπερμία πιστολιών ή περιστρόφων με κοινά χαρακτηριστικά τη σπανιότητα, την ευρεσιτεχνία της κατασκευής τους αλλά και το cult status που απολαμβάνουν στους κύκλους μελετητών ατομικού οπλισμού αλλά και της στρατιωτικής ιστορίας. Στην πρώτη κατηγορία συναντά κανείς  και «Το πιστόλι της ΕΟΚΑ». Πρόκειται για μία ιδιότυπη, αρκούντως κακοφτιαγμένη κατασκευή που απαρτιζόταν από ένα ξύλο σε ρόλο λαβής και έναν άδειο κάλυκα 20mm σε ρόλο κάννης. Το εν λόγω πιστόλι δεν είχε άλλα κινητά μέρη και σχεδιάστηκε με τη λογική ενός μίνι εμπροσθογεμούς κανονιού, που θα μπορούσε να πυροδοτηθεί με τη χρήση μαύρης πυρίτιδας. Το βεληνεκές του ήταν μηδαμινό και προφανώς σχεδιάστηκε για να σκοτώνει εξ επαφής.

Το «πιστόλι της ΕΟΚΑ» έγινε όμως και ιντερνετικό φαινόμενο τα τελευταία χρόνια λόγω του διάσημου Video Game «Rust» (ενός first person shooter game- που παίζεται online στο διαδίκτυο-  και στο οποίο ο παίχτης καλείται να επιβιώσει φτιάχνοντας μεταξύ άλλων αυτοσχέδια όπλα όπως και το «EOKA Warrior»). 

img38

Περισσότερες Πληροφορίες και εδώ:

http://policenet.gr/article/τα-αυτοσχέδια-όπλα-της-εοκα-στην-κύπρο-μεταξύ-1955-1974

Για τα παιδικά του χρόνια

“ Αι πρώται παιδικαί αναμνήσεις μου, παραμένουν ζωηρώς συνυφασμέναι με λαμπράς ιεροτελεστίας μεσα εις τον διακεκοσμημένον από θαυμάσιας Βυζαντινάς τοιχογραφίας ναόν της Παναγίας της γενέτειρας μου κωμοπόλεως του Τρικώμου. Ενθυμούμαι με συγκίνησιν το βαθύ θρησκευτικό αίσθημα, το οποίον κατέκλυζε την καρδίαν μου, την ακαθόριστον έννοιαν της προσπελάσεως του θείου, ήτις ως εχέγγυον πίστεως και ελπίδος, έφθανεν από τα βάθη των αιώνων μεσα από τα διαδοχικάς γενεάς των προγόνων μου και έδιδε νόημα εις την ζωήν μου και περιεχόμενον και σκοπόν εις τας πράξεις μου,”

“ ουδέποτε θα λησμονήσω τα σεβάσμια πρόσωπα των ταπεινών αγροτών, οι οποίοι με κατάνυξιν παρηκολούθουν τότε την θείαν λειτουργίαν και με ευλάβειαν εχάρασσον δια της χειρός των επί του στήθους των, το σημείον του τιμίου σταυρού. Υπήρχεν εις τα πρόσωπα αυτά, τα οποία τόσον πολύ ωμοίαζον με τας μορφάς των τοιχογραφιών του ναού, όλη η εγκαρτέρησις, αλλά και όλος ο βουβός πόνος του Κυπριακού λαού, ενός λαού, ο οποίος υπέστη μυρίας δοκιμασίας από τους παντοίους κατακτητάς του, χωρίς όμως να υποδουλωθή ψυχικώς και να υποκύψη. Υπήρχεν εις τα πρόσωπα αυτά η έκφρασις εκείνη της γαλήνης, την οποίαν συνήθως αποτυπώνει η βαθειά προς τον θεόν πίστις και η προσήλωσις εις τα εθνικά ιδεώδη. ”

“… Εις ολίγων χιλιομέτρων απόστασιν από την οικίαν όπου εγεννήθην, μου επεδεικνύοντο μετα θαυμασμού υπό των πρεσβυτέρων, τα σπίτια και η πέτρα του Διγενή, η δε μητέρα μου πολλάκις με απεκοίμησεν εις τα γόνατά της με τους εξυμνύντας την ανδρείαν του ηρωϊκού Ακρίτα στίχους του δημοτικού τραγουδιού “Ο Διγενής και ο Χάρος” ”

 

Για την απόφασή του να ηγηθεί της προσπάθειας για εθνική αποκατάσταση της Κύπρου

«Ανέλαβον τον Αγώνα εναντίον των παλαιών φίλων και συμμάχων μου, δια να υπεραμυνθώ των ιδίων ακριβώς ιδεωδών, δια τα οποία είχομεν συμπολεμήσει μετ’ αυτών εις τα πεδία του πρώτου και δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ο αγώνας της Κύπρου ουδέν αντιβρετανικόν ελατήριον υπέκρυπτεν. Υπηγορεύθη από αδήριτον ανάγκην και κατέστη αναγκαίος μετά την διάψευσιν των ελπίδων και των προσδοκιών του Ελληνικού και ιδιαιτέρως του Κυπριακού λαού».

 

«Διηύθυνα τον αγώνα μόνος άνευ επιτελείου. Ήμην ο αόρατος αρχηγός, εις τον οποίον άπαντες επειθάρχουν με εμπιστοούνην, αλλά και πάντοτε ησθάνοντο την σκιάν μου. Είναι ίσως μοναδικόν παράδειγμα εις την Ιστορίαν επιβολής ενός αρχηγού προς ένα λαόν και πειθαρχία ενός λαού προς αόρατον αρχηγόν».

 

«Η πενία τέχνας κατεργάζεται, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Αντί να δειλιάσουμε και να εγκαταλείψουμε τον αγώνα, διότι δεν είχαμε κατάλληλο υλικό, αντιθέτως, προχωρήσαμε με θάρρος και αποφασιστικότητα, επινοήσαμε βόμβες, μολονότι δεν ήμασταν ειδικοί σε αυτό, οι οποίες έφεραν άριστα αποτελέσματα και τις οποίες ο αντίπαλος χαρακτήρισε λίαν επικίνδυνες. Τα αποτελέσματα αυτά οφείλονταν σε μια δράκα ηρωικών νέων οι οποίοι δεν υπερέβαιναν μερικές δεκάδες, είχαν όμως θέληση εις τη ψυχή και πίστη εις την καρδιά, συνεπεία της οποίας η μεν αστυνομία παρέλυσε ο δε αγγλικός στρατός εν Κύπρο περιήλθε εις δυσχερή θέση.»

 

«Ως προς το υλικό δολιοφθορών χάρη στις προσπάθειες των τομεραρχών ιδίως στην Αμμόχωστο και τη Λεμεσό βρέθηκαν αρκετές ποσότητες, για να επαρκέσουν για τη δράση μας. Το υλικό αγοράζετο από διάφορες πηγές και προέρχετο είτε εξ εκρηκτικών υλών ανασυρόμενων από το ατμόπλοιο που είχε βυθιστεί κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ή από ψαράδες που τα χρησιμοποιούσαν για το ψάρεμα ή από τα μεταλλεία. Για την κατασκευή βομβών και χειροβομβίδων επιστρατεύσαμε τεχνίτες οι οποίοι τις κατασκεύαζαν με μηχανισμό αυτομάτου πυροδοτήσεων αλλά χρησιμοποιούσαμε και βραδύκαυστο φιτίλι το οποίο ανάβαμε κατά τη στιγμή της χρήσεως. Με τις ατελείς αυτές βόμβες αντιμετωπίσαμε ένα πανίσχυρο στρατό. Για οπλισμό είχα υπόψη μου ορισμένα σχέδια εισαγωγείς από την Ελλάδα τα οποία έθεσα σε εφαρμογή, κυρίως για να εισάγω μικρές ποσότητες. Οι Άγγλοι δεν κατόρθωσαν παρά τα αυστηρά μέτρα τα οποία ελάμβαναν αποκλείοντας όλα τα λιμάνια του νησιού να μας στερήσουν τη δυνατότητα εισαγωγής όπλων για τον απολούστατον λόγο ότι, όπως και σε όλες τις υπόλοιπες ενέργειες τους δεν λειτουργούσαν με σύστημα. Τους ενδιέφερε κυρίως να κλείσουν μόνο τις μεγάλες πόρτες και άφηναν ανοικτές τις πολύ μικρές και ασήμαντες, ίσως και απόθανες για αυτούς οι οποίες όμως απέδιδαν στο σύνολων όσον και μια μεγάλη πόρτα. Το δε τεράστιο σφάλμα των Άγγλων ήταν ότι όταν απεκάλυπταν μία μικρή πόρτα και την έκλειναν, δεν φρόντιζαν να επιτηρούν παρόμοιες οδούς. Έτσι καθ΄ όλη τη διάρκεια του αγώνα εξαπατούσαμε τους Βρετανούς και εφοδιαζόμασταν από τις μικρές αυτές πόρτες από καιρού εις καιρόν. Όπως και σε κάθε πολεμική ενέργεια έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, η τέχνη έγκειται να προσβάλλεις τον αντίπαλον εκεί που δεν το περιμένει. Την αρχή αυτή την εφάρμοσα σε όλες τις ενέργειές μου. Είναι καιρός να μάθει η περίφημη Intelligent Service ότι δεν εισήγαγα κανένα μεγάλο φορτίο όπλων στο νησί ούτε από την Αίγυπτο, ούτε από την Ελλάδα. Επολέμησα με τα όπλα τα οποία εισήγαγα από τις μικρές αυτές πόρτες τις οποίες αυτοί επιτηρούσαν όχι καλά.»

 

 

Raif Denktaş (1951-1985)

Posted: 8 Ιουνίου, 2018 in Αταξινόμητα

O μεγαλύτερος γιος του Ραούφ Ντενκτάς, ο Ραΐφ, γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1951 στη Λευκωσία. Τελείωσε το σχολείο στην Τουρκία. Πήρε bachelor στο public Administration από το Middle East Technical University και master σε political science από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και έπειτα επέστρεψε στη Κύπρο. Στην αρχή υποστήριζε το κόμμα του πατέρα του ενώ στην συνέχεια υπήρξε επικριτικός. Μάλιστα το 1982 κατήλθε σαν υποψήφιος στην «ψευδο-βουλή» με το Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα (Social Democratic Party) και με βασικό σύνθημα την επαναπροσέγγιση, χωρίς βεβαίως να εκλεγεί. Ανάμεσα στους εχθρούς που δημιούργησε ήταν ο τότε πρεσβευτής της Τουρκίας στα κατεχόμενα, η ηγεσία του στρατού κατοχής κι ένας ακόμη σύμβουλος του πατέρα του, ο συνταγματολόγος Μουφτάζ Σοϊσάλ. Το 1984 πήγε στις ελεύθερες περιοχές μαζί με το Communal Liberation Party του İsmail Bozkurt και το Γ.Γ. του ρεμπουπλικανικού τουρκικού κόμματος, Naci Talat Usar σαν επίσημοι προσκεκλημένοι του συνδικάτου των Ελληνοκύπριων ημοσιογράφων στο ξενοδοχείο Χίλτον της Λευκωσίας. Ο Ραΐφ είχε στενές σχέσεις και με τον τότε βουλευτή και αντιπρόεδρο του ΔΗ.ΣΥ Γιαννάκη Μάτση πιστεύοντας ότι οι Ε/κ και οι Τ/κ θα μπορούσαν να εξεύρουν μία λύση μακριά από τις επιρροές της Ελληνικής και Τουρκικής κυβερνήσεις αντίστοιχα. Την εποχή εκείνη διοργανωνόταν και ένα «εργαστήριο» (με 16 συνέδρους Ε/κ και Τ/κ) στην Κύπρο υπό την καθοδήγηση του καθηγητή κοινωνιολογίας Λίοναρντ Ντουμπ με στόχο να εξευρεθεί τελικά η λύσης του Κυπριακού Ζητήματος. Η Τουρκία και ο Ντενκτάς παρότι επέτρεψαν να γίνει το «εργαστήρι» τελικά υπαναχώρησαν και ανέστειλαν τις εργασίες του «εργαστηρίου» απαγορεύοντας στους 8 Τ/κ συνέδρους να συνεχίσουν. Τελικά ο Ραΐφ που επέκρινε σφόδρα την Τουρκία και τον ίδιο τον πατέρα του βρέθηκε νεκρός κάτω από πολύ περίεργες συνθήκες. Στις 23 Δεκεμβρίου 1985 και ενώ οδηγούσε με το αυτοκίνητο του στην Επηχώ τραυματίστηκε θανάσιμα όταν και συγκρούστηκε με ένα φορτηγό του τουρκικού στρατού. Ο Ραΐφ μεταφέρθηκε εσπευσμένα στην Τουρκία για νοσηλεία αλλά πλέον όλα ήταν αργά. Ο Ραΐφ Ντενκτάς ξεψύχησε τρεις μέρες αργότερα στις 26 Δεκεμβρίου.  Τόσο τα Τ/κ Μ.Μ.Ε όσο και οι ίδιοι σύνεδροι θεωρούσαν πως ο θάνατος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά τυχαίος.