Αρχείο για 10 Ιουνίου, 2018

Για τα παιδικά του χρόνια

“ Αι πρώται παιδικαί αναμνήσεις μου, παραμένουν ζωηρώς συνυφασμέναι με λαμπράς ιεροτελεστίας μεσα εις τον διακεκοσμημένον από θαυμάσιας Βυζαντινάς τοιχογραφίας ναόν της Παναγίας της γενέτειρας μου κωμοπόλεως του Τρικώμου. Ενθυμούμαι με συγκίνησιν το βαθύ θρησκευτικό αίσθημα, το οποίον κατέκλυζε την καρδίαν μου, την ακαθόριστον έννοιαν της προσπελάσεως του θείου, ήτις ως εχέγγυον πίστεως και ελπίδος, έφθανεν από τα βάθη των αιώνων μεσα από τα διαδοχικάς γενεάς των προγόνων μου και έδιδε νόημα εις την ζωήν μου και περιεχόμενον και σκοπόν εις τας πράξεις μου,”

“ ουδέποτε θα λησμονήσω τα σεβάσμια πρόσωπα των ταπεινών αγροτών, οι οποίοι με κατάνυξιν παρηκολούθουν τότε την θείαν λειτουργίαν και με ευλάβειαν εχάρασσον δια της χειρός των επί του στήθους των, το σημείον του τιμίου σταυρού. Υπήρχεν εις τα πρόσωπα αυτά, τα οποία τόσον πολύ ωμοίαζον με τας μορφάς των τοιχογραφιών του ναού, όλη η εγκαρτέρησις, αλλά και όλος ο βουβός πόνος του Κυπριακού λαού, ενός λαού, ο οποίος υπέστη μυρίας δοκιμασίας από τους παντοίους κατακτητάς του, χωρίς όμως να υποδουλωθή ψυχικώς και να υποκύψη. Υπήρχεν εις τα πρόσωπα αυτά η έκφρασις εκείνη της γαλήνης, την οποίαν συνήθως αποτυπώνει η βαθειά προς τον θεόν πίστις και η προσήλωσις εις τα εθνικά ιδεώδη. ”

“… Εις ολίγων χιλιομέτρων απόστασιν από την οικίαν όπου εγεννήθην, μου επεδεικνύοντο μετα θαυμασμού υπό των πρεσβυτέρων, τα σπίτια και η πέτρα του Διγενή, η δε μητέρα μου πολλάκις με απεκοίμησεν εις τα γόνατά της με τους εξυμνύντας την ανδρείαν του ηρωϊκού Ακρίτα στίχους του δημοτικού τραγουδιού “Ο Διγενής και ο Χάρος” ”

 

Για την απόφασή του να ηγηθεί της προσπάθειας για εθνική αποκατάσταση της Κύπρου

«Ανέλαβον τον Αγώνα εναντίον των παλαιών φίλων και συμμάχων μου, δια να υπεραμυνθώ των ιδίων ακριβώς ιδεωδών, δια τα οποία είχομεν συμπολεμήσει μετ’ αυτών εις τα πεδία του πρώτου και δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Ο αγώνας της Κύπρου ουδέν αντιβρετανικόν ελατήριον υπέκρυπτεν. Υπηγορεύθη από αδήριτον ανάγκην και κατέστη αναγκαίος μετά την διάψευσιν των ελπίδων και των προσδοκιών του Ελληνικού και ιδιαιτέρως του Κυπριακού λαού».

 

«Διηύθυνα τον αγώνα μόνος άνευ επιτελείου. Ήμην ο αόρατος αρχηγός, εις τον οποίον άπαντες επειθάρχουν με εμπιστοούνην, αλλά και πάντοτε ησθάνοντο την σκιάν μου. Είναι ίσως μοναδικόν παράδειγμα εις την Ιστορίαν επιβολής ενός αρχηγού προς ένα λαόν και πειθαρχία ενός λαού προς αόρατον αρχηγόν».

 

«Η πενία τέχνας κατεργάζεται, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Αντί να δειλιάσουμε και να εγκαταλείψουμε τον αγώνα, διότι δεν είχαμε κατάλληλο υλικό, αντιθέτως, προχωρήσαμε με θάρρος και αποφασιστικότητα, επινοήσαμε βόμβες, μολονότι δεν ήμασταν ειδικοί σε αυτό, οι οποίες έφεραν άριστα αποτελέσματα και τις οποίες ο αντίπαλος χαρακτήρισε λίαν επικίνδυνες. Τα αποτελέσματα αυτά οφείλονταν σε μια δράκα ηρωικών νέων οι οποίοι δεν υπερέβαιναν μερικές δεκάδες, είχαν όμως θέληση εις τη ψυχή και πίστη εις την καρδιά, συνεπεία της οποίας η μεν αστυνομία παρέλυσε ο δε αγγλικός στρατός εν Κύπρο περιήλθε εις δυσχερή θέση.»

 

«Ως προς το υλικό δολιοφθορών χάρη στις προσπάθειες των τομεραρχών ιδίως στην Αμμόχωστο και τη Λεμεσό βρέθηκαν αρκετές ποσότητες, για να επαρκέσουν για τη δράση μας. Το υλικό αγοράζετο από διάφορες πηγές και προέρχετο είτε εξ εκρηκτικών υλών ανασυρόμενων από το ατμόπλοιο που είχε βυθιστεί κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ή από ψαράδες που τα χρησιμοποιούσαν για το ψάρεμα ή από τα μεταλλεία. Για την κατασκευή βομβών και χειροβομβίδων επιστρατεύσαμε τεχνίτες οι οποίοι τις κατασκεύαζαν με μηχανισμό αυτομάτου πυροδοτήσεων αλλά χρησιμοποιούσαμε και βραδύκαυστο φιτίλι το οποίο ανάβαμε κατά τη στιγμή της χρήσεως. Με τις ατελείς αυτές βόμβες αντιμετωπίσαμε ένα πανίσχυρο στρατό. Για οπλισμό είχα υπόψη μου ορισμένα σχέδια εισαγωγείς από την Ελλάδα τα οποία έθεσα σε εφαρμογή, κυρίως για να εισάγω μικρές ποσότητες. Οι Άγγλοι δεν κατόρθωσαν παρά τα αυστηρά μέτρα τα οποία ελάμβαναν αποκλείοντας όλα τα λιμάνια του νησιού να μας στερήσουν τη δυνατότητα εισαγωγής όπλων για τον απολούστατον λόγο ότι, όπως και σε όλες τις υπόλοιπες ενέργειες τους δεν λειτουργούσαν με σύστημα. Τους ενδιέφερε κυρίως να κλείσουν μόνο τις μεγάλες πόρτες και άφηναν ανοικτές τις πολύ μικρές και ασήμαντες, ίσως και απόθανες για αυτούς οι οποίες όμως απέδιδαν στο σύνολων όσον και μια μεγάλη πόρτα. Το δε τεράστιο σφάλμα των Άγγλων ήταν ότι όταν απεκάλυπταν μία μικρή πόρτα και την έκλειναν, δεν φρόντιζαν να επιτηρούν παρόμοιες οδούς. Έτσι καθ΄ όλη τη διάρκεια του αγώνα εξαπατούσαμε τους Βρετανούς και εφοδιαζόμασταν από τις μικρές αυτές πόρτες από καιρού εις καιρόν. Όπως και σε κάθε πολεμική ενέργεια έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, η τέχνη έγκειται να προσβάλλεις τον αντίπαλον εκεί που δεν το περιμένει. Την αρχή αυτή την εφάρμοσα σε όλες τις ενέργειές μου. Είναι καιρός να μάθει η περίφημη Intelligent Service ότι δεν εισήγαγα κανένα μεγάλο φορτίο όπλων στο νησί ούτε από την Αίγυπτο, ούτε από την Ελλάδα. Επολέμησα με τα όπλα τα οποία εισήγαγα από τις μικρές αυτές πόρτες τις οποίες αυτοί επιτηρούσαν όχι καλά.»