Posts Tagged ‘ΑΚΕΛ’

Καταγγελίες Προδρόμου για την ΕΔΟΝ

Εγχειρίδιο του Μορφωτικού Γραφείου της ΕΔΟΝ [«Εθνικισμός: Ερωτήσεις & Απαντήσεις», Νοέμβριος 2010]

«αστική η επανάσταση του 1821»

«ο πατριωτισμός είναι ασυμβίβαστος με τον εθνισμό»

«εθνική συνείδηση = συνείδηση της αστικής τάξης»

«εθνικός πολιτισμός = σύνθημα (που συγκαλύπτει την απάτη της αστικής τάξης)»

«ο αντιαποικιακός αγώνας των Κομμουνιστών και των Τ/κ»

«αγνός πατριωτισμός είναι ο διεθνισμός και δη ο προλεταριακός διεθνισμός»

«πατρίδα της αστικής τάξης είναι το κέρδος»

«Αντιτουρκικά συνθήματα αποτελούν εθνικισμός»

«πλειοψηφιούσα εθνοτική μειωνότητα»

«Η ερμηνεία του 1963»

«Όλες οι δυνάμεις εκτός της Δεξιά είναι προοδευτικές»

«Η Ελληνική σημαία σαν εθνικιστικό σύμβολο’

eoka01229_screenττΜερικά από τα κορυφαία ονόματα που διαγράφηκαν από το κόμμα της Κυπριακής Αριστεράς.  Στο ΑΚΕΛ διενεργήθηκαν ως τώρα τρεις μαζικές εκκαθαρίσεις: η πρώτη το 1952, η δεύτερη το 1990 και η τελευταία το 2004. Κοινός τους παρονομαστής ήταν οι εσωτερικές τους διαφωνίες σε σχέση με το Κυπριακό αλλά για το ποίος θα έχει την αρχή.  Ο κατάλογος δεν είναι πλήρης αλλά είναι όμως ενδεικτικός αφού αναφέρεται στις μαζικές εκκαθαρίσεις όπως ελέχθην ήδη όπως και άλλες μικρές πισώπλατες μαχαιριές και πολιτικά αλληλομαχαιρώματα.

Τέλος το πιο λυπηρό είναι ότι μετά την αποβολή των από τις τάξεις του κόμματος, πολεμήθηκαν οικονομικά και άλλως πως από τους πρώην συντρόφους τους, διασύρθηκαν, υβρίστηκαν και διαπομπεύθηκαν με τον χειρότερο τρόπο και οι πιο πολλοί δε από αυτούς πέθαναν μέσα στη στέρηση και την καταφρόνια

Τα πιο πρόσφατα παραδείγματα:

-Νίκος Κατσουρίδης* (ο κατά τεκμήριον ικανότερος των Ακελιστών της σύγχρονης εποχής, βουλευτής επί σειρά ετών και συγγραφέας του καταστατικού του κόμματος)

– Ανδρούλα Γκιούρωφ (επί σειρά ετών διευθύντρια της «Χαραυγής» και πρώην μέλος του Πολιτικού Γραφείου)

-Αντώνης Χρυσοστόμου** (ηγετικό στέλεχος του κόμματος με δράση 50 χρόνων)

-Δρ. Ανδρέας Φάντης*** (επί σειρά ετών μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, δημοτικός σύμβουλος του κόμματος στη Λευκωσία και με έντονη παρουσία στα διοικητικά της Ομόνοιας)

-Μάριος Νεοφύτου (τέως Επαρχιακό Γραμματέα της ΕΔΟΝ, μέλος του κόμματος στην Πάφο διαγράφηκε για ένα σχόλιο του στο facebbok!)

-Νίκη Κατσιαούνη (Λογοτέχνης)

-Πανίκος Νεοκλέους (Συγγραφέας)

-Νίκος Λίλλης (πρόεδρος της ΑΛΚΗΣ)

-Γιώργος Χριστοδουλίδης (Δημοσιογράφος)

-Μακάριος Δρουσιώτης (δημοσιογράφος)

-Γιώργος Λαμάρης & Κυριάκος Τυρίμος (πρώην βουλευτές, οι οποίοι δεν έδωσα το εφάπαξ στο κόμμα της Αριστεράς)

 

2004 & Σχέδιο Ανάν

-Άγης Αγαπίου (πρώην βουλευτής)

-Δώρος Χριστοδουλίδης (πρώην βουλευτή

Κατά του σχεδίου Ανάν τάχθηκαν τότε και τα μέλη της ΚΕ Νίκος Κατσουρίδης. Ανδρούλα Γκιούρωφ, Αντώνης Χρυσοστόμου και Λάκης Θεοδούλου.

-Ανδρέας Φιλίππου (πρώην βουλευτής)

-Γιώργος Λιλλήκας (πρώην βουλευτής και Υπουργός)

 

Δεκαετία του ΄90 & ΑΔΗΣΟΚ

-Ανδρέα Ζιαρτίδη, (βουλευτής από το 1960- 1991 με το ΑΚΕΛ και Γ.Γ. της ΠΕΟ από το 1943 εως το 1986.)

-Ανδρέας Φάντης, Β.Γ.Γ. του ΑΚΕΛ,

-Χαμπής Μιχαηλίδης, Γ.Γ. της ΕΚΑ,

-Παύλος Δίγκλης (Γ.Γ. ΠΕΟ), Μιχάλης Παπαπέτρου, Ντίνος Κωνσταντίνου,

-Γιαννάκης Αγαπίου και μαζί τους οι Κώστας Θεμιστοκλέους (ειδικός γραμματέας και γραμματέας διεθνών σχέσεων), Κώστας Σοφοκλέους,  Νίκος Χριστοδούλου, Μαρία Βανέζου, Χρίστος Βανέζος (Επ. Γραμματέας Λευκωσίας), Π. Παϊσίου (υπεύθυνος Γραφείου Μελετών), Κ. Ζαχαριάδη (υπεύθυνος Τύπου και αρχισυντάκτης του περ. «Εργασία»), Άρη Γεωργίου (μορφωτικός υπεύθυνος), Χρ. Νεοκλέους, Ανδρέας Πέτρου, Μιχαλάκης Μιχαηλίδης, Λουκάς Κακουλλής, Λούης Ηγουμενίδης, Μίκης Σιανής, Πανίκος Παιονίδης, Χριστίνα Βαλανίδη, το ζεύγος Τσιμίλλη, Χαράλαμπος Σιαήλης, οι δημοσιογράφοι της «Χαραυγής» Ανδρέας Καννάουρος, Σταύρος Αγγελίδης, Αντώνης Μιχαηλίδης, Πολύδωρος Πολυδωρίδής, Θεόδωρος Στυλιανού, Ανδρέας Θεοδώρου και Ανδρέας Στυλιανού, Ανδρέας Παράσχος, Τάσος Αγγελής και πολλοί-πολλοί άλλοι λόγω της Περεστρόικα.

 

Δεκαετία του ΄70 και του ΄60

-Λάζαρος Σκαλιστής

-Νίκος Χαραλάμπους (Αρχηγός της Ομόνοιας

-3000 Τ/κ Αριστεροί μέλη του ΑΚΕΛ

 

Πριν την Ανεξαρτησία του ΄60

-Εύδωρας Ιωαννίδης (Δώρος Αλάστος), Ευάνθης Νικολαΐδης, Γεώργιος Πεύκος (Μέλη του ΚΚ Αγγλίας και συνεργάτες με τον Εζεκία Παπαϊωάννου)

-Διομήδης Γαλανός

-Γεώργιος Φωτίου

-Κώστας Κόνωνας (Γ.Γ. ΚΚΚ)

-Φιφής Ιωάννου (Δεύτερος Γ.Γ. ΑΚΕΛ από το 1945 ως το 1949)

-Πλουτής Σέρβας (Γ.Γ ΚΚΚ και ιδρυτής και πρώτος Γ.Γ. ΑΚΕΛ από το 1941 ως το 1945), Βάσος Λυσσαρίδης (γιατρός), Χριστοφής Οικονομίδη Νούσης, Γώγος Κακογιάννης (Νομικός) οι οποίοι κατηγορήθηκαν από το κόμμα «για φραξιονισμό και οπορτουνισμό». Λίγο νωρίτερα απεχώρισαν και οι Χρύσανθος Σαββίδης και Μιλτιάδης Χριστοδούλου όπως και ο Αδάμ Αδάμαντος (Δήμαρχος Αμμοχώστου)

 

ΚΚΚ-Οι πρώτοι αριστεροί

-Τεύκρος Ανθίας (ποιητής)

Να υπενθυμίσουμε ότι και οι ιδρυτές του Κ.Κ.Κ. Σκελέας και Βάτης δικάστηκαν και καταδικάστηκαν από την Τρίτη Διεθνή λόγω της μη συμμετοχής τους στη Εξέγερση των Οκτωβριανών του 1931 και οι δύο πέθαναν στην εξορία.

-Τέλος ακόμη και ο πρώτος άνθρωπος που μετέφερε στη Κύπρο τις σοσιαλιστικές ιδέες μέσα από την εφ. «Πυρσός» Πάνος Φασουλιώτης εκτοπίστηκε για να περάσουν οι κομμουνιστικές ιδέες.

 

Σημειώσεις

* επανήλθε στο κόμμα λόγω των εκλογών του 2018.

*** αποχώρησε καταγγέλλοντας στην Αστυνομία πράγματα και θαύματα για τον Βενιζέλο Ζαννέττο, Άντρο Κυπριανού και Δημήτρη Χριστόφια

** χτυπήθηκε από Ακελιστές μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

 

 

Και όμως την περίοδο του επικού τετραετούς ένοπλου Αγώνα της ΕΟΚΑ κατά τα έτη 1955-1959, οι αγνοί και άδολοι αριστεροί πατριώτες όχι απλώς δεν υπάκουσαν και συνεφώνησαν με την ηγεσία τους αλλά όπως προκύπτει με προκήρυξη τους διεφώνησαν με την αντιεθνική και προδοτική πολιτική που ακολουθούσε η ξενοκίνητη ηγεσία του ΑΚΕΛ. Ως γνωστόν πολλοί αριστεροί βοήθησαν την Οργάνωση ενώ κορυφαίο παράδειγμα αποτελεί αναμφίβολα, η θυσία του ήρωας της ΕΟΚΑ Χρίστου Κκέλη, ο οποίος ήταν αριστερός. Ειδικά όμως κατά το έτος 1958 -για το οποίο έχουν λεχθή τερατώδη ψεύδη- αδιάψευτη μαρτυρία αποτελεί η δημιουργία της «Οργάνωσις Αριστερών Εθνικοφρόνων» που αποτελείτο κατά βάση από αποσκιρτίσναντα Ακελικά στελέχη.

Η Ο.Α.Ε. με δύο προκηρύξεις της, καλούσε όλο τον λαό και ειδικά τους Αριστερούς να αγωνιστούν και αυτοι κατά των Άγγλων κατακτητών, καταγγέλοντας συνάμα και την απαράδεκτη στάση της ηγεσίας του ΑΚΕΛ.

Συγκεκριμένα στις 18 Φεβρουαρίου 1958 έλεγαν:

«Αριστεροί πατριώτες,

Μέσα σε τούτη την κρίσιμη καμπή του εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα, με τους Άγγλους να αγωνιούν να διασπάσουν τις δυνάμεις του ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ λαού, με το λαϊκό κίνημα γονατισμένο κάτω από το βάρος της προδοσίας μιας ανάξιας ηγεσίας, ξεκινά η ανάγκη της οργανωτικής συσπείρωσης των υγιών αριστερών πατριωτικών δυνάμεων του Κυπριακού λαού. Τώρα είναι καιρός να επικοινωνήσουμε μαζί σας, ν’ ανταλλάξουμε σκέψεις και συμπεράσματα και να προχωρήσουμε στην εφαρμογή ενός προγράμματος, που θα βγάλει το λαϊκό κίνημα από το βουρκωμένο τέλμα, στο οποίο το έσπρωξαν δυνάμεις ξένες προς τα εθνικά συμφέροντα του Κυπριακού λαού και της εργατικής τάξης. Πού βρισκόμαστε σήμερα και πού πάμε; Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχήν.

Μέσα σε μία αποπνιχτική ατμόσφαιρα εθνικής καταπίεσης, με φιμωμένο το στόμα, με δεμένα τα χέρια, με το λαό γονατισμένο από τη χρεωκοπία, με τα αγροτικά χρέη να ανέρχονται σε πολλά εκατομμύρια λίρες, με τις πολεμικές βάσεις σε πλήρη οργασμό, ο πατριωτικός λαός της Κύπρου δεν είχε άλλη διέξοδο από του να πάρει το όπλο στο χέρι, να σηκώσει το αγωνιστικό μπαϊράκι της εθνικής επανάστασης, για να ξαναγράψει Σούλια και Μεσολόγγια, Αρκαδία και Μαραθώνες. Σ’ ένα τέτοιο αγώνα ποια είναι η φυσική τοποθέτηση του λαϊκού κινήματος; Σ’ ένα αγώνα ενάντια στο διεθνή ιμπεριαλισμό, στον ξένο καταχτητή και στις πολεμικές βάσεις; Ασφαλώς στην πρώτη γραμμή, ασφαλώς στην πρωτοπορία».

«Έχουμε στοιχεία που δείχνουν καθαρά πως η εντολή να μη μένουν οι μασκοφόροι ανενόχλητοι, αλλά να χτυπιούνται, ήταν πραγματική. Έτσι εξηγούνται τα τελευταία άτυχα και θλιβερά γεγονότα, που στοίχισαν τη ζωή μερικών παιδιών του λαού».

«Αδέλφια, η ΕΟΚΑ επανειλημμένα εδήλωσε πως είναι μόνο μία στρατιωτική οργάνωση με σκοπό το διώξιμο του καταχτητή. Από την άλλη η γραμμή του Μακαρίου αποδείχτηκε η ορθή, μαχητική προοδευτική γραμμή. Δεν είναι τώρα καιρός για κοινωνικοπολιτικές διαφορές. Όσοι συμφωνούμε πως ο αγώνας για αυτοδιάθεση θα πρέπει να ναι αδιάλλακτος κι όταν η ανάγκη το καλεί ο λαός μπορεί να προσφεύγει στα όπλα, όσοι συμφωνούμε πως η μονολιθική εθνική εμφάνιση της ηγεσίας ωφελεί τον αγώνα, όσοι ορκιζόμαστε πως δεν θα κοιμηθούμε μια ήσυχη νύχτα, αν δεν έχουμε αυτοδιάθεση, ας συσπειρωθούμε στην Οργάνωση Εθνικοφρόνων Αριστερών. Στον αριστερισμό μας έσπρωξε η αγάπη για τον άνθρωπο και για τη λευτεριά του. Στον αγώνα για μια τέτοια κατάχτηση κάθε θυσία είναι μικρή».

Ενώ στο φυλλάδιο της 11ης Μαρτίου 1958, η «Οργάνωση Αριστερών Εθνικοφρόνων» ανέφερε μεταξύ άλλων:


«Είναι καιρός να βάλουμε τέρμα σ’ αυτή την αντεθνική, αντιμαρξιστική δράση της ηγεσίας μας. Καιρός να αποκαλύψουμε το βρωμερό περιεχόμενο τους, να τους καταγγείλουμε και να ενωθούμε με τον άλλο αγωνιζόμενο Κυπριακό λαό σ’ ένα ενιαίο μέτωπο πάλης. Έστω και τώρα την ύστερη στιγμή» (Τίτλος του φυλλαδίου: «Εμείς κι εκείνοι»).

 

Πηγή:

https://mnimeseoka.blogspot.com.cy/2017/03/blog-post_41.html

Εσύ να σιωπήσεις

Posted: 21 Μαΐου, 2017 in Αταξινόμητα
Ετικέτες:

 

Ν.Χ. «Όλα κρύβονται πίσω από τα τέσσερα κεφαλαία γράμματα του αλφαβήτου: ΑΚΕΛ. Η «Κα – Γκε – Μπε» του ΑΚΕΛ με έσβησε από τον ποδοσφαιρικό χάρτη!…»

«Οι άνθρωποι που διοικούσαν την Ομόνοια μου έδωσαν το πικρό ποτήρι της αχαριστίας και της απανθρωπιάς. Τα πρώτα επτά χρόνια που έφυγα από την Ομόνοια ζούσα κάθε αγώνα της και έλιωνα πραγματικά στην κερκίδα. Σήμερα, πραγματικά δεν νοιώθω τίποτε και δεν μ΄ ενδιαφέρει αν αυτή η ομάδα χάσει ή κερδίσει.  Δεν λέω ότι δεν νοιώθω κάτι για την ομάδα μου, αλλά τονίζω εμφαντικά ότι αυτοί οι άνθρωποι που ήταν επικεφαλής της Ομόνοιας με έκαναν να νοιώθω αποστροφή για τον σύλλογο που δοξάστηκα. Τους κατηγορώ ανοικτά και με στοιχεία. Δεν έχω κανένα λόγο να κρύψω οτιδήποτε. Πάντοτε έλεγα την αλήθεια και γι’ αυτό δεν με ήθελαν κοντά τους. Η αλήθεια πάντοτε καίει. Γι’ αυτό δεν ήθελαν το Ν. Χαραλάμπους, που δεν φόρεσε ποτέ παρωπίδες και δεν μπορούσε να ανεχθεί τα όσα του έλεγαν. Πάντοτε έλεγα αυτό που πίστευα…»

«Ήταν η εποχή της περιόδου 1977-78. Η Ομόνοια κατέκτησε το πρωτάθλημα και κληρωθήκαμε στο κύπελλο κόντρα στο ΑΠΟΕΛ. Αμέσως το Δ.Σ. της Ομόνοιας με κάλεσε σαν αρχηγό της ομάδας στο οίκημα και με παρότρυνε να δώσω όπως πάντα το «είναι μου» για τη νίκη. Τους τόνισα ότι το κύπελλο είναι δικό μας και εξέφρασα την επιθυμία να σταματήσω το ποδόσφαιρο. Αν και 28 μόνο χρονών ένοιωθα ολοκληρωμένος με την κατάκτηση τόσων πολλών τίτλων. Αυτοί μου είπαν ότι δεν πρέπει ούτε στιγμή να σκέφτομαι τέτοιο πράγμα, γιατί η Ομόνοια στηρίζεται πάνω σου. Παίζουμε το περιβόητο ματς με το ΑΠΟΕΛ. Ήταν, όπως όλα τα ντέρμπι. Το ΑΠΟΕΛ δεν ήταν μια σούπερ ομάδα τότε. Τελικά μας κέρδισε 2-0 και αποκλειστήκαμε. Δ.Σ. και κόσμος της Ομόνοιας έπεσαν από τα σύννεφα. Κι εμείς δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε. Από το ματς αυτό ξεκίνησε ο Γολγοθάς μου.
Τότε, μεταπραξικοπηματική περίοδος, υπήρχε σε έντονο βαθμό η πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου, κάτι που καταδικάζω ανεπιφύλακτα απ’ οπουδήποτε προέρχεται. Γι’ αυτό το λόγο τιμωρήθηκα, γιατί ο αρχηγός της Ομόνοιας, δεν μπορεί να λέει τέτοια πράγματα. Κακίζω και τους μεν και τους δε. Όλοι θέλουν να «διαιρείται» το ποδόσφαιρο για να γεμίζουν τα γήπεδα. Αν δεν υπήρχε το πολιτικό μακάρι 300 φίλαθλοι θα πήγαιναν σε κάθε αγώνα. Το ποδόσφαιρο είναι χαμηλής ποιότητας που προσφέρεται σήμερα». 
«Αλλά, ας επανέλθουμε στον αγώνα με το ΑΠΟΕΛ. Αντικαταστάθηκα στο 70’ από το Μ. Αργύρωφ, με προτροπή του τότε Προέδρου της Ομόνοιας κ. Λυμπούρη. Ήταν όπως γνωρίζετε ο ισχυρός ανήρ της Ομόνοιας. Ότι έλεγε γινόταν. Και σε αυτό το ματς ήμουν από τους διακριθέντες, αλλά η ομάδα μας δεν απέδωσε σύμφωνα με τις δυνατότητες της. Φεύγοντας, ένοιωσα φοβερά πικραμένος. Στην έξοδο μου από το γήπεδο με συνάντησε ο αθλητικογράφος Μάριος Αβρααμίδης, που με ρώτησε πως είδα την αλλαγή μου. Η απάντηση μου ήταν ότι «ήταν το καλύτερο δώρο για το ΑΠΟΕΛ» και δημοσιεύτηκε την επομένη στον «ΦΙΛΑΘΛΟ».
 
Πέρασα άσχημο βράδυ και την άλλη μέρα γινόταν… διαδήλωση έξω από το κατάστημα μου. Ήταν σαν… εθνικό πένθος στις τάξεις της Ομόνοιας. Όλες οι εφημερίδες ζητούν τις απόψεις μου. Τους τόνισα ότι η πολιτική δεν χωρά στο ποδόσφαιρο κι είναι ντροπή αυτά που λέγονται στα γήπεδα. Με φώναξαν αμέσως πάνω στο οίκημα της Ομόνοιας και ο πρώην Πρόεδρος κ. Κωνσταντινίδης μαζί με τον προπονητή ζητούν εξηγήσεις για τις δηλώσεις μου στις εφημερίδες. Εγώ τους επανέλαβα αυτά που πίστευα.
 
Μπήκαν στη μέση άλλα μέλη του Δ.Σ. και μου είπαν ότι «πάτησες την πεπονόφλουδα, σου βάλανε τρικλοποδιά» (ψύλλος). Γυρεύοντας εξιλαστήρια θύματα, μπήκα στο στόχαστρο τους. Κι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για μένα. Το αποκορύφωμα ήταν την επαύριο. Η εφημερίδα «ΜΑΧΗ» δημοσίευσε τις δηλώσεις μου για την πολιτικοποίηση.
Με διάφορους τρόπους, που θυμίζουν ταινίες μυστηρίου, αποστέλλουν κοινούς μας φίλους, οι οποίοι εκ των υστέρων αποδείχτηκαν άνθρωποι της «Επαγρύπνησης» του ΑΚΕΛ να μου στήνουν παγίδες, να παίρνουν και να φέρνουν, να με διαβάλλουν με στόχο την καταστροφή μου. Μεταξύ άλλων χρησιμοποιούν και μια γυναίκα μέλος του ΑΚΕΛ, η οποία βρισκόταν κάθε μέρα στο κατάστημα μου και προσπαθούσε να μου στήσει… παγίδες. Κάνοντας απανωτά λάθη, αποφάσισα να σταματήσω το ποδόσφαιρο και το ανακοινώνω σε όλες τις εφημερίδες. Και επίσης το επισημοποιώ και στο Δ.Σ. της Ομόνοιας.
Αυτοί δέχτηκαν την παραίτηση μου με μεγάλη χαρά και ανακούφιση γιατί αυτός ήταν ο σκοπός τους. Και το πρόβλημα αρχίζει με τη λήξη της σαιζόν. Ήμουν αμετακίνητος στη φυγή μου. Ο Σ. Καϊάφας προσπαθεί να με μεταπείσει λέγοντας μου να πάμε να δούμε ψηλά ιστάμενους ανθρώπους του ΑΚΕΛ. Εγώ επέμενα στις θέσεις μου γιατί έτσι ένοιωθα ότι είχα δίκαιο. Ο Σ. Καϊάφας ήταν ο μόνος που στάθηκε δίπλα μου γιατί αγαπούσε την Ομόνοια και εμένα. Κάποτε κι αυτός βρέθηκε στο στόχαστρο τους, αλλά κατάφερε και ελίχθηκε πιο διπλωματικά. Εγώ είμαι ανένταχτος στις ιδέες και στις αρχές μου. Εκεί που φτύνω δεν γλείφω. Γι’ αυτό και με «καρατόμησαν».

«Στην έναρξη της νέας περιόδου ένοιωσα την ανάγκη να ξανακατέβω να παίξω στην Ομόνοια. Τότε άρχισε νέος γύρος πολέμου. Και φτάσαμε σε κομματικό συνέδριο του ΑΚΕΛ από το οποίο ο υιός Κατσουρίδη ανακοίνωσε στα 300 μέλη του κόμματος την αποβολή και τη διαγραφή μου. Άνθρωποι που ήθελαν το καλό της Ομόνοιας, όπως οι Στεφανίδης, Παπαπέτρου, Νικολαίδης, ρώτησαν γιατί τους πήραν εκεί αφού η απόφαση είχε παρθεί. Ζήτησαν να επιστρέψω για να βοηθήσω. Αλλά αυτοί με είχαν «αποκεφαλισμένο». Έτσι διοικούσαν και έτσι διοικούν μέχρι σήμερα γι’ αυτό έχουμε φθάσει στη σημερινή διαίρεση του ΑΚΕΛ».
Ήταν απόφαση του ΑΚΕΛ να σταματήσεις από την Ομόνοια;
«Ακριβώς. Ο πατέρας και ο γιος Κατσουρίδη, ο Τζιωνής και ο Λυμπουρής με έθεσαν εκτός Ομόνοιας. Η «Κα – Γκε – Μπε», αυτοί που θέλουν να ονομάζονται «Επαγρύπνηση», αντί να βλέπουν τι κάνουν τα αντίπαλα κόμματα, παρακολουθούσαν τα απλά μέλη τους. Ευτυχώς που οι άνθρωποι αυτοί δεν έφθασαν κι εύχομαι να μη φθάσουν ποτέ στην εξουσία γιατί όλα μπορούν να συμβούν στο νησί μας. Αυτή είναι η φωνή της αλήθειας».
Πως οραματίζεσαι την Ομόνοια και το ΑΚΕΛ;
«Με διαφάνεια, με σωστούς ανθρώπους. Ανοιχτά χαρτιά. Όχι με γραφεία κλειστά και πισώπλατες μαχαιριές. Όχι σκουλήκια. Όταν τους ζήσεις αυτούς τους ανθρώπους από κοντά καταλαβαίνεις ότι είναι «μικροί Τσάροι». Αυτά τα πράγματα τα έλεγα πάντα, γιατί νοιώθω ελεύθερος, δεν φοβάμαι να μιλήσω. Εμείς οι άνθρωποι της νέας σκέψης, που δεν βλέπουμε τον δεξιό σαν εχθρό, αλλά σαν συνάνθρωπο, γιατί δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτε και αυτός ο τόπος χρειάζεται ενότητα. Δεν είμαι πολιτικός, ούτε θέλω να τον κάνω. Αλλά όλοι πρέπει να διατηρήσουμε αυτό το μικρό παράδεισο που λέγεται Κύπρος και να μην τον μετατρέψουμε σε κόλαση. Να σου κάνω και μια προφητεία για το ΑΚΕΛ; Με το τέμπο που πάει θα δημιουργηθεί νέο κόμμα και σε πέντε χρόνια θα ‘ναι η πραγματική προοδευτική αριστερά».
Πηγη: Ρεπόρτερ  
 Ν. Χαραλάμπους: «Η Κα – Γκε – Μπε του ΑΚΕΛ με έφαγε από την Ομόνοια»
http://www.reporter.com.cy/sports/features/article/182646/n-charalampoys-i-ka-gge

«Η Αριστερά στην σύγχρονη Κυπριακή ιστορία – Από την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου μέχρι την Έναρξη του αγώνος της ΕΟΚΑ» του Γιώργου Καμηλάρη.

Εζεκίας Παπαϊωάννου (1908-1988)

Posted: 5 Οκτωβρίου, 2016 in Αταξινόμητα
Ετικέτες:

Με αφορμή ένα χθεσινό αφιέρωμα στην εκπομπή «Κυπρίων Έργα» στο Mega Κύπρου, όπου λέχθησαν πολλές ανακρίβιες και ιστορικές αναλήθειες για το πρόσωπο του Εζεκία Παπαϊωάννου αποφασίσαμε να δώσουμε λίγο περισσότερο φως το ποιόν του κυρίου και για το ποιός πραγματικά ήταν ο Εζεκίας Παπαϊωάννου.

Ο Εζεκίας Παπαϊωάννου επιστρέφει στην Κύπρο το 1945 για μόνιμη εγκατάσταση και αναμιγνύεται στην πολιτική ζωή του τόπου το 1946 όταν έγινε αρχισυντάκτης της αριστερής εφημερίδας «Δημοκράτης». Το 1949 στο 6ο Συνέδριο του κόμματος εκλέγεται ως τρίτος Γενικός Γραμματέας του Ανορθωτικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού (ΑΚΕΛ), μια θέση την οποία κατείχε για περίπου 40 χρόνια, έως το θάνατο του. Ο Παπαϊωάννου σε αντίθεση με τους προκατόχους του, Πλουτή Σέρβα (1936-1945) και Φίφη Ιωάννου (1945-1949) και τους παλιούς σύντροφους του Κ.Κ.Κ. Χαράλαμπο Βατυλιώτη (Βάτη) και Κώστα Χριστοδουλίδη (Σκελέα) θεωρήθηκε (από τους Ακελικούς) εκείνος σαν ο «μόνος και μεγάλος ιστορικός ηγέτης της Αριστεράς στην Κύπρο».

Ουσιαστικά την περίοδο που ο Παπαιωάννου αναλαμβάνει τα καθήκοντα του ως Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, η Κύπρος ξεκινά με μπροστάρη την Εθναρχούσα Εκκλησία αγώνα με στόχο την Αυτοδιάθεση – Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ο Παπαϊωάννου βλέποντας τα ποσοστά του κόμματος του να κατρακυλούν συνεχώς, αποφασίζει να κάμει το μεγάλο βήμα και να ταχθεί με όλους τους άλλους υπέρ της Ενώσεως, (να σημειωθεί εδώ ότι ήδη υπήρξαν κι άλλες φωνές παλαιότερα που τάσσονταν υπέρ πιστεύοντας ότι η Ελλάδα θα γινόταν κομμουνιστική χώρα.) Οι Άγγλοι αρνούνται πεισματικά το δίκαιο αίτημα των Κυπρίων και έτσι η σύγκρουση της αποικίας με την αποικιοκρατία είναι πλέον αναπόφευκτη. Ξεκινά έτσι μια κρυφή προετοιμασία και την 1η Απριλίου 1955 ξεκινά ο ηρωϊκός αγώνας της ΕΟΚΑ με στρατιωτικό ηγέτη τον Διγενή και πολιτικό ηγέτη τον Μακάριο. Το ΑΚΕΛ, την επόμενη κι όλας μέρα, με απόφασή του καταδικάζει έντονα την ΕΟΚΑ και ειρωνεύεται τους αγωνιστές της σαν «τραμπούκους» και «βατερλότους». την ίδια ώρα ο Αριστερός Δήμαρχος Λεμεσού καλεί τον λαό να μην ακολουθήσει την ΕΟΚΑ. Ένα μόλις μήνα μετά, και ο αυτοεξόριστος Γ.Γ. του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης σε συνέντευξη του προδίδει την ταυτότητα του «Διγενή» και οι αριστερές εφημερίδες σε Ελλάδα και Κύπρο τρέχουν να αναμεταδώσουν την είδηση. Ο Παπαιωάννου υπήρξε εξ αρχής σφοδρός πολέμιος της ΕΟΚΑ και πολλές φορές κατηγορήθηκε από πολλούς για συνεργασία με τον κατακτητή, το ίδιο και ο Γ.Κατσουρίδης που ουδέποτε συνελήφθη.

Το ΑΚΕΛ πράγματι κηρύχθηκε παράνομο από τις αποικιοκρατικές αρχές αλλά όχι για τους λόγους που το ίδιο αναφέρει. Ο Παπαϊωάννου μαζί με άλλα 134 μέλη του κόμματος συνελλαμβάνονται και κρατούνται για ένα πολύ μικρό διάστημα σε στρατόπεδο. Ο Παπαϊωάννου και άλλα επιφανή στελέχη του ΑΚΕΛ μεταφέρονται στις Κεντρικές Φυλακές, κοντά στους πραγματικούς αγωνστές της ΕΟΚΑ. Ο Παπαϊωάννου και οι λοιποί, έπινα και γλεντοκοπούσαν την ώρα ακριβώς που τα παλληκάρια της ΕΟΚΑ βασανίζονταν από τους κατακτητές και οδηγούνταν στις αγχόνες. Ο Παπαϊωάννου μία μέρα προσποιούμενος τον άρρωστο εισήχθη στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και μετά από αδιευκρίνιστες συνθήκες «απέδρασε». Το πιο περίεργο όμως είναι, ότι ο «καταζητούμενος» και «τόσο επικύνδυνος» για τους Άγγλους  Παπαϊωάννου αφού απέδρασε/αφέθηκε ελεύθερος μετέβη οικειοθελώς στην Αγγλία για να εγχειριστεί! Το ΑΚΕΛ εκείνων των χρόνων ελεγχόταν πλήρως από τα ξένα κέντρα εξουσίας και δή από τα Κομμουνιστικά Κόμματα της Αγγλίας και της Ελλάδος.

Ενώ δεν ήσαν λίγες οι φορές που στελέχη του Ακελ προκαλούσαν σκόπιμα συμπλοκές με τους αγωνιστές για να ειδοποιθούν και να εμπλακούν οι Άγγλοι. Η προδοσία ήταν φαίνεται να ήταν ριζωμένη μέσα στο DNA τους. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος που είχε ήδη αλλάξει πολιτική για «Ανεξάρτητο Κράτος» άρχισε να πετάει γέφυρες προς την δεξία ελίτ που έχανε κέρδη αλλά και προς τον Παπαϊωάννου και το ΑΚΕΛ για να προελυάνει το έδαφος μιας μελλοντικής τους συνεργασίας. Οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου δεν βρήκαν κανένα ικανοποιημένο όμως τα συμφέροντα ήταν πλέον τεράστια.

Ο Παπαϊωάννου στις πρώτες κυπριακές προεδρικές εκλογές υποστήριξε τον Γιάννη Κληρίδη, ένα παλιό πολιτικό, πατέρα του Γλαύκου Κληρίδη, τον οποίο υποστήριξαν πρώτα οι «ενωτικοί». Ο Μακάριος εξελέγην Πρόεδρος με ποσοστό 60-40 με τις «ψήφους της νοικοκυράς». Ο Μακάριος πρότεινε τότε στο ΑΚΕΛ συνεργασία για τις επερχόμενες βουλευτικές εκλγές αφού το εκλογικό σύστημα που ίσχυε ήταν το Πλειοψηφικό. Έτσι το ΑΚΕΛ συνεργάζεται και πάλι με την δεξία για να αποκλείσει όμως αυτή την φορά τους Ενωτικούς. Ο Παπαϊωάννου εξελέγη τότε βουλευτής Λεμεσού. Επανεκλεγόταν επανειλημμένα και υπηρετούσε ως βουλευτής για 28 συνεχόμενα έτη, μέχρι το θάνατο του το 1988.

Ο Εζεκίας (ή Ιεζεκιήλ όπως τον φώναζε χαϊδευτικά ο Μακάριος ή Πάπη όπως τον αποκαλούσαν οι Άγγλοι φίλοι του και οι εδώ σύντροφοι του) σε όλα τα χρόνια που ακολούθησαν διατήρησε άριστες σχέσεις με τον Μακάριο και την αυλή του. Ακόμη και τον Απρίλιο του 1967 όταν επεβλήθηκε το δικτατορικό καθεστώς στην Ελλάδα, επέβαλλε και ο ίδιος Παπαϊωάννου προληπτική λογοκρισία και επέπληττε σφόδρα τα στελέχη του που κατηγορούσαν ανοιχτά στις εφημερίδες την Χούντα. Και μάλιστα όταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήρθε στην Κύπρο, ο πρώτος που έτρεξε να τον υποδεχτεί και αν τον προϋπαντήσει ήταν ο Εζεκίας και το ΑΚΕΛ. Ο Υπουργός της Χούντας Ασλανίδης ευχαριστημένος από την στάση τους, έδωσε χρήματα (5000 λίρες) στο ποδοσφαιρικό τους παράρτημα την Ομόνοια Λευκωσίας. Μέχρι και σήμερα ο Ασλανίδης τιμιτικά τοποθετήθηκε ως πρώτος στο κατάλογο μελών του σωματείου.

Ακόμη ο Παπαϊωάννου όπως αναφέρει ο ίδιος και στα απομνημονεύματα του, υπήρχαν σκέψεις του Μακαρίου για διάλυση της Εθνικής Φρουράς και την αντικατάσταση της από το Εφεδρικό, την Αστυνομία και την «Πολιτοφυλακή» (ένα σώμα περίπου 1000 ανδρών τους οποίους θα υποδείκνυε το ΑΚΕΛ). Το ΑΚΕΛ παραδέχεται μεν την κατοχή 100 περίπου περιστρόφων ενώ άλλα 5000 αυτόματα όπλα που είχαν προαγοραστεί για τον σκοπό αυτό μυστηριωδώς εξαφανίστηκαν. Λίγες μέρες πριν το πραξικόπημα ο Παπαϊωάννου και τα άλλα πρωτοκλασσάτα στελέχη του κόμματος μπαινόβγαιναν στις διάφορες αριστερές πρεσβείες ζητώντας πληροφορίες και καθοδήγηση. Οι ίδιοι ανέμεναν όπως φαίνεται το πραξικόπημα ίσως και να το περίμεναν έτοιμοι να εφαρμόσουν τα δικά τους σχέδια. Ο Παπαϊωάννου ήταν επίσης ένας βρωμόστομος και χυδαίος. (Για όλα τα ανωτέρω βλπ. Μαρτυρία Σκαλιστή).

Το 1987, ο Εζεκίας Παπαϊωάννου, όντας σχεδόν 80 ετών, προετοίμαζε την έξοδό του, επιλέγοντας τον Δημήτρη Χριστόφια ως διάδοχο του. Λίγους μήνες μετά, ο Εζεκίας πέθανε, χωρίς να ολοκληρώσει τη διαδικασία της διαδοχής του. Ωστόσο, η επιθυμία του έγινε σεβαστή και ο ως τότε εντελώς άγνωστος στο ευρύ κοινό, Δημήτρης Χριστόφιας εξελέγη από την Κεντρική Επιτροπή ως νέος γενικός γραμματέας. Στη διαθήκη του, άφησε όλα τα περιουσιακά του στοιχεία στο κόμμα του, ΑΚΕΛ.Το σπίτι του χρησιμοποιείται ως Μουσείο του κόμματος, όπου υπάρχει και προτομή του Εζεκία Παπαϊωάννου.

Τηλεοπτική Παραγωγή ΡΙΚ με τα πιο σημαντικά ιστορικά γεγονότα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Έτος Παραγωγής: 2010

Για τα 50χρονια της Κυπριακής Δημοκρατίας

Επί Προεδρίας Δημήτρη Χριστόφια

Μέρος Α) Ο Αγώνας του 55-59

Μέρος Β΄Η εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας 1960

Μέρος Γ΄ Τα 13 Σημεία και τα Δεκεμβιανά του 1963

Μέρος Δ΄Τουρκικές Απειλές 1964 (Τουρκανταρσία)

Μέρος Ε΄1967-1974

Μέρος Στ΄Τουρκική Εισβολή

Μέρος Ζ΄ Πραξικόπημα

Μέρος Η΄ Η Κυπριακή Τραγωδία

Μέρος Ζ΄

Μέρος Η΄Συμφωνίες Μακαρίου – Ντενκτας

ΕΔΟΝ – μετέτρεψαν την εκδήλωση για τις μαύρες επετείους, σε συλλαλητήριο υπέρ του Ακελ και του προεδρικού

ΕΔΟΝ – Μετά το Μαρί

Στις 29 Σεπτεμβρίου 2011, το ΑΚΕΛ διοργάνωσε ένα μεγαλειώδες Συλλαλητήριο κάτω από το σύνθημα «Αγωνιζόμαστε για την Κύπρο – Υπερασπιζόμαστε του Θεσμούς». Το στάδιο «Ελευθερία» σείστηκε από τις πέραν των 10 χιλιάδων κόσμου που βροντοφώναξαν «Χριστόφια ΕΜΠΡΟΣ, μαζί σου ο ΛΑΟΣ» και «και ΤΩΡΑ και ΠΑΝΤΑ, ΑΚΕΛ ΑΚΕΛ ΑΚΕΛ»

ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ