Posts Tagged ‘Γρίβας’

 

 

ΣΕ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΤΟ 1971 ΣΤΟΝ ΠΑΡΝΑΣΣΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ.

Η γνωριμία του Γρηγόρη Γρηγορά με τον Διγενή

«Η ανυπομονησία του Αρχηγού Διγενή κατά το βράδυ της 1η Απριλίου 1955»

 

Τρεις ομιλίες του Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα Διγενή επί τη ευκαιρία της επιστροφής του στην Κύπρο το 1964 για να αναλάβει την Αρχιστρατηγία της νεοσυσταθείσας ΑΣΔΑΚ και της Ελληνικής Μεραρχίας.

  1. Διάγγελμα προς τον Κυπριακό Λαό από το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου
  2. Πύρινος λόγος του στρατηγού στη Λευκωσία παρουσία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, του Υπουργού Εσωτερικών και Αμύνης Πολύκαρπος Γιωρκάτζης αλλά και πλήθους λαού το 1966.

Τα προ της ΕΟΚΑ Β΄

Οι Σχέσεις Μακαρίου- Γρίβα και οι σχέσεις των δύο με τον Γ. Παπαδόπουλο.

  • Οι σχέσεις Γρίβα-Μακαρίου δεν ήσαν ποτέ αρμονικές. Ο Μακάριος είχε διαφωνήσε με τον Παπάγο για την επιλογή του Γρίβα ως στρατιωτικού αρχηγού του ένοπλου απλελευθερωτικού αγώνος. Ο Στρατηγός από την άλλη πολλές φορές μετά το τέλος του αγώνος κατηγόρησε τον Μακάριο ως επίορκο, αδίστακτο και εξουσιομανή. Ο Γρίβας ήταν πάντοτε λάτρης της ιδέας της Ένωσης, ο Μακάριος όχι (βλ. Nightmare in Athens, Μαργαρίτα Παπανδρέου). Η ρήξη των σχέσεων τους είχει σημειωθεί ήδη από τον καιρό της ΕΟΚΑ, της εγκατάλειψης της Ένωσης υπέρ της Ανεξαρτησίας και τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Ο Γρίβας αν και νικητής στο πεδίο των μαχών υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη χώρα ενώ ο Μακάριος ανεμπόδιστος να προχωρήσει στη δημιουργία αυλής και παρακράτους. Ο Μακάριος δεν ελάμβανε υπόψιν κανένα, ούτε την Ελλάδα ούτε την Κύπρο, ούτε βεβαίως τον Γρίβα π.χ. η είσοδος μας στους Αδεσμεύτους, η απονενοημένη απόπειρα αλλαγής του συντάγματος και η ΤΟΥΡΚΑΝΤΑΡΣΙΑ του ΄63-64. Ακολούθησαν πολλα, η ΑΣΔΑΚ, η αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Γρίβα (Πτώση του Comett), τα Γεγονότα της Κοφίνου, η απομάκρυνση της Μεραρχίας και του Στρατηγού όπως βεβαίως και η «λυκοφιλία» του Μακαρίου και Γ.Παπαδόπουλου (βλπ περίπτωση Παναγούλη και Γεωρκάτζη). Όλες οι Ελληνικές Κυβερνήσεις είχαν αγανακτήσει με τα καμώματα του Παπα, τα οποία έθεταν σε κίνδυνο τόσο την Ελλάδα όσο και την Κύπρο.
  • Ο Μακάριος είχε κτίσει δίπλα του ένα θεοκρατικό προσωποπαγές κράτος, ένα σκοτεινό περίγυρο και ένα απερίγραπτο παρακράτος όπου όλο το δημόσιο και εκκλησιαστικό χρήμα έρεε σε μια και μόνη συγκεκριμένη κατεύθυνση, την προστασία και τη διατήρηση της εξουσίας του και μέσω διαφόρων παρακρατικών και παραστρατιωτικών ομάδων-οργανώσεων πολεμά τους Κύπριους αντιφρονούντες Ενωτικούς και επεδιώκει την πλήρη διάλυση της Ε.Φ. και την αντκατάσταση της από ένα έμπιστο προς αυτόν μισθοφορικό στρατό. (Παρόμοιες σκέψεις έκαναν και οι Αριστεροί του ΑΚΕΛ που επιθυμούσαν και αυτοί διάλυση της ΕΦ και δημιουργία ενός λαϊκού στρατού ή μίας πολιτοφυλακής. Είχαν προαγοράσει 5000 αυτόματα όπλα. βλπ Εζεκίας Παπαϊωάννου). Οι ενωτικοί ή αντιμακαριακοί ή γριβικοί (όπως θέλετε πείτε τους) ζητούσαν πάντα από τον Σρατηγό προστασία και να έλθει ο ίδος στο νησί ενώ τον διαβεβαιώνουν ότι θα σταθούν δίπλα του και ότι έχουν ήδη κάνει αρκετή προετοιμασία. Ο Μακάριος προσπαθεί παρά τα τραγικά λάθη του, με κάθε τρόπο να προσεταιριστεί τους πάντες Βρεττανούς, Αμερικάνους, Ρώσσους, τον Καραμανλή, το Βασιλιά, τους Ακελικούς, Λυσσαριδικούς, Γιωρκατζικούς, Γριβικούς, το Σαμψών, τον Παπαδόπουλο, τους χουντικούς ακόμη και γνωστούς εγκληματίες και βαρώνους της νύχτας τους, πάντες. Ο στόχος του Μακαρίου δεν ήταν να λύσει το κυπριακό πρόβλημα που μετά το ΄60 και το ΄63-΄64 που πήρε άλλη μορφή αλλά να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία εσαεί.
  • Οι σχέσεις Γ.Παπαδόπουλου και Γ.Γρίβα μετά το 1967 υπήρξαν πάρα πολύ εχθρικές και παρέμειναν αναλοίωτες μέχρι τέλους, καθώς ο πρώτος φοβόταν ιδαίτερα τον φιλοβασιλικό Γρίβα για πιθανή ανατροπή του καθεστώτος του (ο Γρίβας είχε τότε βαθμό Αρχιστρατήγου με την Μεραρχία στα πόδια του) ενώ ο δεύτερος θεωρούσε τον Παπαδόπουλο υπεύθυνο τόσο για την αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας, τον κατηγορούσε για συμπαιγνία με τον Μακάριο αλλά και την προσπάθεια επιβολής νόθας λύσης επί του Κυπριακού Ζητήματος. (Η αποχώρηση της Μεραρχίας ήταν μία «τεχνιτή κρίση» που προκλήθηκε για να πέσει η Χούντα αλλά επωφελήθηκε από αυτή τόσο ο Παπαδόπουλος όσο και ο Μακάριος που παρέμεινε κυρίαρχος του παιχνιδιού). Ενδεικτικό του μεγάλου φόβου που ένοιωθε ο Δικτάτορας απέναντι στον Αρχηγό της ΕΟΚΑ ήταν το γεγονός ότι έδωσε ο ίδιος σαφείς εντολές τον Νοέμβριο του 1967 όπως ο Αρχηγός τεθεί ουσιαστικά σε κατ΄οίκον περιορισμό και ασφυκτικό αστυνομικό κλοιό γύρω από το σπίτι του στο Χαλάνδρι.
  • Ο Γρίβας προσπαθεί να αποκαλύψει την συμπαιγνία τους ενώ αρχίζει τότε να συνεργάζεται και με άλλους αξιωματικούς του Ελληνικού στρατού (περίπου 20), τους περισσότερους από τους οποίους είχε αποστρατεύσει η Χούντα, καθώς και  κάποιους Κυπρίους φοιτητές και πρώην αγωνιστές της ΕΟΚΑ για να χτυπήσει την Χούντα. Οργανώνει έτσι ένοπλες ομάδες κυρίως στην Αθήνα και την Αττική, τις οποίες εξοπλίζει με αυτόματα όπλα, πυρομαχικά και εκρηκτικές ύλες που έμπιστοί του μεταφέρουν μυστικά από την Κύπρο. Παλιοί αγωνιστές της ΕΟΚΑ μεταβαίνουν από την Κύπρο στην Αθήνα όπου εκπαιδεύουν τα μέλη των αντιχουντικών ομάδων του Γρίβα. Οι ομάδες είναι σχεδόν έτοιμες προς δράσην κατά του χουντικού καθεστώτος, μετά όμως από καθαρή προδοσία αξιωματικοί συλλαμβάνονται και φυλακίζονται. (βλπ. μαρτυρίες του Γεώργιου Καρούσου)

To Έντονο Παρασκήνιο λίγο πριν από την δημιουργία της Οργάνωσης

  • Στο πλαίσιο συνεδρίου της Βορειοατλαντικής συμμαχίας στην Λισσαβώνα, οι Υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδος και Τουρκίας συναποφασίζουν όπως το Κυπριακό πρέπει πλεόν να επιλυθεί οριστικώς εντός τριμήνου και να καμφούν όλες οι αντιρρήσεις του λαού έστω και με την βία (Ε.Φ.). Το γεγονός τρομοκρατεί τον Μακάριο που επιθυμεί τώρα εντατικές Ενδοκυπριακές Συνομιλίες.
  • Φοβούμενος ακόμη για το τί θα επέλθει, σε ομιλία του στην Γιαλούσα κάνει μια θεαματική πολιτική στροφή προς την «Ένωση» και ζητά στήριξη από τους αντιφρονούντες ενωτικούς! (Κληρίδης και Ντενκτάς τον επικρύνουν εντονότα, ενώ ο Δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος αρχίζει να δυσφορεί με την συμπεριφορά του.) Η κίνησις αυτή του Αρχιεπισκόπου στην Γιαλούσα χαιρετίστικε αμέσως από τους ενωτικούς και προσπαθούν οι ίδιοι να ρίξουν γέφυρες και προς τους δύο για την επιστροφή του Διγενή.
  • Στην Ελλάδα ο Γρίβας που βρίσκεται ακόμη σε στενή επιτήρηση από το χουντικό καθεστώς δέχεται την πρόταση-πρόσκληση με πολλές όμως επιφυλάξεις. Οι εφημερίδες αναφέρουν για εξαφάνιση του Γρίβα ενώ ο Μακάριος δεν φαίνεται σε καμμία στιγμή αρνητικός  για ενδεχόμενο επιστροφής του Γρίβα στην Κύπρο.

Οργάνωσις Γρίβα (Η ονομασία «ΕΟΚΑ Β΄» πλάστηκε αργότερα από τους πολέμιους της)

  • Ο 72χρονος στρατηγός της ΕΟΚΑ καταφθάνει μυστικά με καράβι στην Κύπρο την 1η Σεπτεμβρίου 1971 μαζί με τον Γεώργιο Καρούσο αλλά και τον Σταύρο Σύρο και ξεκινά αμέσως τις προετοιμασίες του για τον μεγάλο αγώνα. Συναντάται με παλιούς αγωνιστές όπως ο Παπαφώτης και γίνονται μυστικές συναντήσεις. Λίγες βδομάδες αργότερα ο Διγενής συναντάται προσωπικά και με τον Μακάριο, ωστόσο ο Αρχιεπίσκοπος υπαναχωρεί και αλλάζει για ακόμη μια φορά την στάση του, έτσι ναυαγεί κάθε ελπίδα συνεννόησης των δύο ηγετών παρά και τις αντιπροτάσεις του Γρίβα για κοινής αποδοχής Πρόεδρο της Δημοκρατίας και συνέχισης του αγώνος μέχρι την τελική δικαίωση κάνοντας παράλληλα δημοψήφισμα .
  • Η Οργάνωσις δημιουργήθηκε από τον Γρίβα κατά το πρώτυπο του ανταρτοπολέμου της ΕΟΚΑ αλλά η προετοιμασία είχε ήδη ξεκινήσει και απλά χρειαζόταν ο αρχηγός εκείνος που θα κατάφερνε να τους συνενώσει. Ο Αρχηγός δεν δημιούργησε κάποιο επιτελείο. Σε κάθε πόλη και κωμόπολη διορίστηκαν Τομεάρχες και Υποτομεάρχες και τοπικικούς ομαδάρχες. Τομεάρχες, Υποτομεάρχες και μέλη της οργάνωσης ήταν κατά κανόναν τα έμπιστα μέλη της ΕΟΚΑ αλλά και πιο νέοι και ένθερμοι πατριώτες.
  • Η ΕΟΚΑ Β΄είχε ένα αντικειμενικό σκοπό και στόχο: την άσκηση πιέσεων ώστε τελικώς να εξαναγκαστεί η κυπριακή κυβέρνηση και το πολιτικό κατεστημένο του νησιού να επιστρέψουν πίσω στο πάγιο αίτημα του λαού μας για Αυτοδιάθεση-Ένωση, να μην εγκαταλειφθεί το όραμα της Ένωσης.
  • Παράλληλα δημιουργείται η ΕΣΕΑ για την προβολή και την διαφώτιση των πολιτικών θέσεων του Στρατηγού. (Για τον ίδιο λόγο είχε και το ΄55-΄59  δημιουργηθεί η ΠΕΚΑ). Στην ΕΣΕΑ εντάχθηκαν ακόμη και υπουργοί του Μακαρίου, πολιτικοί, βουλευτές, επιχειρηματίες, ιερείς, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, εκπαιδευτικοί, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, νέοι και νέες από κάθε περιοχή της Κύπρου ενώ στην Ελλάδα υπήρχε ήδη δημιουργηθεί ένας πυρήνας φοιτητών ΔΡΑΣΙΣ, όπως και κάποιοι Ελλαδίτες.

Ο στρατηγός Γρίβας εξηγώντας στον αρχιεπίσκοπο Μακάριο με επιστολή του στις 16 Μαΐου 1972, τους λόγους της επανόδου του στην Κύπρο, έγραφε:
«….Μακαριώτατε, ό,τι με παρεκίνησε να κατέλθω εκ νέου εις Κύπρον, διασπάσας στενώτατον πέριξ μου κλοιόν εις Αθήνας και διακινδυνεύσας ένα επικίνδυνον θαλάσσιον πλουν, ήτο η επιθυμία μου να προσφέρω και τας τελευταίας μου δυνάμεις εις τον αγώνα της Ενώσεως. Θα απετέλει τραγικήν παρεξήγησιν να νομισθή ότι εις ηλικίαν 74 ετών κατήλθον εις Κύπρον διά να μοιρασθώ μεθ’ υμών την εξουσίαν και να απαρνηθώ τας αρχάς μου, διά τας οποίας επολέμησα και διεκινδύνευσα εν Κύπρω. Υπό την αρχηγίαν μου ο Κυπριακός λαός εθυσιάσθη και εδοξάσθη επί τετραετίαν, διά να απολαύση το δώρον της Ενώσεως. Αισθάνομαι βαρυτάτας τας ευθύνας μου έναντι των θυσιασθέντων παλληκαριών μου και όλου του μάρτυρος Κυπριακού λαού. Τας θυσίας του λαού τούτου είμαι αποφασισμένος να αξιοποιήσω και τα δικαιώματα τούτου να διεκδικήσω πάση θυσία. Και εις την πορείαν μου ταύτην θα ανατρέψω οιαδήποτε εμπόδια, οθενδήποτε προβαλλόμενα. Μακαριώτατε, εκ της επιστολής σας φαίνεται ότι δεν υπάρχει έδαφος δι’ ειλικρινή συνεννόησιν και συνεργασίαν. Πριν όμως διαχωρίσω πλήρως τας ευθύνας μου, και διά να αντιληφθή ο Ελληνισμός ολόκληρος τας ειλικρινείς προθέσεις μου και την αγάπην που αισθάνομαι διά τον δύσμοιρον αυτόν τόπον, σας προσφέρω μίαν υστάτην ευκαιρίαν, διά να αναλογισθήτε τας ευθύνας σας έναντι τούτου και να αποδείξητε δι’ έργων την επιθυμίαν σας να συνεργσθήτε μετ’ εμού διά την σωτηρίαν του…».

Έναρξη της Ένοπλης Δράσης της Οργάνωσης

  • Ο Στρατηγός αρχίζει να επεξεργάζεται και να υλοποιεί διάφορα σχέδια με δολιοφθορές εγκαταστάσεων, κλοπές όπλων, εκρηκτικών υλών και ανατινάξεις αστυνομικών σταθμών και αυτοκινήτων. Σε μια εντυπωσιακή ενέργεια μέλη της ΕΟΚΑ Β΄καταλαμβάνουν σε μία νύχτα όλους τους μεγάλους αστυνοκικούς σταθμούς της Κύπρου. Το πρώτο σχέδιο για ανατροπή του Μακαρίου έφερε την κωδική ονομασία «ΣΦΕΝΔΟΝΗ». Το σχέδιο γίνεται γνωστό στις αρχές ενώ και οι δύο υπαρχηγοί Σύρος (Τομεάρχης Λεμεσού) και Καρούσος διαφωνούν ως προς το αν μπορεί πράγματι να επιτύχει το σχέδιο χωρίς την βοήθεια της ΕΦ. Το σχέδιο τελικώς εγκαταλείπεται πρωτού καν ξεκινήσει. Ο Μακάριος ζητά από τον Παπαδόπουλο να τον βοηθήσει έμπρακτα.
  • Αντιλαμβανόμενος ο Μακάριος τον κίνδυνο που τον περιζώνει, ζητά από τον Παπαδόπουλο να επιτρέψει την δημιουργία Εφεδρικού Στρατιωτικού Σώματος μέσα στις τάξεις της Αστυνομίας. Ο Παπαδόπουλος το επιτρέπει έτσι το εφεδρικό θα γίνει το αντίπαλο δέος της Οργάνωσης. Ο Παπαδόπουλος ζητά όμως και την διάλυση των υπόλοιπων παραστρατιωκών οργανώσεων που μάχονται υπέρ του Αρχιεπισκόπου, καθώς όλα αυτά τα χρόνια δρουν ανενόχλητοι. Ο Μακάριος θα κάνει αμέσως το πρώτο όχι όμως και το δεύτερο. Στις αρχές του 1972 το εφεδρικό έχει στις τάξεις της 2000 ενόπλους (Όλοι τους πιστοι Μακαριακοί, Ακελικοί και ορκισμένοι ΑντιΓριβικοί). Τον Ιανουάριο 1972, ο Μακάριος εισήγαγε οπλισμό, μεταξύ τους και αντιαρματικά, από την Τσεχοσλοβακία, τον οποίο αποθήκευσε στο υπόγειο της Αρχιεπισκοπής. Ανάμεσα στα όπλα υπήρχαν και αντιαρματικά, αποσκοπώντας στην ίδρυση προσωπικού στρατού.
  • Συλλαμβάνεται τότε ο Σύρος, ενώ ξεκινούν τα πρώτα κρούσματα απειθαρχίας στην Οργάνωση. Οι συγκρούσεις μεταξύ Γριβικών-Μακαριακών θα κορυφωθούν και δεν θα αργήσουν και οι πρώτοι νεκροί. Πολλοί γνωστοί Γριβικοί και αντιφρονούντες αναφέρονται πλεόν ως καταζητούμενοι, ενώ δεν διστάζουν να απειλούν απροκάλυπτα και τις οικογένειες τους. Ο Παπαδόπουλος θα καταδικάσει την δράση του Γρίβα αλλά όχι του Εφεδρικού και των παραστρατιωτικών οργανώσεων που ακόμη υπάρχουν.
  • Εκπονούνται νέα σχέδια για δολοφονία του Μακαρίου ενώ οι Μακαριακοί σχεδιάζουν δολοφονία του Γρίβα.
  • Ο Παπαδόπουλος εξαγγέλει εκλογές και παραιτείται από «Πρωθυπουργός της Κυβέρνησης», διορίζοντας τον Σπύρο Μαρκεζίνη, ο οποίος προετοιμάζεται για βουλευτικές εκλογές και ζητά την πολιτικοποίηση του αγώνος ΕΟΚΑ Β΄. Ο Ιωαννίδης όμως παρακολουθεί από κοντά τις εξελίξεις και ετοιμάζεται για δράση. Το Πολυτεχνείο θα του δώσει την ευκαιρία να καταλάβει την εξουσία από τον Παπαδόπουλο(Μαρκεζίνη) και να αναλάβει ο ίδιος τα ηνία του κράτους από το παρασκήνιο. Ο Ιωαννίδης σε αντίθεση με τον Παπαδόπουλο είναι εναντίον του Αρχιεπισκόπου και θέλει ο ίδιος να ελέξει της ΕΟΚΑ Β΄. Ο Ιωαννίδης αποστέλλει τέσσερεις αξιωματικούς (Δαμασκηνός) για να εντοπίσουν και να εκτελέσουν τον Γρίβα.
  • Στην Κύπρο τα βασανιστήρια εναντίον των πολιτικών κρατουμένων και το κυνηγητό των καταζητουμένων είναι πλέον καθημερινό και ανελέητο. Η έλλειψη οικονομικών πόρων και χρημάτων φέρνουν την Οργάνωση σε δεινή θέση απέναντι σε ένα «κράτος με ανεξάντλητους οικονμικούς πόρους και μέσα». Στην τελευταία του συνέντευξη τον Αύγουστο του 1973 ο Γρίβας κάνει λόγω για πολιτικοποίηση του αγώνα του αλλά ο Μακάριος αρνείται και εντείνει τις προσπάθιες του για την τελική νίκη. Νέα κρούσματα απειθαρχίας από μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ και αιματηρά επεισόδια χωρίς εντολή Γρίβα.
  • Στην Κυπριακή Βουλή προετοιμάζουν ψήφισμα καταδίκης του Γρίβα. Τελικά καταδικάζουν την Βία και την Αντιβία. Λίγες μέρες αργότερα στις 27 Ιανουαρίου 1974 ο στρατηγός Γρίβας πεθαίνει στο κρησφύγετο του στη Λεμεσό. Ακολουθεί μία τριήμερη εκεχειρία και τα ζωτικά όργανα του Αρχηγού αφαιρούνται για να εξεταστούν από ιατροδικαστές.

Ο Ταγματάρχης Καρούσος με μετριοπαθή ανακοίνωση του εξέφρασε τη θέληση να ανασταλεί ο αγώνας της ΕΟΚΑ Β’.
«ΕΟΚΑ Β’ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ.
Γνωρίζομεν εις τον κ. Πρόεδρον της Δημοκρατίας, τα πολιτικά κόμματα και τον ελληνικόν Κυπριακόν λαόν, ότι η ΕΟΚΑ Β διέταξε την αναστολήν της δράσεως της επί τω σκοπώ όπως παράσχη τον χρόνον της απαραιτήτου ηρεμίας, διά τον υπεύθυνον θετικόν και πατριωτικόν χειρισμόν του εθνικού μας θέματος. Προϋποθέτει τούτο, ότι θα εύρη ανταπόκρισιν υπό των οργάνων ασφαλείας, αλλά και των κατευθυνομένων του παρακράτους, επ’ αγαθώ του λαού μας.
Πάσα ενέργεια εις βάρος τυχόν φυλακισμένων μας, καταζητουμένων ή ελευθεροκινουμένων μελών μας, ως και φθορά περιουσιών των ενωτικών, θα προκαλέση τας σοβαράς αντιδράσεις της Οργανώσεως, εφ’ ων την ευθύνην θα φέρουν οι απρόσεκτοι ή οι αστόχως υποθέτοντες ότι ο αποθανών Αρχηγός, κατέλιπεν αναποφάσιστα ορφανά.
Η παρούσα ανακοίνωσις δεν αποτελεί όρον, αλλ’ εκ καθήκοντος προσφοράν προς το σύνολον υπό την βεβαιότητα ότι αύτη θα εκτιμηθή. Οι προς πάσαν κατεύθυνσιν υπεύθυνοι Άνδρες, ας δώσουν τα δείγματα του πατριωτισμού και της συνέσεως των.
Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ Β».

Αντίθετα η ημερησία διαταγή που εκδόθηκε από την οργάνωση αναφέρει ότι ο αγώνας της θα συνεχιζόταν:

ΜεταΓριβική ΕΟΚΑ Β΄

  • Με νεκρό τον Γρίβα. ο Μακάριος βέβαιος πλέον για την διαφαινόμενη νίκη του, δίνει εντολή για τριήμερο εθνικό πένθος και παύση όλων των επιχειρήσεων. Ζητά παράδοση όλων των όπλων από την ΕΟΚΑ Β΄. Η Κυπριακή Βουλή θα ανακήρυξει τον νεκρό αρχηγό σε έκτακη συνεδρία της ως «Άξιον Τέκνον της Πατρίδος» (Ο παραλογισμός συνεχίζεται). Ο θάνατος όμως του Στρατηγού Γρίβα στις 27 Ιανουαρίου 1974 θα προκαλέσει πλήρη διάσπαση στις τάξεις της Οργάνωσης. Τα ικανότερα στελέχη της οργάνωσης διαφωνούν μεταξύ τους και ακολουθούν ξεχωριστή πολιτική. Ο Ιωαννίδης θέλει να ελέξει άμεσα την οργάνωση για να μην αυτοδιαλυθεί έτσι στέλνει τον Αθανάσιο Σκλαβενίτη.
  • Ο Σύρος (ο οποίος είχε ήδη συλληφθεί από το Εφεδρικό) αποχωρεί οριστικά από την οργάνωση και φεύγει για Ελλάδα. Ο Καρούσος αν και αρχικώς αυτοχρίζεται «Διοικητης της ΕΟΚΑ Β΄» μη μπορώντας να επιβάλει την θέση του για πολιτικοποίηση του αγώνος εγκαταλείπει και αυτός την Κύπρο μυστικά μετά από ένα μήνα. Τις αποχωρήσεις Σύρου-Καρούσου ακολουθούν και άλλοι τομεάρχες, υποτομεάρχες και άλλα ακόμα πρωτοκλασάτα στελέχη-μέλη της οργάνωσης αποστασιωπιούνται. Ο Ιωαννίδης αναλαμβάνει και πάλι δράση και προσπαθεί να έρθει σε συνεργασία με κάποιους από τους εναπομείναντες Τομεάρχες (Λεμεσού, Αμμοχώστου και Καρπασίας), οι ίδιοι οι τομεάρχες όμως δεν μπορούν να συνεργαστούν πλέον με κανένα αφού τους ενδιαφέρει πρωτίστως η ανάληψη της ηγεσίας της οργάνωσης (Παπαδόπουλος, Κωνσταντίνου, Χριστοδουλίδης) και η επιβολή της δικής τους πολιτικής γραμμής. Η ανασύνταξης είναι πλέον οριστικά ανέφικτη γίνονται μόνοι κάποιοι φόνοι για λόγος ανντεκδίκησης και μόνο.
  • Ο Μακάριος μετά τον θάνατο του Γρίβα έχει αναθαρρήσει πλήρως και είναι έτοιμος να διατάξει τελική επίθεση κατά της Οργάνωσης και σε σχετικά ελάχιστο χρόνο το Εφεδρικό και η Αστυνομία θα επιτύχει αλλεπάλληλα καθοριστικά και νικηφόρα χτυπήματα σε όλες τις πόλεις. Ο αριθμός των φυλασκισμένων μελών της Οργάνωσης μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και οι βαρβαρότητες του Εφεδρικού βρίσκονται στο απόγειο του. Πρωτοκλασάτα στελέχη της Οργάνωσης συλλαμβάνοντα και οδηγούνται στη φυλακή ενώ άλλοι εγκαταλείπουν αγανακτισμένοι λόγω της ανυπαρξίας ηγεσίας, σχεδίου και χρημάτων. Πλέον είναι θέμα χρόνου η οριστική εξόντωσης της οργάνωσης όπως και όλων των αντιπάλων του Μακαρίου.
  • Ο Ιωαννίδης αρχίζει τότε να σκέπτεται σοβαρά πλέον τον ενδεχόμενο της ανατροπής του Μακαρίου με δυνάμεις της ΕΦ. Η πρώτη του σκέψης ήταν να γίνει πραξικόπημα όταν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος θα έφευγε για ένα προγραμματισμένο ταξίδι, τούτο όμως δεν έγινε. Ο Μακάριος αλληλογραφεί και πάλι στον Καραμανλή και τον Βασιλιά με θέμα την ανατροπή της Χούντας και την άμεση επαναφορά της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Έτσι την 1η Ιουλίου 1974 ο Μακάριος σκόπιμα θα ξεσπαθώσει φανερά εναντίον του Ταξίαρχου Ιωαννίδη και της Χούντας, των Ελλήνων Αξιωματικών στην Κύπρο, και της ΕΟΚΑ Β΄, θα μιλήσει για «Δημοκρατία». Στη δισέλιδη επιστολή του προς τον «Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας» Στρατηγό Φ. Γκιζίκη θα τον διατάξει εντός 20 ημερών να αποχωρήσουν όλοι οι Έλληνες Αξιωματικοί της Ε.Φ. (περ 600) και την άμεση μείωση της στρατιωτικής θητείας στην Κύπρο στους 14 μήνες. Παράλληλα επεξεργάζεται σχέδιο οριστικής διάλυσης της ΕΦ και αντικατάστασης της από την αστυνομία, το εφεδρικό και μιαν ομάδα 1000 ένοπλων ακελικών.
  • Στις 11 Ιουλιου 1974 συλλαμβάνεται και το τελευταίο ισχυρό στέλεχος της ΕΟΚΑ Β΄ο τομεάρχης Λεμεσού Λευτέρης Παπαδόπουλος. Η οργάνωση έχει πλέον οριστικά σβήσει.
  • Ο Ιωαννίδης μαζί με τους Αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων αποφασίζει την διενέργεια πραξικοπήματος και βίαιη ανατροπή του Μακαρίου κάνοντας χρήση των επίλεκτων δυνάμεων της Ε.Φ. Ο Ιωαννίδης θα αποστείλει στις 14 Ιουλίου στην Κύπρο τον ΑΘ. Σκλαβενίτη για να τεθεί επικεφαλής των ατάκτων μελών της ΕΟΚΑ Β΄.

Το πραξικόπημα

  • Η απάντηση στο τελεσίγραφο Μακαρίου θα έρθει τελικώς στις 15 Ιουλίου στις 8 και 20 το πρωί (και όχι στις 14 Ιουλίου τα μεσάνυχτα όπως υπολόγιζε ο Μακάριος και διέταξε κάθε βράδυ «τις δυνάμεις του» να περικυκλώσουν τα στρατόπεδα και τα σπίτια των Ελλήνων αξιωματικών). Το πραξικόπημα της 15 Ιουλίου 1974 εν Κύπρω, όπως και όλα τα άλλα πραξικοπήματα στον κόσμο διενεργούνται από τον στρατό, όχι από αδύναμες αντάρτικες ομάδες. Το πραξικόπημα θα γινόταν το πρωί όταν θα αποσύρωνταν πλέον οι δυνάμεις του Μακαρίου και από κοινού οι Γιωργίτσης και Κομπόκης θα καταλάβαν το προεδρικό, την αρχιεπισκοπή και το ΡΙΚ. Ο Μακάριος όμως θα διαφύγει πάρα πολύ εύκολα (όπως ήταν άλλωσε και το σχέδιο) από την πίσω πόρτα του Προεδρικού ανενόχλητος και με τη συνοδεία του μέσω Τροόδους θα φτάσει στην Πάφο όπου τον αναμένουν πιστοί οπαδοί του, μέλη του Εφεδρικού και της προσωπικής του φρουράς. Η Πάφος ήταν η γενέτειρα του και η ασπίδα του σε ενδεχόμενο ανατροπής του. Την ώραν του κινδύνου οι διάφοροι πολιτικοί και μεγαλοπαράγοντες της Κύπρου έχουν ήδη κρυφτεί στις διάφορες ξένες πρεσβείες. Ο λαός παραμένει απαθείς.
  • Οι πραξικοπιματίες θα αναζητήσουν τον Κληρίδη (Πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής) και τον Γεν. Εισαγγελέα. Δεν θα βρουν κανένα όπως και κανένα δικαστή του Ανωτάτου έτσι θα ορκίσουν πρόεδρο ένα πρώην αγωνιστή, φίλο του Μακαρίου, εκδότη και Βουλευτή, τον Νίκο Σαμψών, ο οποίος δεν είχε ουδεμίαν σχέση με την ΕΟΚΑ Β΄. «Ο νέος πρόεδρος» θα προβεί τότε σε δηλώσεις, σε ανακοίνωση των μελών του Υπουργικού Συμβουλίου του και θα αμνηστεύσει όσους συνέλαβε/φυλάκισε/βασάνισε προηγουμένως ο Μακάριος και το επικουρικό. Ο Μακάριος βλέποντας ότι έχει χάσει την μάχη, θα εγκαταλείψει την Κύπρο μέσω των Αγγλικών Βάσεων,  ζητώντας παράλληλα από τους Αστυνομικούς, την προεδρική φρουρά και το Εφεδρικό να κάνουν αντίσταση την ώρα που ίδιος εγκατέλειπε τη Κύπρο. Από την Μάλτα, πηγαίνει στη Αγγλία και από εκεί στις ΗΠΑ. Ο Σαμψών λαμβάνει χιλιάδες συγχαρητήριες επιστολές, γεγονός που φανερώνει ξεκάθαρα ότι ο λαός έχει αποδεκτεί την νέα κατάσταση.

Προδοσία

  • Ο Ιωαννίδης, ο ενορχηστρωτής του πραξικοπήματος αφελώς νομίζει, ότι οι Τούκοι δεν θα αντιδράσουν και δεν θα εκμεταλλευτούν την ευκαιρία που τους έδωσε και πως οι Αμερικανοί θα τους σταματήσει. Οι Τούρκοι όμως βλέποντας τα όσα συμβαίνουν δεν θα αφήνουν τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη. Ο Ετσεβίτ αρχικά προεξασφαλίζει την σιωπηρή ανοχή-ενοχή της Αγγλίας και μεταβαίνει στις ΗΠΑ. Η Αμερική και ο Κίσσινγκερ που κινεί όλα τα νήματα δίνει στον Ετσεβίτ το πράσινο φως για εισβολή. Το θέατρο ολοκληρώνεται με την ομιλία του Μακαρίου στην σύνοδο του Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών όπου ζητεί από τις εγγυήτριες δυνάμεις (Αγγλία-Τουρκία) να τον επαναφέρουν στην εξουσία.

Εισβολή – Αττίλας Α΄

  • Οι Τούρκοι περικυκλώνουν το νησί από αέρα και θάλασσα. Στις 20 Ιουλίου το ξημέρωμα θα κάμουν την απόβαση τους στο Πέντε Μίλι της Κερύνειας. Η Τουρκική Αεροπορία σφυροκοπεί ανελέητα από πριν το στρατόπεδα της ΕΛΔΥΚ και άλλα στρατηγικής σημμασίας σημεία. Ο Ελληνικός λαός όμως δεν γνωρίζει απολύτως τίποτα αφού ούτε το ραδιόφωνο, ούτε η ΥΕΝΝΕΔ, ούτε οι εφημερίδες ενημερώνουν τον κόσμο. Ο ίδιος ο Σαμψών τηλεφωνεί αγανακτισμέμνος στον Μπονάνο και του αναφέρει ότι δεχόμαστε επίθεση, εκείνος όμως αρνείται πεισματικά να τον ακούσει. Τα παλληκάρια της ΕΛΔΥΚ όπως και Κύπριοι στρατιώτες της ΕΦ προσπαθούν να αμυνθούν απέναντι σε ένα πανίσχυρο στρατό.
  • Το πιο θλιβερό όμως από όλα είναι ότι, με την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής και ενώ μπορούσαμε πράγματι έστω και μόνοι να αποσοβήσουμε την επίθεση, τα μέλη του Εφεδρικού, μικρές παραστρατιωτικές οργανώσεις πιστές προς τον Μακάριο και στον Λυσσαρίδη, διάφοροι αριστεροί-Ακελικοί αρνούνται να πάρουν καν τα όπλα και να πολεμήσουν τον ξένο εισβολέα, πιστεύοντας ότι έτσι θα πέσει η Χούντα και θα έρθει ο Μακάριος. (Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση της Ουρανίας Κοκκίνου που έβλεπε τα Τουρκικά Αεροπλάνα να πραγματοποιούν ρίξεις αλεξιπτωτιστών και να αγαλλιάζεται η καρδιά της.)
  • Την ίδια ακριβώς στιγμή τα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ (που απελευθερώθηκαν με εντολή του Σαμψών πέντε μόλις μέρες προηγουμένως) θα λάβουν οι ίδιοι μέρος στην άμυνα του νησιού είτε ως έφεδροι στις τάξεις της Εθνικής Φρουράς, είτε στα τμήματα της οργάνωσης υπό του Ταγματάρχου Σύρου. Στις 20 Ιουλίου τα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄θα αποτελέσουν τον πυρήνα του Τάγματος Μιχαήλ Καλογερόπουλου-Διάκου, το οποίο επωμίστηκε το κύριο βάρος των επιχειρήσεων κατά των τουρκοκυπριακων θυλάκων της Λεμεσού, ενώ άλλοι άνδρες της ΕΟΚΑ Β΄ κατέλαβαν και το τουρκοκυπριακο χωριό Αυδήμου, το οποίο ήταν κέντρο στρατιωτικής εκπαίδευσης των Τουρκοκυπρίων της Λεμεσού. Να υπενθυμίσουμε  ότι 600 Ελληνοκύπριοι φοιτητές γαλουχημένη με τα πιο αγνά ιδανικά της φυλής μας (μέλη και του ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ) ήρθαν στην Κύπρο με το πλοιάριο ΡΕΘΥΜΝΟΣ με διοικητή τον Παπαποστόλου.

Εκεχειρία

  • Μετά την κατάλυψη της Κερύνειας και της άρνησης της Ελλάδος να μπεί σε πόλεμο συμφωνείται εκεχειρία. Στις 22 Ιουλίου ο Σαμψών θα παραιτηθεί υπέρ του Κληρίδη σαν προϋπόθεση να επιτευφχθεί και να επισπευθεί εκεχειρία. Στις 25 Ιουλίου θα καταρρεύσει και η Χούντα του Ιωαννίδη. Ο Γκιζίκης και οι στρατιωτικοί αρχηγοί (δηλαδή οι ίδιοι άνθρωποι που εκπαραθύρωσαν τον Παπαδόπουλου έφεραν τον Ιωαννίδη και οργάνωσαν μαζί του το πραξικόπημα στην Κύπρο καλούν τώρα τον αυτεξόριστο Καραμανλή να αναλάβει την εξουσία!)
  • Βεβαίως την εκεχειρία αυτήν, οι Τούρκοι δεν θα την σεβαστούν, θα συνεχίσουν να εξοπλίζονται και να φέρνουν στρατό, όπλα και τανκς. Δεν διστάζουν καν να επιτίθενται ακόμη και προς τους ειρηνευτές του Ο.Η.Ε. ενισχύοντας έτσι τις γραμμές τους. Μεταξύ άλλων καταλαμβάνουν και το χωριό Καραβά-Λάπηθο προετοιμάζοντας το δεύτερο μέρος του σχεδίου τους. Αντίθετα στήριξη των δυνάμεν της ΕΛΔΥΚ και της ΕΦ αό την Ελλάδα δεν υπήρξε.

Αττίλας Β΄

  • Με την επιστροφή Καραμανλή ξεκινά και επίσημα η περίοδος της Μεταπολίτευσης. Δυστυχώς τα ίδια όμως πρόσωπα που ήταν στις θέσεις κλειδά στο στρατό όλο αυτό το διάστημα παραμένουν στις θέσεις του και τον συμβουλεύον τον Καραμανλή. Στις 14 Αυγούστου το πρωί μετά από μιαν σύντομη ανάπαυλα διαπραγματεύσεων και «υποτιθέμενης εκεχειρίας», οι Τούρκοι θα ανάψουν ξανά τις μηχανές τους στο φούλ προχωρώντας στη δεύτερη φάση του σχεδίου τους. Η Κύπρος διχοτομείται και το 38% του νησιού περνά υπό την κυριαρχία τους.
  • Ο βαθιά δημοκράτης Καραμανλής θα αναφωνήσει τότε στη Βουλή το περιβόητο «Η Κύπρος κείται μακράν» διαψεύδοντας όλους όσους επίστεψαν σε αυτόν τον άνθρωπο και αφήνοντας τους Τούρκους απλά ελεύθερους και ανενόχλητους να πράξουν όπως επιθυμούν.

ΥΓ1: Η ανάμειξη των ΗΠΑ και του ίδου του εβραιομασώνου Κίσσινγκερ στην ανατροπή του Μακαρίου, την Τουρκική εισβολή και την επαναφορά της Δημοκρατίας στην Ελλάδα πιστοποιήθηκε μέσα και από την δολοφονία του Αμερικανού Πρεσβευτή της στην Κύπρο κ. Ρότζερ Νέιβις και την αποχώρηση της Ελλάδος από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.

ΥΓ2: Για το έγκλημα της Κύπρου ουδείς και ποτέ στην Ελλάδα κατηγορήθηκε ή δικάστηκε. Ο φάκελος της Κύπρου παραμένει εδώ και τόσες δεκαετίες κλειστός, κλείνοντας μέσα του και όλα τα αποδεικτικά στοιχεία.

grivas1

Του συγγραφέως και βιογράφου του Στρατηγού κ. Λεωνίδα Λεωνίδου

Γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1897 (5 Ιουνίου στο Ιουλιανό ημερολόγιο) στην ενορία Χρυσαλινιώτισσα της Λευκωσίας, το τέταρτο στη σειρά παιδί, από έξι, του Θεοδώρου Γρίβα και της Καλομοίρας Χατζημιχαήλ, αλλά μεγάλωσε στο πατρικό του σπίτι στο Τρίκωμο Αμμοχώστου. Φοίτησε αρχικά στο δημοτικό σχολείο του χωριού του και στη συνέχεια στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας (1909-15) όπου έδειξε προσήλωση στη μόρφωση και τον αθλητισμό.

Αρχική στρατιωτική σταδιοδρομία του
Γαλουχημένος με το όραμα μιας Μεγάλης Ελλάδας αναχωρεί το 1916 για την Αθήνα όπου μπαίνει στη Σχολή Ευελπίδων. Το 1919 αποφοιτά με το βαθμό του ανθυπολοχαγού και τοποθετείται στο Μικρασιατικό μέτωπο με τη Χ Μεραρχία. Λαμβάνει μέρος στις μεγάλες εξορμήσεις και μάχες του Γ’ Σώματος Στρατού από τη Σμύρνη στην Πάνορμο και στο Εσκί Σεχίρ και φτάνει πέρα από τις όχθες του Σαγγάριου ποταμού σε απόσταση 70 χλμ μόνο από την Άγκυρα. Μετά την υποχώρηση του ελληνικού στρατού και το καταστροφικό τέλος της Μικρασιατικής εκστρατείας τοποθετείται στη Ραιδεστό Θράκης, παρασημοφορείται για την αντρεία του και προβιβάζεται σε υπολοχαγό.

Β΄ παγκόσμιος πόλεμος και γερμανική κατοχή
Τα χρόνια του μεσοπολέμου συνεχίζει με ενθουσιασμό τη στρατιωτική του κατάρτιση και σταδιοδρομία. Επιλέγεται για φοίτηση στις στρατιωτικές σχολές της Ελλάδας και της Γαλλίας και διορίζεται καθηγητής στη Σχολή Πολέμου. Προβιβάζεται σε λοχαγό το 1925 και ταγματάρχη το 1935. Παντρεύεται στην Αθήνα το 1937 τη Βασιλική Ντέκα. Το 1939 αποσπάται στο Γραφείο Επιχειρήσεων του Γενικού Επιτελείου στρατού και συμβάλλει στην κατάστρωση των επιτελικών αμυντικών σχεδίων των Ηπειρωτικών συνόρων. Εκεί τον βρίσκει η ιταλική επίθεση τον Οκτώβριο 1940 και το Δεκέμβριο, μετά από έμμονη αίτησή του, φτάνει στο Αλβανικό μέτωπο και ως επιτελάρχης της 2ης Μεραρχίας την εμψυχώνει σε ηρωικές νικηφόρους εξορμήσεις ενάντια στα ιταλικά στρατεύματα.
Μετά τη συνθηκολόγηση επιστρέφει στην Αθήνα όπου το 1943 ιδρύει τη μυστική οργάνωση «Χ» με αντικειμενικό σκοπό να πλήξει, σε συνεργασία με τους Συμμάχους, τα γερμανοϊταλικά κατοχικά στρατεύματα. Τελικά όμως η «Χ» προβάλλει σθεναρή αντίσταση στο Θησείο εναντίον των Δεκεμβριανών επιθέσεων του ΕΛΑΣ το 1944 που στόχευαν στον έλεγχο της Αθήνας. Το 1946 με αίτησή του αποστρατεύεται αλλά οι προσπάθειές του να πολιτευτεί δε βρίσκουν λαϊκό έρεισμα.

Ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ
Από το 1950 προσανατολίζεται προς την ιδέα της απελευθέρωσης της Κύπρου από το Βρετανικό αποικιακό ζυγό και την ένωσή της με τον εθνικό κορμό. Ως μέλος της Επιτροπής Αγώνος Κύπρου υπογράφει με τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ’ τον ενωτικό όρκο και συνεργάζεται μαζί του για την προετοιμασία επαναστατικού κινήματος. Από τη μυστική άφιξή του στη Μεγαλόνησο το Νιόβρη του 1954 αρχίζει την προπαρασκευή του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα. Ιδρύει την ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) και την 1η Απριλίου 1955 με εγκύκλιο που υπογράφει ως «Διγενής» κι εκκωφαντικές εκρήξεις στις μεγαλουπόλεις εγκαινιάζει την έναρξη μιας σκληρής και άνισης τετραετούς αναμέτρησης με σύνθημα «Αυτοδιάθεση – Ένωση». Από τη Λευκωσία, απ’ όπου κατευθύνει τις πρώτες επιχειρήσεις της ΕΟΚΑ, μετακινείται στα βουνά του Τροόδους όπου εκπαιδεύει και καθοδηγεί τις αντάρτικες ομάδες που είχε ήδη διοργανώσει. Διαφεύγει από τις έρευνες και τον ασφυκτικό κλοιό των Βρετανικών στρατευμάτων στα Σπήλια το Δεκέμβριο του 1955 και στον Κύκκο το Μάιο του 1956. Ένα μήνα πιο ύστερα κατεβαίνει στη Λεμεσό και από αυτό το κρησφύγετο κατευθύνει τον αγώνα της ΕΟΚΑ, του οποίου, από της εξορίας του Αρχιεπισκόπου το 1956, αναλαμβάνει πέρα από τη στρατιωτική, και την πολιτική ευθύνη. Με προκηρύξεις και με τη δράση της ΕΟΚΑ που τη χαρακτηρίζουν πατριωτικά συνθήματα, διαδηλώσεις, απεργίες, επιθέσεις, ενέδρες, δολιοφθορές και μάχες ανταρτών, εξυψώνει το φρόνημα και το ηθικό του κυπριακού λαού και οδηγεί άνδρες, γυναίκες και παιδιά σε πράξεις αυτοθυσίας και αυταπάρνησης για το ιδανικό της ελευθερίας και της Ένωσης. Η αντίδραση των Βρετανών με κατ’οίκον περιορισμούς, ομαδικές συλλήψεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια και απαγχονισμούς αποτυχαίνει να καταβάλει την ΕΟΚΑ. Στις αρχές του 1959, με την υπογραφή των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου και την ανακήρυξη της Κύπρου σε ανεξάρτητο κράτος, διστακτικά διατάζει τον τερματισμό του ένοπλου αγώνα, αφού ο αντικειμενικός σκοπός της Ένωσης δεν είχε επιτευχθεί.
Γυρίζει στην Ελλάδα με τιμές μετά τις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου
Το Μάρτιο του 1959 βγαίνει από το υπόγειο κρησφύγετό του νικητής κι αναχωρεί για την Αθήνα όπου του επιφυλάσσεται υποδοχή ήρωα ενώ η Βουλή των Ελλήνων του απονέμει τον ανώτατο τίτλο «Άξιος της Πατρίδος» και η Ακαδημία Αθηνών το «Χρυσούν Μετάλλιον», την ανωτάτην των τιμών της. Το 1960 εγκαταλείπει σε διάστημα μερικών μόνο μηνών μια δεύτερη προσπάθειά του να πολιτευτεί ως αρχηγός της Κίνησης Εθνικής Αναγέννησης.

Επιστρέφει ξανά στην Κύπρο το 1964
Επανέρχεται στην Κύπρο το 1964 ύστερααπό την ανταρσία των Τουρκοκυπρίων και ως Αρχηγός της Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοίκησης Αμύνης Κύπρου (ΑΣΔΑΚ) αναλαμβάνει με τη συμπαράσταση του τότε πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου και του υπουργού εθνικής άμυνας Πέτρου Γαρουφαλιά, τη συγκρότηση της Εθνικής Φρουράς και την ανοικοδόμηση ενός αξιόλογου αμυντικού συστήματος. Μετά τις επιχειρήσεις Κοφίνου – Αγίου Θεοδώρου και το τελεσίγραφο της Τουρκίας προς την Ελλάδα το Νοέμβριο του 1967 η στρατιωτική κυβέρνηση, που τον Απρίλιο επέβαλε στρατιωτικό νόμο στη χώρα, τον ανακαλεί μαζί με την ελληνική μεραρχία στην Αθήνα.

Υπό περιορισμό στην Αθήνα επιχειρεί την ανατροπή της Χούντας
Από το 1968 ως το 1969 κι ενώ βρίσκεται υπό κατ΄οίκον περιορισμό στην Αθήνα, προετοιμάζει μυστικό αντιχουντικό κίνημα με στόχο την ανατροπή της στρατιωτικής κυβέρνησης και την επαναφορά της δημοκρατίας στη χώρα. Συνεργάζεται με ένα αριθμό αξιωματικών του Ελληνικού στρατού, τους περισσότερους από τους οποίους είχε αποστρατεύσει η Χούντα, όπως τους Δημήτριο Οπρόπουλο, Σπύρο Μουστακλή, Νικόλαο Λύτρα και Γεώργιο Καρούσο καθώς και με Κυπρίους φοιτητές και πρώην αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Διοργανώνει ένοπλες ομάδες κυρίως στην Αθήνα και την Αττική τις οποίες εξοπλίζει με όπλα, πυρομαχικά και εκρηκτικές ύλες που έμπιστοί του μεταφέρουν μυστικά από την Κύπρο. Επίσης παλιοί αγωνιστές της ΕΟΚΑ μεταβαίνουν από την Κύπρο στην Αθήνα όπου εκπαιδεύουν τα μέλη των αντιχουντικών ομάδων του Γρίβα. Μετά όμως από προδοσία τα βασικά στελέχη της κίνησης του Γρίβα συλλαμβάνονται από τις αρχές και φυλακίζονται.

Απόδραση του και η τελευταία του επιστροφή στην Κύπρο
Η ανακάλυψη των σχεδίων του από τη Χούντα, τον ωθεί σε μυστική διαφυγή του ξανά στην Κύπρο όπου οραματίζεται την πραγματοποίηση του σκοπού της ζωής του, την Ένωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα. Διοργανώνει το ένοπλο σώμα ΕΟΚΑ Β που χρησιμοποιεί ως μοχλό πίεσης προς τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο για αλλαγή στρατηγικής. Αλλά τα σχέδιά του να πείσει ή να πιέσει το Μακάριο να εγκολπωθεί τότε τη γραμμή «Αυτοδιάθεση–΄Ενωση» αποτυχαίνουν.

Ο θάναντός του
Ο ξαφνικός θάνατος του Γεωργίου Γρίβα Διγενή από καρδιακή προσβολή στις 27 Ιανουαρίου 1974 αφήνει το όνειρό του για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα απραγματοποίητο.Την κηδεία του στο χώρο του κρησφυγέτου του στη Λεμεσό παρακολούθησαν δεκάδες χιλιάδες λαού, η Κυπριακή Κυβέρνηση κήρυξε τριήμερο πένθος ενώ η Βουλή των Αντιπροσώπων της Κύπρου τρεις μέρες μετά το θάνατό του τον ανακήρυξε «Άξιον τέκνον της ιδιαιτέρας αυτού πατρίδος».

*Λεωνίδας Λεωνίδου, συγγραφέας της Βιογραφίας του Διγενή σε 4 τόμους:
Τόμος Ι (1897-1950) – Καταγωγή, γέννηση, παιδικά και εφηβικά του χρόνια, αρχική στρατιωτική σταδιοδρομία του, συμμετοχή στη Μικρασιατική εκστρατεία, τα χρόνια του μεσοπολέμου, Β’ παγκόσμιος πόλεμος, οργάνωση Χ.
Τόμος ΙΙ (1950-1959) – Ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ
Τόμος ΙΙΙ (1959-1971) – Ανάμιξη στην πολιτική, επιστροφή στην Κύπρο (1964) – Αρχηγός ΑΣΔΑΚ, η σκευωρία της Κοφίνου, ανάκλησή του από την Κύπρο (1967) από τη στρατιωτική κυβέρνηση, αντιχουντική κίνηση στην Αθήνα.
Τόμος ΙV (1971-1974) – ΕΟΚΑ Β και ο θάνατός του

 

Γεώργιος Γρίβας -Οργάνωσης Χ

Posted: 26 Αυγούστου, 2014 in Αταξινόμητα
Ετικέτες: