The Special Warfare Department (SWD, Turkish: Özel Harp Dairesi (ÖHD)) was the special forces unit of the Turkish Army. Founded in 1965, it was formed out of the Army’s Tactical Mobilisation Group (Turkish: Seferberlik Taktik Kurulu, STK). It was disbanded in 1992, with responsibility for special operations then taken over by the new Special Forces Command.

  1. The SWD were also fund and trained by the USA.[3] During the Cold War the SWD closely cooperated with the CIA.
  2. The SWD encouraged and protected the Turkish Grey Wolves when they unleashed waves of bomb attacks and shootings that killed thousands of people, including students, lawyers, journalists, public officials, labor organizers, ethnic Kurds and others, in the 1970s.
  3. The SWD established the TMT at Cyprus in 1958 to counter the EOKA and to force partition of the island and supported it logistically and militarily. Arms were transferred from Turkey to support TMT, but as the arms transfer was blocked at international water the SWD contacted arms smugglers for this task. Also, the SWD was involved in the Turkish invasion of Cyprus in 1974, under the command of Sabri Yirmibeşoğlu. In 2010 Yirmibeşoğlu reported to the television news channel Habertürk TV that Turkey burned a mosque during the Cypriot intercommunal violence in order to foster civil resistance against Greeks on the disputed island, and that their rules of war included «false flag» acts, engaging in acts of sabotage made to look as if they were carried out by the enemy.

 

15 Ιουλίου 1974

16 Ιουλίου 1974

19 Ιουλίου 1974

20 Ιουλίου 1974

 

1960 Apr 25

Police and Criminal Investigation Department officers in Nicosia, Cyprus, are still trying to trace the Greek Cypriot newspaper editor Antonis Pharmakides, who was kidnapped from his home, Apr 25. He is editor of «Ethniki» and «Alithia, which support former EOKA leader Grivas in his attacks on Archbishop Makarios, for his handling of the Independence talks with the British Government.

Several patches of blood on the front porch of the house, show that Pharmakides put up a struggle before being overpowered by his attackers. Lying on the porch was a sheet and a pair of spectacles. The Greek editor wears spectacles. Police officers think the kidnappers forced their way into the house then waited for his return.

News of the kidnapping came as a climax of a ruthless campaign to silence the anti-Makarios press. A leader writer on «Ethniki» had earlier been beaten up in Limassol. Vans distributing the papers have been ambushed, and thousands of copies burned. In the streets small boys have been threatened for selling copies.

All Greek and English-language newspapers called a 24-hour strike in protest against the kidnapping and the wave of brutality that has accompanied it.

 

1960 May 6

Seventy-year-old Antonis Pharmakides, Cypriot editor of anti-Makarios paper «Ethniki», kidnapped and held bound and blindfolded for 12 days, was recuperating in his sister’s Nicosia home May 6.
Background: Seventy-year-old Antonis Pharmakides, Cypriot editor of anti-Makarios paper «Ethniki», kidnapped and held bound and blindfolded for 12 days, was recuperating in his sister’s Nicosia home May 6.

British police guarded the house and at first refused to allow any visitors; even Mr. Pharmakides’ friend, former Nicosia mayor Dr.Dervis was denied admittance.

Later in the day press and photographers were allowed in, but excitement caused Mr.Pharmakides to collapse; his sister read a statement he had prepared, excusing his captors. «What they did to me stemmed from patriotic motives.» He also thanked Archbishop Makarios for the appeal he made for the kidnappers to release him.

Mr.Pharmakides was found in a cave 6 miles from Nicosia after an anonymous phone call to the police; they have had so many false alarms over the phone since «Ethniki’s» editor was seized that they nearly took action on this call.

The kidnapping was the climax to a vigorous campaign against the anti-Makarios press, in which writer was attacked, paper boys have been threatened, and distribution vans ambushed.

Η εξάρτηση της Ελλάδας από τις Μεγάλες Δυνάμεις της Δύσης είχε τραγικές συνέπειες στο Κυπριακό. Στις 16 Οκτωβρίου 1915 η Μεγάλη Βρετανία προσφέρει την Κύπρο στην Ελλάδα με αντάλλαγμα τη συμμετοχή της στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον των Γερμανών, των Τούρκων και των Βουλγάρων. Τότε η Ελλάδα βρισκόταν στην καρδιά του εθνικού διχασμού και η κυβέρνηση Ζαῒμη, μαζί με τον φιλογερμανό βασιλιά Κωνσταντίνο Α’, απέρριψε την προσφορά την επόμενη κι όλας μέρα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις ποτέ δεν πίστεψαν και ποτέ δεν αγωνίστηκαν για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, όπως φαίνεται και από τις δηλώσεις των Ελ. Βενιζέλου (1931), Κ. Τσαλδάρη (1946), Θ. Σοφούλη (1948), Ν. Πλαστήρα και Γ. Παπανδρέου (1950) αλλά και το δισταγμό τους να φέρουν το θέμα της Κύπρου στον ΟΗΕ.

Ελευθέριος Βενιζέλος; «…ζήτημα κυπριακό δεν υφίσταται μεταξύ της ελληνικής κυβερνήσεως και της αγγλικής. Υφίσταται μεταξύ της τελευταίας και των Κυπρίων… δυστυχώς, σήμερον εσημειώθησαν… εγκληματικαί παρεκτροπαί, όπως επιθέσεις κατά του στρατού και της αστυνομίας και εμπρησμός του Διοικητηρίου της Λευκωσίας…» (ομιλία στη Βουλή στις 18/11/1931).

Κωνσταντίνος Τσαλδάρης: «Η Κύπρος δεν αποτελεί εθνικήν διεκδίκησιν της Ελλάδος», 6/7/1946.

Θεμιστοκλής Σοφούλης « …δε χρειάζεται να συζητείται το Κυπριακό, γιατί κάτω από τις σημερινές συνθήκες θα προξενούσε σοβαρές ζημιές στις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος»

Γεώργιος Παπανδρέου «Η Ελλάς σήμερον αναπνέει με δύο πνεύμονας, τον μεν αγγλικόν, τον δε αμερικανικόν και δι’ αυτό δεν ημπορεί λόγω του Κυπριακού να πάθει ασφυξίαν».

«Ο χαλκός της μικρής Κύπρου, δυστυχώς, συνέβαλε σημαντικά στον επανεξοπλισμό της
ναζιστικής Γερμανίας από το 1933 μέχρι τις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου,
σύμφωνα με τον ακαδημαϊκό και καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μανχάιμ δρ. Χάιντζ Ρίχτερ. Όπως αναφέρει στον Α΄τόμο του βιβλίου του «Ιστορία της νήσου Κύπρου», που εκδόθηκε στα γερμανικά το φθινόπωρο του 2004, όλος ο χαλκός που παρήγε τότε η Κύπρος εξαγόταν, μέσω αμερικανικής(!) εταιρείας, που είχε τα δικαιώματα εκμετάλλευσης, στη ναζιστική Γερμανία, όπου εχρησιμοποιείτο για κατασκευή πυρομαχικών (σφαιρών, οβίδων, χειροβομβίδων κλπ.) και άλλου στρατιωτικού υλικού. Ο Ρίχτερ εκτιμά πως ο κυπριακός χαλκόςκάλυπτε πολύ πέραν του 50% των αναγκών του ναζιστικού καθεστώτος.»

Ο Στοφορόπουλος διετέλεσε πρέσβης της Ελλάδος στην Κύπρο, το 1988 όμως, εκδηλώνοντας την διαφωνία του με την τότε στροφή του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στα ελληνοτουρκικά και την συμφωνία του Νταβός, υπέβαλε την παραίτησή του.